Απεργία Καθηγητών (Μάιος 2013)

Οργή για το ξεπούλημα της απεργίας

Δεν άνθισαν ματαίως τόσα θαύματα

Μια σπίθα φάνηκε να τρεμοπαίζει μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί της Β/θμιας, κόντρα στην επιστράτευση και την σιγή νεκροταφείου που θέλησε να επιβάλει η τρικομματική κυβέρνηση,  αποφάσισαν σε μαζικές Γενικές Συνελεύσεις ΑΠΕΡΓΙΑ!!!

Το μήνυμα ήταν τόσο ισχυρό, που για μια στιγμή θόλωσε το προσωπείο της «ισχυρής» κυβέρνησης που τα συστημικά ΜΜΕ κατασκευάζουν. Καθώς ο κόσμος της μαχόμενης εκπαίδευσης άνοιξε τον αγωνιστικό βηματισμό του, το ρολόι της μνημονιακής κυβέρνησης άρχισε να μετράει αντίστροφα. Και αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο. Έβαζε ξανά στο προσκήνιο τον λαϊκό παράγοντα, που μετά τις εκλογές του Ιουνίου κατάφεραν να τον εκτονώσουν, να τον απομονώσουν, να του στερήσουν τη δυνατότητα να διαμορφώνει δυναμικά τις πολιτικές εξελίξεις.  

Γι’ αυτό  όλες οι δυνάμεις του πολιτικού και κοινωνικού κατεστημένου- πριν και μετά την κήρυξη της απεργίας των καθηγητών –  ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να την συντρίψουν: ο πρωθυπουργός και ο υπουργός παιδείας, οι χρυσοπληρωμένοι δημοσιογράφοι των Μ.Μ.Ε., οι γραφειοκράτες των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ σε ΑΔΕΔΥ-ΔΟΕ- ΟΛΜΕ , το ΠΑΜΕ που κατήγγειλε την ΟΛΜΕ, ο κυβερνητικός βουλευτής που λίγες ώρες πριν την επιστράτευση καμάρωνε στην τηλεόραση, που η παράταξή του δεν στηρίζει την απεργία στις εξετάσεις, ο μετριοπαθής εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης που ζητούσε από τους εκπαιδευτικούς πριν βγουν στην απεργία να έχουν με το μέρος τους όλη τη κοινωνία.

Όλα συγκλίνουν σε ένα κοινό σημείο: στους καθηγητές δεν έπρεπε μόνο να απαγορευτεί να κάνουν απεργία, έπρεπε πάση θυσία να μην την αποφασίσουν κιόλας! Όταν ο τρόμος της επιστράτευσης αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αρκετός, ανέλαβε δράση η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.

ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ – ως τελευταίο ανάχωμα του αστικού κράτους-  στην γενική συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ συνασπίστηκαν για να ανατρέψουν την  απόφαση της βάσης των εκπαιδευτικών. Από κοινού πρότειναν τη διεξαγωγή διπλής ψηφοφορίας: Στην μια οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ ψήφιζαν υπέρ ή κατά της απεργίας και στην άλλη αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις για την υλοποίησή της!!! Με το διαδικαστικό πραξικόπημα της διπλής ψηφοφορίας έστρωσαν το χαλί για το ξεπούλημα του αγώνα.  Πρόδωσαν τη βούληση των χιλιάδων συναδέλφων της βάσης που στις μαζικές Γ.Σ. των ΕΛΜΕ –με το χαρτί της επιστράτευσης στο χέρι- ψήφισαν συντριπτικά υπέρ της απεργίας βάζοντας ταυτόχρονα τους πολιτικούς όρους για το ξεδίπλωμα μιας συνολικής σύγκρουσης του κόσμου της εργασίας με την κυβέρνηση.

Ο κρατικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός

Η στάση των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ δεν εκπλήσσει, δεν είναι λίγες οι φορές που τις είδαμε να ξεπουλάνε τους αγώνες σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ. Ποτέ δεν πίστεψαν στην αναγκαιότητα αυτού του απεργιακού αγώνα. Στριμωγμένοι στα σχοινιά από την κυβέρνηση και τους κομματικούς καθοδηγητές τους, προσπάθησαν να διαχειριστούν και να εκτονώσουν την οργή των καθηγητών απέναντι στις υποχρεωτικές μεταθέσεις και τις απολύσεις. Ακολούθησαν την πρόταση των Παρεμβάσεων Δ.Ε. για απεργία μέσα στις εξετάσεις, γιατί καταλάβαιναν ότι κινδύνευε η ίδια η υπόσταση τους. Ήλπιζαν ότι ο επικοινωνιακός χειρισμός της όλης κατάστασης θα ήταν αρκετός για να ξεπεράσουν τον εκλογικό κάβο του συνεδρίου της ΟΛΜΕ. Η βάση δεν τους έκανε τη χάρη, τους εγκλώβισε στην ίδια τη λογική τους και όταν, πέρα από επικοινωνιακά τερτίπια, πολιτικά πια έπρεπε να απαντήσουν, διάλεξαν πλευρά, στοιχήθηκαν πίσω από την κυβέρνηση. Πίσω από τον πρωθυπουργό τους.

Την ίδια στάση κράτησαν ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ και στη ΔΟΕ, όπου στα λόγια μόνο διακήρυτταν την συμπόρευσή τους με τους συναδέλφους καθηγητές, στη πράξη όμως συνέβαλαν με όλα τα μέσα στο να απομονωθεί ο αγώνας τους. Μόνο κάτω από την πίεση των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων Π.Ε. και μετά την αποκαλυπτική καταγγελία της στάσης τους στη συνεδρίαση του Δ.Σ (Δευτέρας 13/5) αναγκάστηκαν να συρθούν- την Τετάρτη το μεσημέρι πια- πίσω από τα δεδομένα που επέβαλε η μαζική υπερψήφιση από τους καθηγητές της εισήγησης της ΟΛΜΕ για απεργία.  Να μην ξεχνάμε, ότι μόνο οι Παρεμβάσεις Π.Ε. ήδη από την Παρασκευή 10 Μαΐου και πριν από την οριστική εισήγηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ για απεργία στις εξετάσεις, πρόταξαν ως  αναγκαιότητα για απεργιακή συμπόρευση της ΔΟΕ με τους συναδέλφους της β/θμιας. Οι δυνάμεις των Παρεμβάσεων Π.Ε. ήταν οι μόνες που – ξεπερνώντας την τραγική καθυστέρηση της ΔΟΕ- κατάφεραν στους συλλόγους που παρεμβαίνουν να παρθούν αποφάσεις στάσεων εργασίας για την Παρασκευή 17/5 ως άμεση και έμπρακτη συμπόρευση με τον αγώνα των καθηγητών.

Τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας αποδεικνύουν περίτρανα ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτε από τον κομματικό- κυβερνητικό συνδικαλισμό, που θυσιάζει τις ανάγκες, τα δικαιώματα και τους αγώνες τους στην ποδιά του κυβερνητικών και κομματικών σχεδιασμών. Προβάλει ξεκάθαρα πλέον η ανάγκη οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να έλθουν στο προσκήνιο και με τη δική τους ενεργή συμμετοχή και δράση, να αποκαθηλώσουν το γραφειοκρατικό, κυβερνητικό, κομματικό συνδικαλισμό.

Η αριστερά της «ευθύνης»

Το άδειασμα της απεργίας από τους συνδικαλιστές της ΣΥΝΕΚ είναι σε ευθεία στοίχιση με την κεντρική πολιτική του κομματικού της φορέα (ΣΥΡΙΖΑ), που όλο αυτό το διάστημα ποτέ δεν βγήκε να δηλώσει ξεκάθαρα τη στήριξή του στην απεργία. Πάντα με μισόλογα, μια στο καρφί και μια στο πέταλο, πότε στήριζε τα δίκαια αιτήματα των εκπαιδευτικών και πότε τους ζητούσε να μην έχουν απέναντί τους την κοινωνία. Πολύ περισσότερο, όταν με την επιστράτευση των καθηγητών από την κυβέρνηση, μπήκε επιτακτικά ζήτημα δημοκρατικής εκτροπής ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε να στρατευθεί σε έναν αγώνα για το σπάσιμο της επιστράτευσης με όρους μαζικού κινήματος. Η απόσυρση των συνδικαλιστών της ΣΥΝΕΚ από μια απεργία που αποφασίστηκε μέσα από μαζικές Γ.Σ. είναι κεντρική πολιτική επιλογή του κομματικού τους φορέα και αυτό είναι οδυνηρά αποκαλυπτικό . Η λογική του «ώριμου φρούτου», η μετατροπή της κατάληψης της εξουσίας σε αυτοσκοπό, η προσαρμογή στα συντηρητικά αντανακλαστικά της εν δυνάμει εκλογικής σου πελατείας, η εγκόλπωση του αστικού λόγου κάτω από το βάρος της πίεσης των συστημικών ΜΜΕ, πολύ απέχει από τις παραδόσεις  της αριστεράς και του εργατικού κινήματος.

Αναστολή της ταξικής σύγκρουσης λόγω εξετάσεων

Το «ταξικό» ΠΑΜΕ δεν ψήφισε απεργία στις εξετάσεις, έκανε ότι μπορούσε για να μην γίνει και τώρα καταγγέλλει τους υπόλοιπους …γιατί δεν την πραγματοποίησαν! Πολέμησε με κάθε τρόπο την απεργία και τώρα επιχαίρει πάνω στα ερείπια της ίδια του της πολιτικής. Ψευδολογεί ενάντια στις Παρεμβάσεις και στους εκπροσώπους της για να κρύψει της πομπές του. Ποιον ξεγελά; Ούτε τα μέλη του.

  • Τους είδαμε νωρίς – νωρίς να παίρνουν θέσεις στα τηλεοπτικά πάνελ και να συκοφαντούν την απεργία με τα ίδια επιχειρήματα της κυβέρνησης, των πρετεντέρηδων και των πρωτοσαλτέων (Σοφιανός στο MEGA). Και εισέπραξαν γι’ αυτό τους επαίνους και τα εύσημα ολόκληρου του μηντιακού κατεστημένου.
  • Τους είδαμε, όταν η κυβέρνηση επιστράτευσε τους καθηγητές, να συμμαχούν στην ΑΔΕΔΥ με τις ΠΑΣΚ- ΔΑΚΕ και να κηρύσσουν το απεργιακό φιάσκο της Τρίτης 14/5 και της Πέμπτης 16/5 εξυπηρετώντας έτσι το στόχο της γραφειοκρατίας να μην προκηρυχθεί γενική απεργία την Παρασκευή 17/5, πρώτη μέρα των εξετάσεων και να μπει η ΟΛΜΕ σε συνδικαλιστική απομόνωση. Φρόντισαν μάλιστα να διαχωριστεί η ψηφοφορία των προτάσεων, ώστε στο τέλος της διαδικασίας – ως πονηροί πολιτευτές – να ψηφίσουν εκ του ασφαλούς απεργία και την Παρασκευή και να έχουν «τα χέρια τους καθαρά» !
  • Τους είδαμε, όταν ένα επιστρατευμένο συνδικάτο καλούσε σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα, κάτω από τα γραφεία του, να καλούν το λαό σε δική τους ξεχωριστή συγκέντρωση, στην Ομόνοια, μην τυχόν και μολυνθούν από τη μεταδοτική ασθένεια της απεργίας στις εξετάσεις.
  • Τους είδαμε στο Δ.Σ. της ΔΟΕ να κάνουν το μαύρο άσπρο για να μας πείσουν ότι πρότειναν απεργία μέσα στις εξετάσεις την ίδια ώρα που ούτε μισό σωματείο τους δεν έβαλε έστω και στάση εργασίας για την Παρασκευή 17/5.
  • Είδαμε την ΚΝΕ να κυκλοφορεί προκήρυξη στα σχολεία και να καλεί τους μαθητές να μην αποπροσανατολίζονται και να αφοσιωθούν στα διαβάσματά τους.
  • Είδαμε τον εκπρόσωπό τους στην ΑΔΕΔΥ με προβοκατόρικο τρόπο να διακόπτει το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ για να το αποτρέψει να πάρει απόφαση για απεργία στις εξετάσεις.
  • Τους είδαμε στις Γ.Σ. των ΕΛΜΕ να  κάνουν διαφωτιστικά μαθήματα ανάλυσης του καπιταλισμού, ταξικής πολιτικής και οργάνωσης των αγώνων με όρους και προϋποθέσεις (την ίδια ορολογία χρησιμοποίησαν ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ για την αναστολή της απεργίας) λες και αναφέρονται σε ομάδες ποδοσφαίρου και όχι σε εργαζόμενους που απειλούνται με υποχρεωτική μετακίνηση και απόλυση.

