ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973-2017

Έφτασαν ντυµένοι “φίλοι” αµέτρητες φορές οι εχθροί µου τα παµπάλαια δώρα προσφέροντας. Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε παρά µόνο σίδερο και φωτιά. (…) Μόνο όπλα και σίδερο και φωτιά».

Οδυσσέας Ελύτης

Νοέμβρης 1973 – Νοέμβρης 2017: 44 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον ηρωικό ξεσηκωμό του λαού και της νεολαίας το Νοέμβρη του 1973, ενάντια στη αμερικανοΝΑΤΟική, φασιστική, απριλιανή δικτατορία.
Η διακυβέρνηση της χώρας, την 21η Απριλίου 1967, πέρασε από τα αστικά κόµµατα σε τµήµατα δυνάµεων του στρατού. Το πραξικόπηµα έγινε στο όνοµα του υποτιθέµενου “κοµµουνιστικού κινδύνου”. Οι λόγοι όμως που επέβαλαν τη δικτατορία ήταν η ανάγκη του αστικού πολιτικού συστήµατος να προσπαθήσει να υπερβεί τις αντιθέσεις του, αλλά και για να στηριχτούν οι επιδιώξεις του αµερικανο-ΝΑΤΟικού ιµπεριαλισµού στην περιοχή.
Η εξουσία δεν άλλαξε χέρια. Οι µεγάλοι επιχειρηµατικοί όµιλοι συνέχισαν να την κρατούν, όπως και πριν τη δικτατορία. Αυτό που άλλαξε ήταν η µορφή άσκησής της. Τα µονοπώλια βγήκαν ενισχυµένα απ’ τη χουντική διακυβέρνηση. Τα κέρδη τους εκτινάχθηκαν, ενώ εντάθηκε η εκµετάλλευση της εργατικής τάξης, τσακίστηκε το εργατικό κίνηµα µε την καταστολή.
Η αδυναµία του λαϊκού κινήµατος να αντιτάξει εξαρχής οργανωµένη αντίσταση για να αποτύχει το πραξικόπηµα, παρότι τα σχέδια για επιβολή της δικτατορίας ήταν γνωστά, επιβεβαιώνει πως µονάχα ένα γερά, ταξικά οργανωµένο εργατικό – λαϊκό κίνηµα ριζωμένο στους χωρους δουλειάς που αντιπαλεύει την εξουσία των µονοπωλίων, µπορεί να είναι έτοιµο για να αντιµετωπίσει και τέτοια σχέδια σε βάρος του λαού.
Η αταλάντευτη στάση των αγωνιστών του αντιδικτατορικού αγώνα στις φυλακές, στις εξορίες και στα βασανιστήρια, αποτέλεσαν οδηγό και έμπνευση στις πρώτες προσπάθειες οργάνωσης του λαϊκού αγώνα.
Στα τέλη του 1971 και καθώς εξελίσσεται διεθνής καπιταλιστική οικονοµική κρίση (η λεγόµενη “πετρελαϊκή”), ο αντιδικτατορικός αγώνας αρχίζει να σηµειώνει άνοδο.
Ιδιαίτερα, το 1973 υπάρχουν αντιδράσεις και από την εργατική τάξη. Στην πρώτη γραµµή µπαίνουν διεκδικήσεις για την ίδρυση σωµατείων, για τα µεροκάµατα, τα ωράρια, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Οργανώνονται απεργίες στους τυπογράφους της Αθήνας, στους αλιεργάτες της Καβάλας, στους τεχνικούς της “Ολυµπιακής”, στη ΔΕΗ και αλλού. Κινητοποιήσεις οργανώνονται και απ’ τους φοιτητές – σπουδαστές.

Από το 1972 ξεκινούν κινητοποιήσεις µε αιχµή το αίτηµα της διεξαγωγής γνήσιων σπουδαστικών εκλογών. Το 1973, µε αφορµή τον “καταστατικό χάρτη” της Ανώτατης Παιδείας που προωθούσε η χούντα, οι αγώνες κλιµακώνονται. Το Φλεβάρη οι φοιτητές καταλαµβάνουν τη Νοµική για δύο µέρες. Μέσα στους µήνες Μάρτη – Απρίλη γίνονται καταλήψεις, ξανά στη Νοµική και στην Ιατρική, διάφορες κινητοποιήσεις σε άλλες σχολές της Αθήνας, της Πάτρας, της Θεσσαλονίκης.

Αγωνιστικές κινητοποιήσεις οργανώνονται και από αγρότες σε ορισµένους χώρους, γίνονται συλλαλητήρια εναντίον των απαλλοτριώσεων γης που εφαρµόζονταν για την εγκατάσταση µονοπωλιακών οµίλων (π.χ. ΠΕΤΡΟΛΑ).