Μαζεύονται πολλά, συνάδελφοι του ΠΑΜΕ, τόσα που δεν μπορούν να κρυφτούν, πίσω από ψέματα και λασπολογίες. Τελικά η πρόταση που υλοποιήθηκε είναι η πρόταση του ΠΑΜΕ με μια διαφορά …τριών ωρών : το ΠΑΜΕ στην αρχική του πρόταση εισηγήθηκε μια 48ωρη απεργία 14-15 Μάη. Τελικά έγινε μια 24ωρη στις 14/5 και μια στάση εργασίας στις 16/5, επομένως ο «αγώνας» πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο ! Αλλά ποιους αγώνες στη εκπαίδευση στήριξε το ΠΑΜΕ τα τελευταία χρόνια; Τα ίδια δεν έκαναν και το 2006 στην απεργία της ΔΟΕ;

Όσα ψέματα και αν πουν η αλήθεια δεν κρύβεται οι Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις της Β/θμιας, αποτέλεσαν την ατμομηχανή της απεργίας, επέλεξαν από την αρχή το δρόμο της σύγκρουσης και τον υπηρέτησαν με όλες τις δυνάμεις και τις αδυναμίες τους και με όσες δυνατότητες μπόρεσαν να ξεδιπλώσουν στο ευρύτερο εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα. Επέμειναν μέχρι τέλους στην πραγματοποίηση, θέτοντας ως κεντρικό ζήτημα ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ.  Γι’ αυτό είναι οι Παρεμβάσεις που καταγγέλλονται σήμερα από την ΠΑΣΚ Π.Ε. ότι «…η πρόταση των Παρεμβάσεων στο έκτακτο Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. (Δευτέρα 13/5/2013) ήταν να εξαγγείλει άμεσα η Δ.Ο.Ε. 24ωρη απεργία για τις 17 Μάη και στη συνέχεια πραγματοποίηση Γ.Σ. για απεργία διαρκείας της Δ.Ο.Ε.»

Δυο πράγματα βγαίνουν από όλα τα παραπάνω:

  1. Η απεργία των καθηγητών αναγνωρίστηκε από όλους τους πυλώνες του κατεστημένου σαν μια επικίνδυνη, ανατρεπτική και αποτελεσματική μορφή αγώνα.
  2. Η ρωγμή που άνοιξε στο καθεστώς αποκάλυψε το σύνολο των δυνάμεων που συμπαρατάσσονται για να την κλείσουν: Τα κόμματα της τρικομματικής κυβέρνησης, το «ταξικό» ΠΑΜΕ, τη συστημική πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, τον γραφειοκρατικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό σε ΑΔΕΔΥ – ΔΟΕ – ΟΛΜΕ.

Όμως η πραγματικότητα είναι εδώ: η διάλυση του δημόσιου σχολείου, ο εργασιακός μεσαίωνας, οι απολύσεις, η κατάργηση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η φτώχεια, η ανεργία και η εξαθλίωση διαλύουν το σκηνικό της αισιοδοξίας που καλλιεργεί η κυβέρνηση. Όλα αυτά αποτελούν την μαζική κοινωνική συνθήκη για να εκραγεί το καζάνι. Κάθε μέρα όλο και πιο πολλοί συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να πορεύονται με την αυταπάτη του ατομικού βολέματος. Η εξέγερση πλησιάζει…

Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν θα προετοιμάσουμε από ΤΩΡΑ, πιο ώριμοι και πιο σοφοί την επόμενη αποφασιστική σύγκρουση. Αν οι εκπαιδευτικοί και των δύο βαθμίδων θα συντονιστούν το Σεπτέμβριο σε έναν απεργιακό αγώνα για να ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ σε όλη την εκπαίδευση.

Δεν θα πουν αυτοί την τελευταία λέξη.

Τα μολύβια κάτω.  Ας ξεσηκωθούμε!

Για την κατάργηση οργανικότητας (Απρίλης 2013)

Συγκυβέρνηση και τρόικα βάζουν ξανά την εκπαίδευση στην κλίνη του Προκρούστη!

ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ-ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ,

Η δημόσια εκπαίδευση δέχεται ξανά συντονισμένη επίθεση:

Το πρώτο επεισόδιο εκτυλίχθηκε με το έγγραφο του υπουργείου Παιδείας, όπου, κάνοντας τροϊκανές αλχημείες (διαιρώντας το συνολικό αριθμό των μαθητών κάθε σχολείου με το 25), αλλάζουν την οργανικότητα των σχολείων όλης της χώρας! Μάλιστα, για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία των προθέσεων, το υπουργείο στο έγγραφό του αναφέρει καθαρά ότι όλα αυτά γίνονται «ενόψει της έκδοσης Υπουργικών Αποφάσεων σχολικών μεταβολών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης».

Το δεύτερο επεισόδιο διαδραματίστηκε σε ορισμένα ΜΜΕ  που, επιβεβαιώνοντας τον τίτλο «Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης», ανέλαβαν το ρόλο του συκοφάντη και του προάγγελου απολύσεων στην εκπαίδευση. Με πηχυαίους τίτλους, δένοντας το με την επίσκεψη της Τρόικας και τις πιέσεις για απολύσεις στο δημόσιο, κραύγαζαν για 200.000 εκπαιδευτικούς. Έφτασαν στο σημείο μάλιστα να αναφέρουν για πρώτη φορά σωστά τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων όχι φυσικά από κρίση ειλικρίνειας αλλά για να πείσουν την κοινή γνώμη ότι 200.000 εκπαιδευτικοί (ψευδές νούμερο) σε σύνολο 650.000 δημοσίων υπαλλήλων (μέχρι τώρα μιλούσαν για 1.000.000), είναι πολύ μεγάλος αριθμός!!!

Από την πλευρά μας λοιπόν, έχουμε να παρατηρήσουμε τα παρακάτω:

Α. Για τις νέες οργανικότητες:

  1. Είναι κατανοητό νομίζουμε και στους πιο αδαείς, ότι η διαίρεση του αριθμού των μαθητών με το 25 παράγει τραγέλαφους. Για παράδειγμα, εξαθέσιο δημοτικό σχολείο με 126 μαθητές, δηλαδή με ΜΟ 21 μαθητές ανά τμήμα, θα γίνει πενταθέσιο! Δεύτερο παράδειγμα, δωδεκαθέσιο δημοτικό σχολείο με 265 μαθητές, δηλαδή με ΜΟ 22 μαθητές ανά τμήμα, θα γίνει εντεκαθέσιο!
  2. Οι νέες οργανικότητες, έχουν ξανά «οροφή» το 12θέσιο (ο νόμος δεν προβλέπει παραπάνω). Επομένως, δεν παίρνεται καθόλου υπόψη, το γεγονός ότι μια σειρά σχολικές μονάδες, λειτουργούν με 16, 15, 14 και 13 τμήματα και όχι με 12 τμήματα, όπως ίσως νομίζουν ορισμένοι. Δημιουργείται λοιπόν το εύλογο ερώτημα, αν υπάρχει διασφάλιση από οπουδήποτε και από οποιονδήποτε, ότι οι οργανικές θέσεις των σχολείων μας θα συνεχίσουν να είναι όσες και οι λειτουργικές τους ανάγκες και δε θα «ξεπέσουμε» στο γράμμα του νόμου όπου 12θεσιο σημαίνει 12+1 οργανικές! Μια τέτοια προοπτική, θα σημαίνει μεγάλη απώλεια οργανικών θέσεων.
  3. Άλλο ύποπτο χαρακτηριστικό των νέων «λογαριασμών», είναι ότι «ξέχασαν», το ότι πρέπει να υπάρχει εκπαιδευτικός ΚΑΙ για το Ολοήμερο. Αυτή η «παράλειψη» δε μπορεί παρά να μας βάλει σε υποψίες ότι επεξεργάζονται σχέδια όπου το ολοήμερο θα καλύπτεται μέσω της αύξησης ωραρίου που ετοιμάζουν από το Σεπτέμβρη (και η οποία έχει εγγραφεί στον προϋπολογισμό).
  4. Όσον αφορά δε τα Νηπιαγωγεία, όλα τα Νηπιαγωγεία μας τα υπολογίζουν ως διθέσια. Παντού, διαιρούν τον αριθμό μαθητών με το 25, «ξεχνώντας» την ύπαρξη του ολοήμερου!

ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ-ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ,

Αν εφαρμοστούν όλα αυτά τότε οδηγούμαστε κυριολεκτικά σε πογκρόμ:

Σε όλη τη χώρα, πάνω από 10.000 είναι οι οργανικές θέσεις που καταργούνται. Χιλιάδες αναπληρωτές απολύονται οριστικά και χιλιάδες αδιόριστοι αποκλείονται από οποιαδήποτε προοπτική εργασίας στο δημόσιο σχολείο. Όλα τα τμήματα θα γίνουν 25άρια και πάνω. Μεγάλες ανακατατάξεις επέρχονται. Η προοπτική που διαγράφεται είναι αθρόες μετακινήσεις, «πρόγραμμα κινητικότητας» και στην εκπαίδευση, και απολύσεις!

Β. Για τις συκοφαντίες των ΜΜΕ ή αλλιώς για να μη μας λέει ό,τι θέλει το κάθε κανάλι:

151.487 ήταν οι εκπαιδευτικοί Α/ΘΜΙΑΣ ΚΑΙ Β/ΘΜΙΑΣ που εντάχθηκαν στο ενιαίο μισθολόγιο, όπως προκύπτει από απάντηση του υπουργείου Παιδείας, έως το τέλος του γ΄ τριμήνου 2012, 30-9-2012. (Η Φινλανδία με μισό πληθυσμό έχει 100.000 εκπαιδευτικούς).

Ο  αριθμός  των  εκπαιδευτικών  της  Πρωτοβάθμιας  εκπαίδευσης,  που  εντάσσονται  στο  Ενιαίο

Μισθολόγιο  είναι  68.567  Μόνιμοι  Εκπαιδευτικοί,  41  Ιδιωτικού  Δικαίου  Αορίστου  Χρόνου  και  3.503 αναπληρωτές εκπαιδευτικοί. Στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση οι εκπαιδευτικοί που εντάσσονται στο Ενιαίο Μισθολόγιο: μόνιμοι Εκπαιδευτικοί 82.920, εκπαιδευτικοί με σχέση εργασίας Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου 99, αναπληρωτές εκπαιδευτικοί 2.562. Ο αριθμός των διδασκόντων (μέλη ΔΕΠ, ΕΕΔΙΠ, ΕΕΠ) που εντάσσονται στα ειδικά μισθολόγιο ανέρχεται σε 12.500 άτομα.  Το σύνολο των τακτικών υπαλλήλων του υπουργείου Παιδείας που εντάσσονται στο ενιαίο μισθολόγιο είναι 565 άτομα.

Είναι φανερό ότι κάποια ΜΜΕ, βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία, και σαλπίζουν επίθεση ενάντια στην εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς! Αυτοί είναι ικανοί, να διαιρέσουν το μαθητικό πληθυσμό της χώρας με το 25 για να βγάλουν ότι «περισσεύουμε»,  παριστάνοντας ότι «δεν ξέρουν» πως ένα σχολείο για να λειτουργήσει χρειάζεται πολύ περισσότερους εκπαιδευτικούς από τους δασκάλους των τμημάτων του, (για παράδειγμα, ότι ένα ΕΑΕΠ με 13 τμήματα και 320 παιδιά, χρειάζεται τουλάχιστον 27 εκπαιδευτικούς για να λειτουργήσει: 13 δασκάλους, συν ένα για το ολοήμερο, έναν διευθυντή, δύο εκπ/κους φυσικής αγωγής, δύο εκπ/κους αγγλικών, έναν μουσικής, έναν καλλιτεχνικών, έναν θεατρικής αγωγής, έναν πληροφορικής, ένα τμήματος ένταξης, οπωσδήποτε τουλάχιστον έναν παράλληλης στήριξης, έναν γαλλικών ή (και) γερμανικών αλλά και δασκάλους ειδικοτήτων για το ολοήμερο), πως ένα νηπιαγωγείο χρειάζεται επιπλέον νηπιαγωγούς για το Ολοήμερο!.

ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ-ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ,

Η αξιολόγηση παίρνει ΦΕΚ και μαζί της ο τρόμος, η ομηρία, η ρουφιανιά, οι απολύσεις. Η αύξηση ωραρίου παίρνει το δρόμο της, οι εκπαιδευτικοί τον δικό τους, της μετακίνησης «όπου δει» – χωρίς αντίλογο. Οι αναπληρωτές τον δικό τους ανήφορο, της ανεργίας, ενώ λάσπη για τους «τεμπέληδες» κατρακυλά απ’ τον κατήφορο των δελτίων των 8, που μας φέρνει στα πειθαρχικά του Πρετεντέρη, όλους «επίορκους», όλους ενόχους, χωρίς απολογία.

Ζόφος! Όσοι τη γλιτώσουν στο πρώτο κύμα, θα φτύνουν αίμα για 800(;) ευρώ, δουλεύοντας στα ερείπια της δημόσιας εκπαίδευσης που οραματίστηκαν οι επίγονοι της Θάτσερ. Όλα ξεπουλιούνται, όλα τα κοινωνικά αγαθά αγοράζονται, όλα μετριούνται (προπαντός το ελεύθερο φρόνημα), όλοι απολύονται!

  • Καλούμε όλους και όλες την ερχόμενη ΤΡΙΤΗ 16/4/2013, στις 13:00 μ.μ. ΣΕ ΝΕΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Ο Σύλλογός μας προκηρύσσει στάση εργασίας γι’ αυτή την κινητοποίηση τις τρεις τελευταίες ώρες της πρωινής βάρδιας – τρεις πρώτες της απογευματινής. ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19/4/2013 με κινητοποίηση για την ειδική αγωγή ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
  • Καλούμε τη ΔΟΕ να προχωρήσει σε κήρυξη πανελλαδικής απεργιακής κινητοποίησης

και  σε  συγκέντρωση  στο  υπουργείο  Παιδείας  σε  συνεργασία με  την ΟΛΜΕ, την Ομοσπονδία γονέων κλπ. Συντονισμό με τους άλλους κλάδους που προκηρύσσουν απεργίες (πχ. Στην Υγεία προγραμματίστηκε για τις 17-4-2013 για το κλείσιμο 50(!!) Νοσοκομείων).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αγωνιζόμαστε για :

  • Μαζικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών ώστε να καλυφθούν όλα τα κενά.
  • Καμία κατάργηση σχολικής μονάδας-τμήματος-οργανικής θέσης
  • Όχι στην αύξηση του ωραρίου και στις υποχρεωτικές μετακινήσεις.
  • Διεκδικούμε τη θεσμοθέτηση του ανώτατου αριθμού μαθητών ανά τμήμα στους 20 μαθητές για τις τάξεις Γ’, Δ’, Ε’, Στ’ και στους 15 για τις Α’, Β’ δημοτικού και το νηπιαγωγείο.
  • Ενίσχυση των δημόσιων δομών της ειδικής αγωγής. Τμήμα Ένταξης σε κάθε δημοτικό-νηπιαγωγείο.
  • Ενιαίο 12χρονο σχολείο με δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή.

 

ΤΕΛΟΣ  ΤΩΡΑ  ΣΤΗΝ  ΕΠΙΘΕΣΗ  ΕΝΑΝΤΙΟΝ  ΤΩΝ  ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ  ΚΑΙ  ΤΩΝ  ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΑΓΑΘΩΝ.

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2012

Η ελληνική κοινωνία ζει τις τελευταίες εβδομάδες ένα ακόμη επεισόδιο του σήριαλ «Η σωτηρία της χώρας και πώς να την πετύχετε». Η τρικομματική κυβέρνηση επεξεργάζεται μέτρα ολοκληρωτικής εξόντωσης του λαού, που περιλαμβάνουν άγρια φορομπηξία, περικοπές (κατάργηση δώρων σε μισθούς και συντάξεις, μείωση συντάξεων, πάγωμα ωριμάνσεων) και ιδιωτικοποιήσεις fast-track (ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, απολύσεις).

Η συνύπαρξη του ακροδεξιού Σαμαρά, του «συνετού» Βενιζέλου και του «αριστερού» Κουβέλη έχει ως κοινή συνισταμένη την απαρέγκλιτη εφαρμογή των επιταγών της ΕΕ για περεταίρω επιδείνωση των όρων ζωής της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, με στόχο την καταστροφή της δυνατότητας παραγωγικής ανασυγκρότησης, ώστε οι εργαζόμενοι να αποτελέσουν απορρίμματα ή περιττώματα. Η κυβέρνηση στο έργο αυτό έχει την αμέριστη συμπαράσταση των αποβλακωτικών τηλεοπτικών και έντυπων ΜΜΕ που καλλιεργούν με ψέματα και φτηνή προπαγάνδα το έδαφος για την εφαρμογή των μέτρων. Ζούμε στον αστερισμό της δόσης, που κινδυνεύουμε να μην πάρουμε, για να δικαιολογηθούν τα μέτρα που λαμβάνουν και που πάντα είναι τα τελευταία.

Για να μπορέσει η μνημονιακή κυβέρνηση να επιβάλλει τα μέτρα χρησιμοποιεί ωμή καταστολή που εκτείνεται από τον εκφοβισμό και την τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς μέχρι την απροκάλυπτη βία, με ξυλοδαρμούς διαδηλωτών και βασανισμούς σε αστυνομικά τμήματα. Από κοντά – και σε συνεργασία – η Χρυσή Αυγή, που έχει μετατραπεί στο μακρύ χέρι του καθεστώτος, πιστή στο φασιστικό προφίλ της. Το κεφάλαιο πάντα είχε κρυφούς άσους στο μανίκι του…

            Εκπαίδευση και Συγκυρία

Ζούμε την υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες. Ιδιωτική όσο ποτέ άλλοτε, η δημόσια εκπαίδευση ήταν η πρώτη που γνώρισε τη μνημονιακή πολιτική. Για να ξεπληρωθεί το χρέος, που η εργαζόμενη πλειοψηφία ουδέποτε δημιούργησε, συγχωνεύτηκαν σχολεία, απαλείφθηκαν οι διορισμοί σχεδόν ολοκληρωτικά και αυξήθηκαν αντίστοιχα οι τοποθετήσεις αναπληρωτών και ωρομίσθιων συναδέλφων, που καθημερινά δίνουν αγώνα δρόμου για να καλύψουν ώρες από σχολείο σε σχολείο, μετατρεπόμενοι σε ανθρώπινες μηχανές.

Τα ταμεία των σχολικών επιτροπών είναι άδεια, αφήνοντας τα σχολεία δίχως τα στοιχειώδη. Ενόψει μάλιστα του επερχόμενου χειμώνα και την εξομοίωση της τιμής του πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης τα σχολεία κινδυνεύουν να μετατραπούν σε μια ατέλειωτη κατάψυξη, λαμβανομένου υπόψη και της άθλιας κατάστασης στην οποία βρίσκεται η πλειονότητα των διδακτηρίων. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΣΚ 13.000 από τις συνολικά 14.000 σχολικές μονάδες έχουν χτιστεί εδώ και 30-50 χρόνια και χρήζουν κατασκευαστικών ενισχύσεων, δεδομένων των κινδύνων που εγκυμονούν.

Όμως, η μνημονιακή κυβέρνηση με τη ρητορεία του εξορθολογισμού ρίχνει τα βάρη στην πλάτη των εκπαιδευτικών, ετοιμάζοντας την αύξηση του ωραρίου και την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού, που θα οδηγήσει σε απολύσεις, για να ελαφρύνει το «βαρύ και δυσκίνητο» δημόσιο, με δύναμη εφόδου τα στελέχη εκπαίδευσης – συνεπικουρούμενων  από τους πάντα πρόθυμους συναδέλφους.

Όσοι με τρυφερή αφέλεια τάσσονται υπέρ του μηχανισμού σωφρονισμού κι αποπομπής (βλ. αξιολόγηση) ας αναρωτηθούν: Ποιες είναι οι ικανές συνθήκες που δημιουργούν οι πληρεξούσιοι εκπρόσωποι των τραπεζιτών στη ζωή μας αλλά και στην εργασία μας;  Υποχρηματοδότηση, κλείσιμο διδασκαλείων, κατάργηση μεταφορών των μαθητών, οικονομική εξαθλίωση, απαξίωση με την κουραμάνα και τέλος η ποσοστικοποιημένη αξιολόγηση που ως γεγονός καταδεικνύει τον οικονομικό σκοπό της: δουλόφρονες εκπαιδευτικοί απέναντι σε γενίτσαρους αξιολογητές που θα τους κουνούν την απειλή της βαθμολογικής και οικονομικής καθήλωσης αλλά και της απόλυσης. Έχουμε «πόλεμο» και ας πάψουν οι «εργολάβοι της εξουσίας» να τη λιβανίζουν.

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΔΟΕ παίζει πλέον τα ρέστα της στριμωγμένη από το σύνολο των συναδέλφων. Μετά τους ατελείωτους διαλόγους που προετοίμασαν το έδαφος της σφαγής, μετά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις ότι δε θα θιγεί ο κλάδος από τις αλλαγές που προετοιμάζονται, αποφάσισαν να «ριχτούν στη μάχη» της διατήρησης της καρέκλας τους προκηρύσσοντας σπασμωδικές απεργιακές κινητοποιήσεις και συμμετέχοντας σερνόμενη στις πρωτοβουλίες της περιόδου.

Το κίνημα των εκπαιδευτικών δεν έχει να περιμένει τίποτα από αυτή την ηγεσία. Δίνοντας ώθηση στους συλλόγους, ο εκπαιδευτικό κόσμος χρειάζεται να παρέμβει σε συντονισμό με όλες τις συλλογικότητες απαιτώντας:

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΝΟΜΟΘΕΤΗΜΑΤΩΝ

ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΟΜΩΝ ΜΕ ΓΕΝΝΑΙΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ

Είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην έξοδο από το μεσαίωνα του ευρώ και της ΕΕ, ο δρόμος της ανατροπής και της εξυπηρέτησης των αναγκών του λαού.

Υποψήφιοι για το Δ.Σ. του Συλλόγου

Βαρσόπουλος Βασίλης                                   10ο Δ. Σ. Νέας Ιώνιας

Δημοπούλου Κατερίνα                                  2ο Νηπιαγωγείο Νέου Ηρακλείου

Κουράκης Νίκος                                            3ο Δ.Σ. Μεταμόρφωσης

Κώτση Αγαθή                                                 14ο Νηπιαγωγείο Νέου Ηρακλείου

Μουτάφης Οδυσσέας                                     19ο Δ. Σ. Νέας Ιώνιας

Μπόζα Ελευθερία                                           19ο Δ. Σ. Νέας Ιώνιας

 

ΑΠΕΡΓΙΑ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012: Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ

Η άθλια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ υλοποιώντας μέχρι κεραίας τις επιταγές της τρόικα και του ελληνικού κεφαλαίου προωθεί συντριπτικό πακέτο μέτρων κοινωνικού ολοκαυτώματος. Η κυβέρνηση προχωρά σε εγκληματική λεηλασία όσων έχουν απομείνει από τα εργατικά-λαϊκά εισοδήματα και δικαιώματα με στόχο δήθεν την αποφυγή της χρεοκοπίας, ενώ οδηγεί ολοταχώς στη χρεοκοπία του λαού.

Η επαναδιαπραγμάτευση που είχαν “υποσχεθεί” τα κόμματα που συγκυβερνούν αποδείχθηκε όνειρο θερινής νυκτός. Αυτό που έμεινε είναι τα 11,7 δις ευρώ (που θα ξεπεράσουν τα 20 δις τελικά) και τα κροκοδείλια δάκρυα της Μέρκελ, πριν καταπιεί το θύμα της. Και μπορεί ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας να δηλώνει ότι το «βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού έχει πέσει αλλά όχι δραματικά», ο λαός όμως ξέρει ότι δεν πάει άλλο. Η κυβέρνηση, με το νέο πακέτο σφαγιαστικών περικοπών των 11,7 δις ευρώ, προωθεί:

Νέα τεράστια μείωση μισθών και συντάξεων. – Μείωση ή κατάργηση κοινωνικών και προνοιακών επιδομάτων (ΕΚΑΣ, οικογενειακά, αναπηρικά, πολυτεκνικά κλπ). – Κατάργηση ή συγχώνευση εκατοντάδων δημοσίων οργανισμών. – Εφεδρεία και απολύσεις εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, μέχρι να συμπληρωθεί ο αριθμός των 150.000 αποχωρήσεων μέχρι το 2015. – Συγχωνεύσεις – καταργήσεις νοσοκομείων, σχολείων, παιδικών σταθμών. – Αναστολή νέων προσλήψεων. – Περιορισμό των δημοσίων δαπανών για παιδεία, υγειονομική και φαρμακευτική περίθαλψη.

Ταυτόχρονα οι πρόσφατες κυβερνητικές «διαρροές» περί νέων απαιτήσεων της τρόικας στον ιδιωτικό τομέα δηλώνουν ότι έρχονται κατ’ απαίτηση των εργοδοτών νέα αντεργατικά μέτρα για μεγαλύτερη ευελιξία να προσλαμβάνουν, να απολύουν, να απασχολούν τους εργαζόμενους όπως και όποτε τους βολεύει, που αυξάνουν στο έπακρο την εκμετάλλευση: διεύρυνση της ελαστικής εργασίας με κατάργηση του πενθήμερου και του οχτάωρου, γενίκευση της εκ περιτροπής εργασίας με δραστική μείωση των μισθών, κατάργηση της αποζημίωσης για τις απολύσεις.

Η ανεργία έσπασε στη χώρα μας όλα τα μεταπολεμικά ρεκόρ, έχει φτάσει ήδη 24-25% και προβλέπεται να φτάσει στο τέλος του χρόνου το εφιαλτικό 28 – 30%. Οι μαζικές απολύσεις εργαζομένων έχουν γενικευτεί. Ο δημόσιος και κοινωνικός πλούτος της χώρας ξεπουλιέται αντί «πινακίου φακής». Η εκποίηση της Αγροτικής Τράπεζας, του ΤΤ και των δημοσίων επιχειρήσεων και υποδομών στρατηγικής και κοινωνικής σημασίας αποτελεί εθνικό έγκλημα, υπονομεύει ουσιαστικά το μέλλον της χώρας. Η μείωση μισθών και συντάξεων συνοδεύεται με τεράστια φορολογική επιβάρυνση εργαζομένων και συνταξιούχων, που απειλούνται με κατάσχεση ακόμα και πρώτης κατοικίας εάν δεν πληρώσουν τους μισθούς τριών και τεσσάρων μηνών, που είναι ο υπεραυξημένος φόρος εισοδήματος και τα χαράτσια που τον συνοδεύουν. Εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκές οικογένειες «πνίγονται μέσα στα χρέη τους». Οι μειώσεις των μισθών και συντάξεων έχουν καταστήσει αδύνατη την εξυπηρέτηση των δανείων τους.

Στους Δήμους η κατάσταση είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Η κρατική επιχορήγηση έχει ήδη μειωθεί κατά 60%, ενώ με την νέα μείωση κατά 30% θα έχουμε πλήρη κατάρρευση των υπηρεσιών που οδηγούν τις κοινωνικές υπηρεσίες (Παιδικοί/Βρεφονηπιακοί Σταθμοί, ΚΑΠΗ, «Βοήθεια στο Σπίτι», ΚΔΑΠ) σε κλείσιμο, ενώ με την επαναφορά του μέτρου της «εφεδρείας», δηλ. των απολύσεων μόνιμου προσωπικού, τις απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων και την απαγόρευση προσλήψεων μόνιμου προσωπικού ανοίγει ο δρόμος για την ιδιωτικοποίηση όλων των υπηρεσιών. Στην καθαριότητα η ιδιωτικοποίηση έχει ήδη προχωρήσει σε δεκάδες δήμους στην επαρχία, ενώ δρομολογείται άμεσα σε 15 δήμους της Αττικής. Ταυτόχρονα, προωθείται η πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας, με την εισαγωγή της ενοικιαζόμενης εργασίας μέσω Μ.Κ.Ο. Ήδη χιλιάδες εργαζόμενοι δουλεύουν με αυτό το καθεστώς απλήρωτοι.

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ

Αυτονόητο είναι ότι η λαίλαπα των μέτρων, που θα σαρώσει ό,τι απέμεινε από τη λεηλασία των προηγούμενων ετών –μισθούς, συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα, εφάπαξ– δεν θα αφήσει αλώβητη την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς. Ήδη ο υπουργός παιδείας έχει ανοίξει ολόκληρη τη βεντάλια των πολιτικών του επιλογών:

  • Αποδόμηση του δημόσιου, δωρεάν και καθολικού χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης με ένταση των ταξικών φραγμών και κατηγοριοποιήσεων και φόρτωμα των βαρών για τη λειτουργία των σχολείων στους γονείς.
  • Αξιολόγηση που θα σημάνει μισθολογική καθήλωση, απολύσεις και παιδαγωγική χειραγώγηση για τους εκπαιδευτικούς και κατηγοριοποίηση μαθητών και σχολείων.
  • Επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα με πρώτο στο στόχαστρο το διδακτικό ωράριο.
  • Φτηνό και υποχρηματοδοτούμενο δημόσιο σχολείο με όλο και λιγότερους μόνιμους εκπαιδευτικούς και γενίκευση των ελαστικών μορφών εργασίας, όπως μαρτυρούν οι σχεδόν μηδενικοί διορισμοί φέτος.

Η εκπαίδευση σταδιακά μετατρέπεται σε κάτεργο ανασφαλούς και κακοπληρωμένης εργασίας. Με όχημα την κρίση επιχειρούν να κάνουν πράξη αυτό που πάντα επιδίωκαν την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση. Τον περιορισμό του μόνιμου εκπαιδευτικού και την επικράτηση των ελαστικών μορφών εργασίας. Οι μισθοί των 600 ευρώ για τους νεοδιόριστους, οι δραστικές περικοπές σε όλα τα κλιμάκια που έφερε το νέο μισθολόγιο αλλά και οι νέες μισθολογικές μειώσεις, που ακολουθούν με το πακέτο των 14 δις, δημιουργούν κλίμα ασφυξίας για όλους τους εκπαιδευτικούς.

Στο ίδιο πνεύμα περικοπών, για πρώτη χρονιά μετά τον Πόλεμο, τα ταμεία των σχολείων είναι κυριολεκτικά άδεια. Έτσι δεν θα μπορέσουν να καλυφθούν βασικές λειτουργικές ανάγκες (πετρέλαιο, καθαρισμός, γραφική ύλη κ.λπ.). Η αύξηση του ειδικού τέλους κατανάλωσης για το πετρέλαιο θέρμανσης και η αδυναμία των σχολείων να ανταποκριθούν στο οικονομικό κόστος θα μετατρέψει τις σχολικές αίθουσες σε ψυγεία. Την ίδια ώρα οι γονείς θα κληθούν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, ενώ τους μαστίζει το σάρωμα των μισθών και η ανεργία. Η επιβάρυνση για την λαϊκή οικογένεια θα ενταθεί αυξάνοντας τις ταξικές ανισότητες στην εκπαίδευση.

Υπουργός της καραβάνας

Σήμερα ο υπουργός ιδρύει το «Φαΐ του δασκάλου», ενώ η ξενόδουλη κυβέρνησή του και οι πολιτικές που υπηρετεί έχουν ξεδοντιάσει την ελληνική κοινωνία και την έχουν ρίξει στην απόλυτη ένδεια. Η αξιολόγηση που διατυμπανίζει ο υπουργός αφορά την υπεράσπιση ενός φτηνού σχολείου, πειθαρχημένου και δέσμιου στις επιταγές της αγοράς.

Εμείς, οι δάσκαλοι της ένδειας, οφείλουμε να πούμε ότι δε θα παραδώσουμε τα παιδιά μας και το δημόσιο σχολείο στην αγοραία εκδοχή που ευαγγελίζεται το υπουργείο. Ίσως ο αμερικανοτραφής υπουργός να πιστεύει ότι ο καπιταλισμός έχει συμπόνια και ανθρωπιά. Φυσικά και του δίνει το περιθώριο να μας πετάξει (χωρίς εισαγωγικά) στα μούτρα ένα πιάτο φαΐ.

Εμείς ανήκουμε στην αντίπερα όχθη. Σ’ αυτή που δε θεωρεί τη ζωή στρατόπεδο αλλά αναπνέει στους δρόμους του αγώνα. Οι δικοί μας πρόγονοι είναι ο Δ. Γληνός, η Ρόζα Ιμβριώτη, ο Α. Δελμούζος. Κι αυτοί δίδαξαν με ένδεια. Το ίδιο και εμείς. Αυτός – ο κ. υπουργός – με την πολιτική που υπηρετεί φροντίζει για τους απογόνους της κωλοπετσωμένης αστικής τάξης. Υπηρετεί τη διαίρεση της κοινωνίας. Λίγοι πλούσιοι και πολλοί φτωχοί.

Εμείς υπηρετούμε την ενότητα της κοινωνίας. Σ’ ένα αγώνα, τωρινό, που θα ανατρέψει το μεσαίωνα της κυβέρνησης, του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε. Ας κρατήσει λοιπόν ο υπουργός το τεντζερέδι που άσκεφτα προσφέρει στους εκπαιδευτικούς. Γιατί εμείς ζητάμε:

ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ.

ΔΟΕ… Ένα φιλήσυχο σωματείο!

«Όταν εγώ χρησιμοποιώ μια λέξη,» είπε, κάπως περιφρονητικά, ο Humpty Dumpty, «σημαίνει ακριβώς αυτό που εγώ επιλέγω να σημαίνει – ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο».

«Το θέμα είναι,» είπε η Αλίκη, «αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν τόσο διαφορετικά πράγματα.»

«Το θέμα είναι», είπε ο Humpty Dumpty, «ποιος είναι το αφεντικό – αυτό είναι όλο.»

Λιούις Κάρολ, Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων

Η τριμερής μνημονιακή κυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), η Τρόικα εσωτερικού, επενδύουν στον κοινωνικό αυτοματισμό προσπαθώντας να στρέψουν την μία κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη. Ενισχύουν την ξενοφοβία και το ρατσισμό με τις επιχειρήσεις του «Ξένιου Δία» και την ανοχή στα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής που δολοφονούν μετανάστες.

Χρησιμοποιώντας το οπλοστάσιο παραπληροφόρησης και διαστροφής της πραγματικότητας που διαθέτουν τα ΜΜΕ της διαπλοκής, επαναλαμβάνουν το γνωστό κίβδηλο επιχείρημα για την αποπληρωμή του χρέους και την με κάθε θυσία παραμονή στο Ευρώ και την ΕΕ. Παρόλα αυτά γνωρίζουν ότι ο «λογαριασμός» δεν βγαίνει. Γι’ αυτό με τον μπαμπούλα της χρεοκοπίας προχωρούν σε νέες οριζόντιες περικοπές στα εισοδήματα και τα δικαιώματα εργαζομένων και συνταξιούχων.

Απέναντι σ’ αυτή την γενικευμένη επίθεση, που ο κόσμος της εκπαίδευσης και το δημόσιο σχολείο δέχεται, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ εξαντλεί την «αγωνιστικότητά» της με την προκήρυξη της 24ωρης απεργίας στις 12/9 χωρίς να δημιουργεί τους πολιτικούς όρους για το ξεδίπλωμα ενός παρατεταμένου αγώνα διάρκειας για την ανατροπή της υπόδουλης κυβέρνησης και των πολιτικών που εξαθλιώνουν την εργαζόμενη πλειοψηφία. Αποστρέφονται την προετοιμασία και την οργάνωση ενός συντονισμένου, γενικού, πολιτικού αγώνα διάρκειας για την νικηφόρα ανατροπή της πολιτικής των δανειακών συμβάσεων, των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ, των μεσοπρόθεσμων εφαρμοστικών μέτρων, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, καθώς και της κυβέρνησης που υλοποιεί αυτές τις πολιτικές.

Αρκούνται σε κινητοποιήσεις «εντός ορίων» με χαρακτηριστικά διαμαρτυρίας και προβάλλουν ένα διεκδικητικό πλαίσιο αναντίστοιχο προς τις ανάγκες και τα συμφέροντα των εκπαιδευτικών. Γι’ αυτό, άλλωστε, συνειδητά αρνήθηκαν στο Δ.Σ. της ΔΟΕ να καλέσουν σε καταλήψεις των περιφερειών στις 11/9. Οι ίδιες παρατάξεις που έβαλαν πλάτη για να περάσει το νέο μισθολόγιο, εμφανίζονται να αγωνιούν για τους νεοδιόριστους των 570 ευρώ. Την ίδια ώρα, όμως, αρνούνται να στηρίξουν την κινητοποίηση των αδιόριστων στο Υπουργείο Παιδείας. Τσιμουδιά για τα παλαμάκια με τα οποία υποδέχθηκαν τα προγράμματα ΕΣΠΑ που ανοίγουν διάπλατα το δρόμο στην ελαστική εργασία των νέων συναδέλφων. Ίχνος ντροπής για τη θέση τους για την αξιολόγηση, που υποθηκεύει τη μονιμοποίηση και δένει χειροπόδαρα όλους τους εκπαιδευτικούς, καθηλώνοντάς τους στους ήδη εξαθλιωμένους μισθούς.

Καταγγέλλουμε και διαχωρίζουμε τις θέσεις μας και τις ευθύνες μας απέναντι στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, τις πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς συνδικαλιστές που χρόνια μας πιπίλιζαν τα μυαλά με το παραμύθι ότι πρέπει να κάνουμε θυσίες για να αυξηθούν τα κέρδη, για ανταγωνιστική οικονομία, γιατί η πίτα που δήθεν θα αυξανόταν θα έφερνε αυξήσεις, θέσεις εργασίας, κοινωνικά δικαιώματα. Που δηλητηρίασαν τις συνειδήσεις με την απάτη του «κοινωνικού διαλόγου», που καλλιέργησαν και καλλιεργούν τη λογική του μικρότερου κακού. Που μας λένε ότι με τους αγώνες δε γίνεται τίποτα, που καλλιεργούν τη μοιρολατρία, το συμβιβασμό που ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον αγώνα μας και τις κατακτήσεις μας.

Πλέον, είναι φανερό ότι βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι. Να κάνουμε το μεγάλο και αναγκαίο άλμα προς την γενικευμένη, αποφασιστική και βίαιη σύγκρουση με τα τανκς του συστήματος, ή αλλιώτικα η εποχή μας κινδυνεύει να σφραγιστεί από μία ακόμη ήττα, στρατηγικών διαστάσεων, για τους εργαζόμενους και για το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας.

Απέναντι στο δόγμα σοκ των μέτρων των μνημονίων του ΔΝΤ και της ΕΕ οφείλουμε να αναπτύξουμε συγκρουσιακή συλλογική δράση για να διεκδικήσουμε τον πλούτο που παράγουμε με ένα πολιτικό κίνημα που θα αρνείται το χρέος απαιτώντας τη διαγραφή του και την παύση πληρωμών. Μ’ ένα πολιτικό εργατικό κίνημα που θα διεκδικεί ολόκληρη τη ζωή και θα βάλει φραγμό στη βάρβαρη επίθεση που δεχόμαστε. Ένα εργατικό κίνημα που θα επιβάλει τη φορολόγηση του πλούτου, την εθνικοποίηση των τραπεζών, την έξοδο από την ΟΝΕ, το Ευρώ και την ΕΕ.

Η οργάνωση της αντίστασης δεν μπορεί να εξαντληθεί σε μια αιφνιδιαστική εξαγγελία απεργίας μέσω μιας ανακοίνωσης. Απαιτείται τα συνδικάτα να αναπτύξουν κινητικότητα σε όλα τα επίπεδα, πολύμορφες δράσεις που θα κορυφωθούν με Γενική Απεργία, με στόχο τη γενικευμένη πολιτική σύγκρουση με την κυβέρνηση και την επίθεση. Προωθούμε συντονισμένους κλαδικούς αγώνες. Οργανώνουμε δυναμικές μορφές πάλης όπως καταλήψεις, αποκλεισμούς δημοσίων κτιρίων κ.α. Αναπτύσσουμε τη δράση μας με δυναμικές μαζικές μορφές αντίστασης κατά της φορομπηξίας και του ληστρικού φοροεισπρακτικού.

Ζητούμενο σήμερα είναι ο παλλαϊκός – γενικός ξεσηκωμός με αποφασιστικούς αγώνες διαρκείας, με αμεσότητα στην αντίδραση, αλλά και σχέδιο, πρόγραμμα και προοπτική. Εργάτες και άνεργοι, δάσκαλοι, καθηγητές, μαθητές, φοιτητές και γονείς, συνταξιούχοι και αυτοαπασχολούμενοι όλοι στους δρόμους του αγώνα για να υπερασπίσουμε τη ζωή μας και τη ζωή των οικογενειών μας από την επίθεση του κεφαλαίου και των κομμάτων του. Μαζική συμμετοχή στην γενική απεργία της 26ης του Σεπτέμβρη.

 

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ – ΞΕΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ

ΕΞΩ Η ΤΡΟΙΚΑ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΟΥΣ

ΠΡΩΤΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΠΟΥ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΚΑΘΙΕΡΩΣΗΣ ΔΙΧΡΟΝΗΣ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

Η κυβέρνηση με το σχέδιο νόμου που έχει καταθέσει στη Βουλή δεν ικανοποιεί το αίτημα για Δίχρονη Υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή αλλά το αφήνει στον αέρα, για υλοποίηση το απώτερο μέλλον, ανάλογα με τις οικονομικές δυνατότητες. Στο παιχνίδι της κυβέρνησης εντάσσεται η ΚΕΔΕ αλλά και συνδικαλιστικές ηγεσίες στους ΟΤΑ, που αρνούνται αυτό το δικαίωμα. Είναι άλλωστε γνωστή η θέση της ΚΕΔΕ για πέρασμα της Προσχολικής Αγωγής στου Δήμους και η υπεράσπιση του καθεστώτος των voucher, των κουπονιών και των τροφείων!

Στο νομοσχέδιο για την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και συγκεκριμένα στο άρθρο 33 εντάσσεται η θεσμοθέτηση της έναρξης της καθιέρωσης της Δίχρονης Υποχρεωτικής Προσχολικής Αγωγής.

Στην αιτιολογική έκθεση και στην παράγραφο 3 του άρθρου 33 αναφέρεται ότι ξεκινάει η σταδιακή εφαρμογή της Δίχρονης Υποχρεωτικής Προσχολικής Αγωγής στα Νηπιαγωγεία. Η ένταξη γεωγραφικά των δήμων στη διαδικασία θα γίνεται μετά από γνώμη του οικείου Διευθυντή Εκπαίδευσης, εισήγηση του αντίστοιχου Περιφερειακού Διευθυντή Εκπαίδευσης. Ο τελικός ορισμός των Δήμων που θα υλοποιείται η Δίχρονη Υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή θα γίνεται με κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπ. Παιδείας και Οικονομικών.

Συγκεκριμένα με βάση τις προτεινόμενες διατάξεις:

  • Η παράγραφος 3 α) του άρθρου 33 καθιστά υποχρεωτικό και το νηπιαγωγείο, εκτός από το Δημοτικό και το Γυμνάσιο.
  • Η παράγραφος 3 β) γράφει ότι η φοίτηση είναι διετής και στο νηπιαγωγείο γράφονται όσα παιδιά στις 31/12 του τρέχοντος γίνονται 4 ετών.
  • Η παράγραφος 3 γ) όμως γράφει ότι, ενώ για τα παιδιά που συμπληρώνουν τα 5 τους έτη στις 31/12 είναι υποχρεωτική η φοίτησή τους σε όλα τα Νηπιαγωγεία της χώρας, για όσα συμπληρώνουν τα 4 έτη τους γίνεται σταδιακά υποχρεωτική η φοίτησή τους από το 2018-19 και στους δήμους που ο οικείος Διευθυντής Εκπαίδευσης έχει σύμφωνη γνώμη, οπότε ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης εισηγείται και με κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπ. Παιδείας και Οικονομικών αποφασίζεται η ένταξη των συγκεκριμένων δήμων στη Δίχρονη Υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή για τα παιδιά των δήμων αυτών.Με βάση τα παραπάνω, επισημαίνουμε τα εξής ζητήματα: 
  • Δεν υλοποιείται – παρά τις νομοθετικές αλλαγές που πραγματοποιούνται στο υφιστάμενο πλαίσιο λειτουργίας της Προσχολικής Αγωγής – το παλλαϊκό αίτημα για Δίχρονη Υποχρεωτική Προσχολική για όλα τα νήπια προνήπια σε όλα τα νηπιαγωγεία της χώρας, αλλά προωθείται μια αμφίβολη διαδικασία, η ολοκλήρωση της οποίας τοποθετείται στο απώτερο μέλλον.

 

    1. Η Δίχρονη Υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή είναι πρώτα και κύρια μία παιδαγωγική και κοινωνική αναγκαιότητα που αφορά την ανάπτυξη, εκπαίδευση και διαπαιδαγώγηση του παιδιού. Δεν είναι και δε δεχόμαστε να είναι μία επιλεκτική παροχή «αλά καρτ», η οποία θα είναι υπόθεση των Περιφερειακών Διευθύνσεων.
    2. Η κυβέρνηση δεν παίρνει ούτε ένα μέτρο στην κατεύθυνση ανάπτυξης των υποδομών του δημόσιου Νηπιαγωγείου, στη στελέχωσή του με το απαραίτητο μόνιμο εκπαιδευτικό και βοηθητικό προσωπικό, δε δημιουργεί δηλαδή ούτε καν τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις που χρειάζονται για να γίνει πραγματικά πράξη το αίτημα για Δίχρονη Υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή. Είναι και αυτό ένα ακόμα δείγμα της βαθιάς αντιλαϊκής κατεύθυνσης, που έχει η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και των προηγούμενων κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, που εξαρτά τη δημιουργία και λειτουργία των δομών της εκπαίδευσης από τους «δημοσιοοικονομικούς περιορισμούς», την περικοπή δαπανών και από την Παιδεία, για να πιαστούν τα ματωμένα πλεονάσματα.
  • Κατά τη γνώμη μας οι μορφωτικές ανάγκες των παιδιών του λαού είναι το κύριο. Η ικανοποίησή τους απαιτεί σύγκρουση με αυτή την πολιτική. Δε δεχόμαστε μία λογική που λέει ότι «δεν έχω κτήρια», «δε δημιουργώ υποδομές», «δε χρηματοδοτώ τη δημόσια εκπαίδευση» αλλά «εφαρμόζω τη Δίχρονη Υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή όπου τελικά η ίδια η ζωή λύνει το ζήτημα» (π.χ. μειωμένος αριθμός παιδιών λόγω υπογεννητικότητας), αλλά και όπου τα αντιεκπαιδευτικά μέτρα ωθούν στην κατεύθυνση αυτή (π.χ. διπλασιασμός από 7 σε 14 του ελάχιστου αριθμού μαθητών για να δημιουργηθεί τμήμα νηπιαγωγείου, 30ωρο, προαιρετικότητα δηλαδή κλείσιμο ολοήμερων). Είναι γνωστό ότι δεν προβλέπονται – ούτε από τον τελευταίο κρατικό προϋπολογισμό – κονδύλια για την ανέγερση νέων σχολείων και Νηπιαγωγείων, όπως επίσης ότι τα κονδύλια για σχολικές υποδομές δεν είναι επιλέξιμα από τα ΕΣΠΑ!

 

  1. Η σταδιακή εφαρμογή του μέτρου χωρίς καμία πρόβλεψη για στήριξη από την κυβέρνηση (κονδύλια, προσωπικό, κτηριακό κ.ά.) θα εντείνει τις εκπαιδευτικές ανισότητες ανάμεσα σε Περιφέρειες και Δήμους. Είναι τελικά αμφίβολο, αν θα λύσει προβλήματα ή θα δημιουργεί νέα, ειδικά για οικογένειες που έχουν ιδιαίτερα αυξημένες ανάγκες, έχουν ανάγκη από δομή προσχολικής αγωγής ολοήμερης και διευρυμένης λειτουργίας.
  2. Ερωτηματικά προκαλεί το ότι δεν αναφέρεται πουθενά, αν στα «μεταβατικά» χρόνια και στους δήμους που θα έχουν ενταχθεί στις περιοχές της «Δίχρονης» θα είναι υποχρεωτική η εγγραφή όλων των παιδιών στο δημόσιο Νηπιαγωγείο ή θα υπάρχει δικαίωμα επιλογής των γονιών ανάμεσα στο δημόσιο Νηπιαγωγείο και σε παιδικό σταθμό.

Με βάση τις εξελίξεις δεν εφησυχάζουμε! Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τις στοχεύσεις της αντιλαϊκής πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που από τη μια τσακίζει τη ζωή μας και από την άλλη επιδιώκει να παρουσιάσει ότι δήθεν ικανοποιεί λαϊκά αιτήματα.

Διεκδικούμε εδώ και τώρα Δίχρονη Υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή για όλα τα νήπια – προνήπια στο Δημόσιο Νηπιαγωγείο!

Εδώ και τώρα μέτρα ανάπτυξης των υποδομών, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και χρηματοδότηση, που να καλύπτει τις ανάγκες. Καμία σκέψη για το πέρασμα των Νηπιαγωγείων στους Δήμους. Όλα τα παιδιά ως τεσσάρων ετών σε δημόσιους αποκλειστικά δωρεάν παιδικούς σταθμούς χωρίς τροφεία.

Όλοι συσπειρωμένοι στα σωματεία μας! Όλοι στις Κινητοποιήσεις και τις Γενικές Συνελεύσεις!

Αθήνα, 17/2/2018

ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Πράσινο βαθύ, σκούρο μπλε… σχεδόν κατάμαυρο

Η δημιουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου ανάμεσα στα άλλα σηματοδοτεί μία εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη για τα συμφέροντα των εργαζομένων, των ανέργων, της νεολαίας. Το οπερετικό της στήσιμο επιχειρεί έναν ελιγμό του κατεστημένου μετά τη 48ωρη απεργία του Οκτώβρη και τις δυναμικές και αυθόρμητες λαϊκές αντιδράσεις στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου. Έντρομοι οι υπηρέτες του έσπευσαν να τα μαζέψουν μπρος στο μυριόστομο «ΦΥΓΕΤΕ» που μισό εκατομμύριο τους είπε. Η μόνη λύση ήταν να γίνει μια άτυπη δικτατορία με συνένωση όλων των κομματικών αστικών δυνάμεων, ασχέτως των συσχετισμών στη κοινωνία (από τα αριστερά μέχρι τα δεξιά), με σκοπό να εφαρμόσει τα βάρβαρα μέτρα του μεσοπρόθεσμου (είσπραξη χαρατσιών, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας , λήψη νέων φορομπηχτικών μέτρων και κατεδάφιση των λιγοστών εργασιακών δικαιωμάτων), κατόπιν να υπογράψει τη δανειακή σύμβαση και το νέο μνημόνιο και, πάνω από όλα, να δοθεί έτσι μια ευκαιρία ανασυγκρότησης του πολιτικού δυναμικού του κεφαλαίου που θα οδηγήσει σε εκλογές. Μόνο τότε θα καταφύγουν στη «λαϊκή ετυμηγορία».

Αλλά κάτι δείχνει το πραξικόπημα με το οποίο οι Έλληνες κοιμήθηκαν με Παπανδρέου και ξυπνούν με Φούφουτο. Η ποιότητα των μέσων προειδοποιεί για την ποιότητα των στόχων. Η κυβέρνηση αυτή με επικεφαλής έναν τραπεζίτη, εκπρόσωπο του πιο σκληρού νεοφιλελεύθερου μπλοκ του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και βασικό συντελεστή της εισόδου της Ελλάδας στο ευρώ, είναι απολύτως ξεκάθαρο ποια τακτική θα ακολουθήσει: απάνθρωπη λιτότητα με κόψιμο των δαπανών για παιδεία – υγεία, συνοδευμένη από βίαιη καταστολή τέτοια που να αγγίξει και τα όρια της καθιέρωσης μιας κοινοβουλευτικής χούντας με έκτακτες εξουσίες.

Μπροστά σε αυτή τη διαφαινόμενη κατάσταση η απάντηση θα πρέπει να είναι η μηδενική ανοχή απέναντί της με άμεσες αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Στόχος θα πρέπει να είναι η ανατροπή της και η δημιουργία πολιτικών εξελίξεων που θα φέρουν στο προσκήνιο το λαϊκό παράγοντα. Η Ελληνική Αριστερά, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου, εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται την ιδεολογική πάλη με όρους μαζικού κινήματος. Η ανατρεπτικότη-τα, η δυναμική που εμπεριέχεται στη ΖΩΝΤΑΝΗ ιδεολογική παρέμβαση εξακολουθεί να της διαφεύγει. Είναι απολύτως απαραίτητο τα πρωτοβάθμια σωματεία – αυτά δηλαδή που δρουν, ζουν και κινούνται στους τόπους δουλειάς – να πάρουν πρωτοβουλίες σε κινηματικό επίπεδο με άμεσο στόχο τη ματαίωση των κυβερνητικών σχεδίων. Οι πρωτοβουλίες αυτές πρέπει να ξεκινούν από τη δημιουργία επιτροπών που θα συντονίσουν την άρνηση πληρωμής ενάντια στα χαράτσια, θα εμποδίσουν τη διακοπή της ηλεκτροδότησης ενώ θα φροντίσουν για την επανασύνδεση της παροχής του ηλεκτρικού σε όσα νοικοκυριά θα υποστούν τη τιμωρία της διακοπής. Τα μέτρα της πολιτικής, λαϊκής αυτοάμυνας χρειάζεται να κορυφωθούν με μία μεγάλη απεργία τέτοια, που θα υποχρεώσει την κυβέρνηση των δανειστών σε οριστική αποχώρηση.

ΑΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ. ΕΝΑ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ Ο ΛΑΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΡΝΗΘΕΙ ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ, ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ Ε.Ε. ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Κινητοποίηση στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους για αυξήσεις στους μισθούς (VIDEO – ΦΩΤΟ)

https://youtu.be/yET9A1uU56M

Παληγιάννης Βασίλειος
Αιρετός Κ.Υ.Σ.Π.Ε.
Τηλ. 6974750409
Fax: 2103442287

e-mail: paligiannis@hotmail.gr                                               Αθήνα, 20/01/2018

 Οι «κινδυνολόγοι» συνδικαλιστές και η αφερέγγυα πολιτική ηγεσία

 

Με έκπληξη παρακολουθήσαμε τις προηγούμενες ημέρες την επικοινωνιακή παράσταση της πολιτικής ηγεσίας και ιδιαίτερα του υφυπουργού παιδείας, πρώην συνδικαλιστή της «αριστεράς», να πείσουν ότι οι κατ’ επάγγελμα κινδυνολόγοι συνδικαλιστές προκαλούν άσκοπη ανησυχία στους εκπαιδευτικούς για, δήθεν, αύξηση του εκπαιδευτικού ωραρίου τους και για συγχωνεύσεις σχολείων.

Όσο κι αν η πολιτική ηγεσία του υπουργείου παιδείας υποτιμά τη νοημοσύνη των εκπαιδευτικών κι επιμένει στο ψέμα και τον άκρατο λαϊκισμό, κανέναν δεν πείθει. Η αλήθεια είναι πως και αύξηση του εργασιακού ωραρίου και συγχωνεύσεις σχολείων θα έχουμε και μάλιστα άμεσα. Με βάση την απλή λογική, δεν θα υπήρχε λόγος να ψηφιστούν νέες νομοθετικές ρυθμίσεις αν δεν διαφοροποιούνταν σε σχέση μ’ αυτά που έως χθες ίσχυαν.

Όλοι γνωρίζουν πως οι παραπάνω ρυθμίσεις είναι αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς στο πλαίσιο της σύγκλισης με τις βέλτιστες – πρακτικές του ΟΟΣΑ. Οι ρυθμίσεις για την αύξηση του εργασιακού ωραρίου και τις συγχωνεύσεις σχολείων αποτελούν την αρχή μιας σειράς μέτρων που συμφώνησε η κυβέρνηση με τους θεσμούς.

Δυστυχώς όσο κι και αν κάποιοι προσπαθούν να κρύψουν την αλήθεια όλοι πλέον γνωρίζουν πως η κυβέρνηση εφαρμόζει τις πιο σκληρές μνημονιακές πολιτικές. Πολιτικές που οδήγησαν την οικονομία σε κατάρρευση, την κοινωνία σε φτωχοποίηση, σε κατάργηση ιστορικών κατακτήσεων, σε υπερφορολόγηση, σε υποβάθμιση της εκπαίδευσης, σε ταπείνωση και γενικευμένη ανησυχία όλων μας για το αύριο.

Οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν πως η πολιτική ηγεσία του υπουργείου μας αδυνατώντας να επιλύσει τα καίρια ζητήματα της εκπαίδευσης καταφεύγει σε απανωτές, πρόχειρες, ατεκμηρίωτες και αποσπασματικές ρυθμίσεις και στα πλαίσια των μνημονιακών δεσμεύσεών της εξαγγέλλει ρυθμίσεις που απορρυθμίζουν και υποβαθμίζουν την εκπαίδευση. Οι ρυθμίσεις για την ειδική αγωγή, για το ολοήμερο δημοτικό σχολείο, για το ολοήμερο νηπιαγωγείο, για τις επιλογές στελεχών, για τις δομές της εκπαίδευσης, για την αξιολόγηση, το ΠΔ 79 κτλ αποδεικνύουν την έλλειψη σχεδιασμού και την απύθμενη ανευθυνότητα των κυβερνώντων που άλλα θέλουν άλλα κάνουν κι άλλα λένε πιστοποιώντας την κατ’ εξοχήν αξιακή και εκπαιδευτική κρίση και, κυρίως, την αφερεγγυότητα της πολιτικής ηγεσίας.

Επομένως δεν είναι κινδυνολόγοι όσοι λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Αναξιόπιστοι και αφερέγγυοι είναι αυτοί που ψεύδονται και «αερολογούν».

Ως εκπαιδευτικοί οφείλουμε να προασπίσουμε την παιδεία ως ύψιστο κοινωνικό αγαθό και ταυτόχρονα να διεκδικήσουμε την έμπρακτη αναγνώριση του ρόλου και της αποστολής μας ως λειτουργών της εκπαίδευσης και να αγωνιστούμε για την αναγέννηση της ελπίδας στις ζωές όλων μας.

Πάντα στη διάθεσή σας

 Παληγιάννης Βασίλειος

20.01.2018

 

Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική

 

Όπως έχει γίνει γνωστό, κατά την τελευταία συνάντηση στην έδρα του Ο.Η.Ε. στη Νέα Υόρκη μεταξύ του ειδικού διαπραγματευτή Μάθιου Νίμιτς, του Έλληνα πρέσβη επί τιμή Αδαμάντιου Βασιλάκη και του εκπρόσωπου της κυβέρνησης των Σκοπίων, πρώην πρέσβη στην Ουάσιγκτον, Βάσκο Ναούμοφσκι τέθηκε από τον πρώτο μία δέσμη προτάσεων για το όνομα της γείτονας χώρας, τόσο στα αγγλικά όσο και στα σλαβικά.

Μένοντας σταθερός στις δηλώσεις του με τις οποίες χαρακτήρισε μη ρεαλιστικό να μην υπάρχει το όνομα Μακεδονία στη λύση, ο κ. Νίμιτς πρότεινε, σύμφωνα και με μέσα ενημέρωσης των Σκοπίων (https://www.mkd.mk/makedonija/politika/nova-severna-vardarska-gorna-ili-skopje-na-latinica-se-predlozhenite-dodavki-na), πέντε ονόματα. Και στα πέντε περιλαμβάνεται ο όρος «Μακεδονία» και είναι: Republika Nova Makedonija (Δημοκρατία της Νέας Μακεδονίας), Republika Severna Makedonija (Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας), Republika Gorna Makedonija (Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας, Republika Vardarska Makedonija (Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη), Republika Makedonija (Skopje), Δημοκρατία της Μακεδονίας (Σκόπια).

Θυμίζουμε σε όλους ότι στις 13 Απριλίου 1992 πραγματοποιήθηκε σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων υπό την προεδρία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, τότε Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Στη σύσκεψη μετείχαν οι τότε πολιτικοί αρχηγοί: ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου, η πρόεδρος του Συνασπισμού Μαρία Δαμανάκη και η γενική γραμματέας του Κ.Κ.Ε. Αλέκα Παπαρήγα. Στον Τύπο δημοσιεύθηκαν πολλές πληροφορίες, τόσο την εποχή εκείνη όσο και μετέπειτα, εφόσον τα πρακτικά προβλέφθηκε να μη δοθούν στη δημοσιότητα. Μετά τη λήξη της σύσκεψης ο τότε γενικός γραμματέας της Προεδρίας της Δημοκρατίας, Πέτρος Μολυβιάτης δήλωσε πως «σχετικά με το θέμα των Σκοπίων, η πολιτική ηγεσία της χώρας, με εξαίρεση το Κ.Κ.Ε., συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον αν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η Ε.Ο.Κ., στις 16 Δεκεμβρίου 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη «Μακεδονία».

Περί τα τέλη Απριλίου του 1992 όταν το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ήταν και πάλι στο επίκεντρο, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δήλωνε φανερά συγκινημένος: «Ελπίζω ότι οι σύμμαχοι και συνεταίροι μας θα καταλάβουν επιτέλους ότι δεν υπάρχει παρά μία Μακεδονία και η Μακεδονία αυτή είναι ελληνική».

Σήμερα, 26 χρόνια μετά τα παραπάνω και μια δεκαετία από την κορυφαία διπλωματική κατάκτηση του τότε Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή στο Βουκουρέστι, με θλίψη διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών εκτενή αναφορά στο ιστορικό του «Ζητήματος του Ονόματος της ΠΓΔΜ» (http://www.mfa.gr/to-zitima-tou-onomatos-tis-pgdm/) «Η Ελλάδα είναι σταθερή στην ειλικρινή επιθυμία της για την επίτευξη μιας βιώσιμης συμφωνίας στο ζήτημα του ονόματος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Η Ελληνική Κυβέρνηση έχει προτείνει ένα ρεαλιστικό και βιώσιμο πλαίσιο διευθέτησης, το οποίο στοχεύει στην εξεύρεση οριστικής λύσης στο θέμα του ονόματος. Η θέση μας είναι σαφής: σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη «Μακεδονία» που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή…».

Η μεταβολή των θέσεων της Ελλάδας αποτελεί το μέτρο σύγκρισης της ιστορικής και εθνικής ευθύνης των, εκάστοτε, κυβερνώντων.

Αλήθεια, ποια μέτρα διασφάλισης απαιτεί η σημερινή ελληνική κυβέρνηση από την κυβέρνηση των Σκοπίων, ώστε να μην υπάρχουν αλυτρωτικές προσδοκίες ή/και εδαφικές διεκδικήσεις, καθώς και μη χρήση συμβόλων που να παραπέμπουν σε τέτοιες διεκδικήσεις από τη γείτονα χώρα;

Οι εργαζόμενοι δεν ασκούν διπλωματία ούτε χαράσσουν εξωτερική πολιτική, διατηρούν όμως το δικαίωμα να εκφράζουν την κριτική άποψή τους και την αντίθεσή τους σε πολιτικές που αποτυπώνουν υπαναχώρηση από εθνικές θέσεις.

 

Για εμάς, τους εκπαιδευτικούς μέλη της Δημοκρατικής Ανεξάρτητης Κίνησης Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης η επιλογή είναι σαφής και διαχρονική. Λόγοι ιστορικοί, εθνικοί, πολιτιστικοί, πολιτικοί οδηγούν σε μία μόνο λύση:

Καμία χρήση του όρου «Μακεδονία» στην ονομασία της γείτονος χώρας.

Δεν έχουμε δικαίωμα να ξεχνάμε ότι από το 1903 έως το 1908 αφανείς πρωταγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα ήταν και εκπαιδευτικοί οι οποίοι συνδύαζαν τη διδασκαλία με την ενεργή συμμετοχή τους στον αγώνα ως καθοδηγητές, οργανωτές ή μεταφορείς οπλισμού. Με τις πράξεις ανδρείας και τις δράσεις τους οι Μακεδονομάχοι εκπαιδευτικοί (άνδρες και γυναίκες) αποτέλεσαν τον συνδετικό κρίκο της γενικότερης εκπαίδευσης των μαθητών με την ενδυνάμωση για την επικράτηση και εδραίωση της εθνικής συνείδησης.

Καλούμε, σήμερα, τους Έλληνες εκπαιδευτικούς, μακριά από ακραίες εθνικιστικές ρητορικές και ευκαιριακές «κορώνες» πολιτικής εκμετάλευσης να αντισταθούν με τη στάση και τη φωνή τους στην εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας.

 

Από τη Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε.

17.01.2018

 

Οι ψηφισμένες ρυθμίσεις του πολυνομοσχεδίου είναι μόνο η αρχή . . .

 

Εδώ και μέρες είμαστε θεατές σε μια ακόμα επικοινωνιακή παράσταση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας που επιχειρεί χωρίς ντροπή να πείσει την εκπαιδευτική κοινότητα και την κοινή γνώμη ότι τόσο τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε τη Δευτέρα 15/1/2018 στη Βουλή όσο κι αυτά που υπάρχουν στο συμπληρωματικό μνημόνιο που έχει υπογράψει η κυβέρνηση και οφείλει να θεσμοθετήσει το επόμενο χρονικό διάστημα δεν έχουν το αντιεκπαιδευτικό πρόσημο που όλοι αντιλαμβανόμαστε.

Ο Υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου ακολουθεί την καθησυχαστική και «υποστηρικτική» προς τους εκπαιδευτικούς προσέγγιση που εφαρμόζει και στις συναντήσεις του με το ΔΣ της ΔΟΕ, ενώ ο Υφυπουργός κ. Μπαξεβανάκης σε αποστροφή του λόγου του κατά τη διάρκεια ομιλίας του την Παρασκευή 12/1/2018 στη Βουλή επιλέγει την οδό της κινδυνολογίας και της «τρομοκράτησης» των εκπαιδευτικών αναφερόμενος στην κατάσταση της «επόμενης μέρας» με μια νέα κυβέρνηση όταν δηλώνει, μεταξύ άλλων, πως «… οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν ότι αν αυτή η Κυβέρνηση ανατραπεί και επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο το χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό του πάλαι ποτέ δικομματισμού θα υπάρχουν απολύσεις».

Στη συνειδητή «ωραιοποίηση» της κατάστασης που επιχειρεί η κυβέρνηση βρίσκει πρόθυμους συμμάχους ακόμα και μέσα στους κόλπους της εκπαιδευτικής κοινότητας που σπεύδουν να καθησυχάσουν τους εκπαιδευτικούς υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν αλλάζει τίποτα στην πραγματικότητα που βιώνουν οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία. Δυστυχώς όμως όλοι διαψεύδονται από την αδυσώπητη πραγματικότητα και τα κείμενα (βλ. πολυνομοσχέδιο και συμπληρωματικό μνημόνιο) που δείχνουν τον «οδικό χάρτη» των «απορρυθμίσεων» με αντιεκπαιδευτικό πρόσημο που επιχειρεί και θα επιχειρήσει να φέρει η κυβέρνηση.

Στο συμπληρωματικό μνημόνιο συνεργασίας που έχει δει το φως της δημοσιότητας, αναφέρονται, ανάμεσα σε άλλα, ότι:

  • H Ελλάδα θα πρέπει να προχωρήσει σε περαιτέρω εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού της συστήματος σε όλα τα επίπεδα για να βελτιώσει σημαντικά τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα διαφυλάσσοντας παράλληλα την ισότητα. Οι αρχές θα προσαρμοστούν στις συστάσεις της νέας έκθεσης του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα μέσα από ένα συγκεκριμένο σχέδιο δράσης μέχρι τον Μάιο του 2018. Η προκαταρκτική έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα από τον ΟΟΣΑ τον Ιούλιο του 2017, το πρόχειρο σχέδιο έκθεσης θα ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος Ιανουαρίου του 2018 ενώ η τελική έκθεση μέχρι τον Απρίλιο του 2018.
  • Σε συμφωνία με τους θεσμούς, οι αρχές πρόκειται, μέχρι τον Μάρτιο του 2018 – κάτι που αποτελεί βασικό παραδοτέο- να: (α) θεσπίσουν νομοθετικά μέτρα σχετικά με τους μελλοντικούς διορισμούς και την αξιολόγηση των διευθυντών, (β) περάσουν νόμο σχετικά με την αναβάθμιση των αρμόδιων οργάνων για τις αξιολογήσεις και (γ) περάσουν νόμο σχετικά με την αξιολόγηση των ανώτερων στελεχών της εκπαίδευσης, την αυτοαξιολόγηση του σχολείου και την ορθολογική χρήση των πόρων.
  • Μέχρι τον Μάιο του 2018 θα πρέπει, ανάμεσα στα άλλα, να έχουν καταλήξει και να έχουν υιοθετήσει τη στρατηγική για την αρχική και συνεχή κατάρτιση των εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
  • Οι αρχές έχουν κάνει βήματα προς τη σύγκλιση με τις βέλτιστες πρακτικές του ΟΟΣΑ σε ότι αφορά τον αριθμό διδακτικών ωρών ανά μέλος του προσωπικού (εκπαιδευτικό), καθώς και στις αναλογίες των μαθητών ανά τάξη και μαθητών ανά εκπαιδευτικό.
  • Ως επόμενο βήμα, και ως προαπαιτούμενη δράση, νομοθετήθηκε (1) η υποχρεωτική παρουσία των εκπαιδευτικών στα σχολεία έως 30 ώρες την εβδομάδα (άρθρο 245 του πολυνομοσχεδίου) και (2) τα κριτήρια και το χρονοδιάγραμμα για τη συγχώνευση των σχολικών μονάδων (άρθρο 246), ξεκινώντας από το σχολικό έτος 2018-2019 ενώ εκκρεμεί η εξαίρεση της μεσημεριανής ώρας σίτισης από τις διδακτικές ώρες [διδακτικό ωράριο] των εκπαιδευτικών, για την οποία υπάρχει ρητή δέσμευση της κυβέρνησης στο συμπληρωματικό μνημόνιο για τον αποχαρακτηρισμό της από διδακτική.
  • Οι αρχές μαζί με τον ΟΟΣΑ θα επανεξετάσουν όλους σχετικούς δείκτες, συμπεριλαμβανομένων των πιο πρόσφατων στοιχείων μέχρι τον Απρίλιο του 2018.

Είναι ξεκάθαρο ότι οι μέχρι τώρα ρυθμίσεις της κυβέρνησης που εντάχθηκαν και ψηφίστηκαν στο πολυνομοσχέδιο αποτελούν απλά το πρώτο βήμα. Μαζί με αυτές που θα ακολουθήσουν θα οδηγήσουν τη δημόσια εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς σε ακόμα δυσχερέστερη θέση από σήμερα. Η κυβέρνηση της «πρώτης φοράς Αριστερά» και του «αντάρτικου» που μας υποσχόταν έναντι της Ευρώπης και των δανειστών προχωρά σε μέτρα που καμία άλλη κυβέρνηση δεν διανοήθηκε να πάρει μέχρι σήμερα.

Οι συγχωνεύσεις των σχολικών μονάδων θα συνοδεύονται από την απώλεια εκατοντάδων οργανικών θέσεων εκπαιδευτικών (με τη χρήση της πρόβλεψης του Ν.1566/85 για τον προσδιορισμό της οργανικότητας) σε συνδυασμό με την παράλληλη επιδείνωση των συνθηκών λειτουργίας των σχολικών τμημάτων εξ’ αιτίας της αύξησης του αριθμού των μαθητών (που θα προκύψει από τη λειτουργία των τριμελών επιτροπών εγγραφής σε όλα τα δημοτικά σχολεία που θα αναλάβουν την κατανομή των μαθητών στα σχολεία σύμφωνα με το Π.Δ. 79 από την επόμενη σχολική χρονιά).

Όσον αφορά στην υποχρεωτική παραμονή των εκπαιδευτικών στο σχολείο για 30 ώρες εβδομαδιαίως η παράγραφος 8 του άρθρου 13 του Ν.1566/1985 που προέβλεπε «Κάθε εκπαιδευτικός παραμένει υποχρεωτικά στο σχολείο, τις εργάσιμες ημέρες πέρα από τις ώρες διδασκαλίας, για την εκτέλεση συγκεκριμένου έργου που του έχει ανατεθεί από τα όργανα διοίκησης του σχολείου» αναδιατυπώνεται ως εξής: «8. Οι εκπαιδευτικοί των σχολείων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης παραμένουν υποχρεωτικά στο σχολείο τους στις εργάσιμες ημέρες, πέρα από τις ώρες διδασκαλίας, όχι όμως πέρα από έξι (6) ώρες την ημέρα ή τριάντα (30) ώρες την εβδομάδα και με την επιφύλαξη της παραγράφου 2 του Κεφαλαίου ΣΤ΄ του άρθρου 11, για την προσφορά και άλλων υπηρεσιών που ανατίθενται από τα όργανα διοίκησης του σχολείου και συνδέονται με το γενικότερο εκπαιδευτικό έργο, όπως η προετοιμασία του εποπτικού εκπαιδευτικού υλικού και των εργαστηριακών ασκήσεων, η διόρθωση εργασιών και διαγωνισμάτων, η καταχώρηση-ενημέρωση της αξιολόγησης των μαθητών, η συμμετοχή στην προετοιμασία και την πραγματοποίηση εορταστικών, αθλητικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, ο προγραμματισμός και η αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου, η επικοινωνία με δομές υποστήριξης του εκπαιδευτικού έργου, η συνεργασία με εκπαιδευτικούς που διδάσκουν στο ίδιο τμήμα ή που διδάσκουν τα ίδια γνωστικά αντικείμενα, οι παιδαγωγικές συναντήσεις για την κατάρτιση ομαδικών ή εξατομικευμένων προγραμμάτων υποστήριξης συγκεκριμένων μαθητικών ομάδων ή μαθητών, η επίβλεψη σχολικών γευμάτων, η ενημέρωση των γονέων και κηδεμόνων, η τήρηση βιβλίων του σχολείου και η εκτέλεση διοικητικών εργασιών

Είναι σαφές ότι η υποχρεωτική παραμονή των εκπαιδευτικών στο σχολείο στα όρια του εργασιακού 30ωρου διευκολύνεται πολύ περισσότερο με την αναφορά για «προσφορά και άλλων υπηρεσιών» που δεν αναγράφονται ρητά αλλά ενδεικτικά (ειδάλλως δεν θα υπήρχε λόγος να γίνει νέα νομοθετική ρύθμιση) και είναι προάγγελος νέων ρυθμίσεων στο πλαίσιο των «καλών πρακτικών» του ΟΟΣΑ που είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσουν στην αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών.

Η καλλιέργεια της αυταπάτης ότι οι εκπαιδευτικοί δεν πρόκειται να αξιολογηθούν, όταν το θεσμικό πλαίσιο της αξιολόγησης – χειραγώγησης παραμένει σε ισχύ, παρά τις επανειλημμένες «δεσμεύσεις» για κατάργησή του, και η αξιολόγηση σε επίπεδο εκπαιδευτικών που εργάζονται στους τομείς της διοίκησης της εκπαίδευσης καθώς και των στελεχών είναι αξιολόγηση εκπαιδευτικών, δεν μπορεί να «κοιμίσει» κανέναν.

Επίσης σημαντικό σημείο της πολιτικής της κυβέρνησης του «ΝΑΙ σε όλα» είναι και η ρύθμιση που ψήφισε για την προκήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων σε επίπεδο πρωτοβάθμιου σωματείου. Η δήθεν «αριστερή» κυβέρνηση, εντελώς ανερυθρίαστα, καταθέτει και ψηφίζει διάταξη περιστολής της συνδικαλιστικής δράσης των εργαζομένων!

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στο πλαίσιο εφαρμογής της λογικής του «εξορθολογισμού» στην εκπαίδευση, συνεχίζει την πολιτική αποδόμησης της δημόσιας εκπαίδευσης αδιαφορώντας για τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών και ανατρέποντας τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών.

Ως Δημοκρατική Ανεξάρτητη Κίνηση Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης θεωρούμε ότι οι αγώνες μας πρέπει να είναι η απάντηση της εκπαιδευτικής κοινότητας σε αυτή την πολιτική.

Κάθε περαιτέρω απόπειρα θεσμοθέτησης και υλοποίησης αντιεκπαιδευτικών μέτρων πρέπει να μας βρει απέναντι.

Δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε με τον εφησυχασμό μας, να πάρουν πίσω δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών.

Απαιτούμε τη θωράκιση της δημόσιας εκπαίδευσης και την αναβάθμιση της επιστημονικής και οικονομικής θέσης του Έλληνα εκπαιδευτικού.

 

Από τη Δ.Α.Κ.Ε./Π.Ε.

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΔΣ ΣΕΠΕ «Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ» 2017- 2019

 

  ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ Δ.Σ. ΣΥΛΛΟΓΟΥ 2017 ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ Δ.Σ. ΣΥΛΛΟΓΟΥ

2016

ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΔΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

2015

ΨΗΦΙΣΑΝ 707 671 602
ΑΚΥΡΑ- ΛΕΥΚΑ 77 45 58
ΕΓΚΥΡΑ 630 626 544
ΑΣΕ  (ΠΑΜΕ) 368 (4 EΔΡΕΣ) 58,41% 339 (4)

54,1

 299 (4)

54,97

ΔΑΚΕ 105 (1 EΔΡΑ) 16,67% 116  (1)

18,5%

59 (-)

10,85%

ΑΚΣΥΑ-ΔΗΣΥ  83 (1 ΕΔΡΑ ) 13,17% 107 (1)

17,09%

118 (2)

21,69%

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ 74(1 ΕΔΡΑ) 11,75%  64  (1)  10,22% 68 (1)

12,50%

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι

Η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών, το ψηφοδέλτιο που στηρίζει το ΠΑΜΕ,  χαιρετίζει όλους τους συναδέλφους, για τη μαζική συμμετοχή τους  στις αρχαιρεσίες του συλλόγου μας,  που ήταν  μεγαλύτερη από κάθε προηγούμενη χρονιά,  πράγμα ενθαρρυντικό και αισιόδοξο, σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον και την απάντηση  του συνδικαλιστικού κινήματος μπροστά στα σχέδια της κυβέρνησης και  των εργοδοτικών οργανώσεων.

Ευχαριστεί τους συναδέλφους για την εμπιστοσύνη που έδειξαν πάλι στο ψηφοδέλτιο της  και την ανέδειξαν  και φέτος σε πρώτη δύναμη,  αυξάνοντας  τις ψήφους  και  το  ποσοστό.                   

Χαιρετίζει τους φίλους και τους υποψήφιους της Αγωνιστικής Συσπείρωσης, που συνέβαλλαν σε αυτό το πολύ θετικό, για τον κλάδο και τους αγώνες του, αποτέλεσμα.

Συγχαίρει τους  εκλεγμένους συναδέλφους των άλλων παρατάξεων και τους εύχεται καλή συνδικαλιστική θητεία.

Όπως τόσα χρόνια, τα εκλεγμένα μέλη της στο Δ.Σ. έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για την καλύτερη οργάνωση και λειτουργία της δράσης του Συλλόγου, έτσι και τώρα, με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, θα κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για την υπεράσπιση των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών μας και των εργασιακών δικαιωμάτων όλων των συναδέλφων, ανεξάρτητα από την εκλογική τους προτίμηση, την εργασιακή τους σχέση ή την επιστημονική της ειδικότητα.

Θα δώσει με συνέπεια τον αγώνα για την απόκρουση της αντιλαϊκής πολιτικής, την αναπλήρωση των απωλειών, την ενίσχυση της συμμαχίας με τους γονείς και τους εργαζόμενους, για το σχολείο και την κοινωνία των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

Θα  συνεχίσει να παλεύει ενάντια στην απογοήτευση, τη μοιρολατρία και την αδράνεια ώστε και όσοι  προτίμησαν την αποχή από τις διαδικασίες του συλλόγου, το άκυρο ή το λευκό να νιώσουν ότι ο σύλλογος είναι το δεύτερο σπίτι για τον κάθε συνάδελφο και ο κάθε συνάδελφος είναι χρήσιμος και απαραίτητος για την ύπαρξη ενός σωματείου.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ  ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΠΙΟ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΠΙΟ ΤΑΞΙΚΑ.

 

23/11/2017

 

Ο υποσιτισμός είναι συνώνυμο της βαρβαρότητας

Πριν από λίγες ημέρες ήρθε στο φως της δημοσιότητας ένα ακόμα περιστατικό υποσιτισμού μαθήτριας σε Λύκειο της Πάτρας. Όπως καταγγέλλεται, η συγκεκριμένη μαθήτρια, που προέρχεται από οικογένεια με σοβαρά οικονομικά προβλήματα, λιποθύμησε την ώρα του σχολείου μπροστά στα μάτια των καθηγητών της, αφού είχε 3 ημέρες να φάει. Αυτό φαίνεται ότι δεν είναι το μοναδικό περιστατικό αφού ανάλογα φαινόμενα υπάρχουν σε διάφορες περιοχές της χώρας.
Το νέο πακέτο μέτρων που ετοιμάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μαζί με το πακέτο των αντίμετρων που θα τα συμπληρώνουν, δεν παίρνονται για να ανακουφίσουν τη λαϊκή οικογένεια και τα παιδιά της, αλλά για να ενισχύσουν ακόμα περισσότερο το κέρδος των εργοδοτών, οδηγώντας ακόμα πιο πολύ στην εξαθλίωση της λαϊκής οικογένειας, με μεγαλύτερα θύματα όλων τα παιδιά.
Κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο δύσκολη, για χιλιάδες οικογένειες με ανέργους, πολύτεκνους και διαζευγμένους γονείς, η προσπάθεια να διασφαλιστούν τα απαραίτητα για την επιβίωση των παιδιών τους.

Τα κρούσματα λιποθυμιών λόγω υποσιτισμού θα αυξάνονται καθημερινά όσο οι μισθοί θα μειώνονται και η ανεργία θα αυξάνεται.
Είναι μέγιστη υποκρισία, στα πλαίσια της «Θεματικής Εβδομάδας» που περιλαμβάνει και την ενότητα «Διατροφή και ποιότητα ζωής», η κυβέρνηση να μιλάει για «διατροφικές επιλογές», την ίδια στιγμή που υλοποιεί πολιτική ενάντια στα συμφέροντα του λαού και της νεολαίας.
Η απραξία της κυβέρνησης απέναντι στη διαρκή ένταση του φαινομένου είναι εγκληματική. Τα όποια προγράμματα σίτισης είναι ανύπαρκτα ή είναι παραδομένα σε διάφορες ΜΚΟ ή σε διάφορα “ευαγή” ιδρύματα τύπου Νιάρχου, “φιλάνθρωπων” επιχειρηματιών δηλαδή, που είναι οι ίδιοι που δημιουργούν τη κρίση και τον υποσιτισμό.

Κανείς συνάδελφος να μην συμβιβαστεί μ’ αυτές τις εικόνες ντροπής.
Όλοι στον αγώνα για να μπει ένα τέλος στην βαρβαρότητα.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
• Να βγει ΤΩΡΑ έκτακτο κρατικό κονδύλι για τους Δήμους, έτσι που να παρέχεται ένα γεύμα (π.χ. σάντουιτς, γάλα, χυμός) σε όλα τα παιδιά, αξιοποιώντας τις υποδομές και το προσωπικό των Δήμων – χωρίς την εμπλοκή ΜΚΟ, εκκλησίας και χορηγών.