Παράλληλα, πραγµατοποιούνται και εκδηλώσεις µε καθαρά πολιτικό – αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Τέτοιες µέρες κινητοποίησης του λαού ήταν η 28η Οκτώβρη του ’72, η επέτειος του πραξικοπήµατος το ’73 και η Πρωτοµαγιά του ’73. Η ανάπτυξη του αντιδικτατορικού αγώνα, βέβαια, δεν προέκυψε µόνο απ’ το ανέβασµα των µορφών πάλης, αλλά και µε την όξυνση της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης. Είχε µεγάλη σηµασία, για να προχωρήσει το κίνηµα µπροστά, να ηττηθούν οι απόψεις που αποδέχονταν το λεγόµενο “δηµοκρατικό” εγχείρηµα της χούντας, µε σκοπό να το αξιοποιήσουν, όπως έλεγαν, εκφράζοντας τη λογική του µικρότερου κακού, του “ρεαλισµού”.

Έτσι, φτάσαµε στον Νοέµβρη του ’73 και την κατάληψη του Πoλυτεχνείου, που δεν ήρθε σαν “κεραυνός εν αιθρία” αλλά ήταν η κορύφωση όλης της προηγούµενης αγωνιστικής πορείας του λαϊκού και του νεολαιίστικου κινήµατος.

Ο ξεσηκωµός του Πολυτεχνείου

Το απόγευµα της Τετάρτης (14/11/1973), ξεκινά η κατάληψη του Πολυτεχνείου. Φτιάχνεται ο πρώτος ραδιοφωνικός ποµπός, αρκετός κόσµος µαζεύεται γύρω απ’ το Πολυτεχνείο έως το βράδυ.

Από εκείνη τη στιγµή, η κατάληψη του Πολυτεχνείου καθώς ενώνεται µε το εργατικό – λαϊκό κίνηµα αποκτά χαρακτήρα παλλαϊκού ξεσηκωµού. Δίπλα στο σύνθηµα “Ψωµί – Παιδεία – Ελευθερία”, δυνάµωναν και τα “Έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ” και “Κάτω η Χούντα”. Το µήνυµα ήταν πολιτικό, ανατρεπτικό, αντιιµπεριαλιστικό.

Η 16η Νοέµβρη ήταν η µέρα κορύφωσης της εξέγερσης. Οι φοιτητές της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας προχωρούν και αυτοί σε καταλήψεις. Στην Αθήνα, χιλιάδες λαού κατεβαίνουν µε πυκνά και µεγάλα µπλοκ στο Πολυτεχνείο. Οι οικοδόµοι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι έχουν τα µαχητικότερα µπλοκ. Περίπου 150.000 λαού είναι στους δρόµους. Η αστυνοµία χτυπά τον λαό, χωρίς να µπορεί να διαλύσει τις διαδηλώσεις. Αργά το απόγευµα, πέφτουν οι πρώτοι νεκροί. 

Ξηµερώµατα της 17ης Νοέµβρη, τα τανκς κυκλώνουν το Πολυτεχνείο. Στις 3 το πρωί, ένα απ’ τα τανκς πέφτει πάνω στην πύλη του Πολυτεχνείου. Η θυσία δεν πήγε χαµένη: `Ανοιξε ο δρόµος για την κατάρρευση της δικτατορίας. Χιλιάδες νέοι και νέες απ’ το παράδειγµα του Πολυτεχνείου διαπαιδαγωγήθηκαν µε τα ιδανικά του οργανωµένου αγώνα.

Τελικά τον Ιούλη του 1974, κάτω από το βάρος της Κυπριακής τραγωδίας, στην οποία η χούντα πρωτοστάτησε, και την τουρκική εισβολή και κατοχή που ακολούθησαν, αλλά και λόγω των αναγκών του ίδιου του συστήµατος, το στρατιωτικό καθεστώς κατέρρευσε, ως αποτέλεσµα του συµβιβασµού που επήλθε ανάµεσα στις ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και του αστικού πολιτικού κόσµου από τη µία και τη χουντική διακυβέρνηση από την άλλη.

Η µορφή άσκησης της εξουσίας το 1974 άλλαξε. Η εξουσία όµως παρέµεινε στα χέρια των εφοπλιστών, των βιοµηχάνων, των τραπεζιτών, των µεγαλοεπιχειρηµατιών. Όσες κυβερνήσεις αναδείχτηκαν από τότε υπηρετούν το κεφάλαιο και τις διεθνείς καπιταλιστικές ενώσεις στις οποίες συµµετέχει.

Σήµερα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στο όνοµα της “γεωστρατηγικής αναβάθµισης” της Ελλάδας στηρίζει τις επιδιώξεις του κεφαλαίου στον ανταγωνισµό µε άλλα µονοπώλια άλλων χωρών. Γι’ αυτό και βάζει πλάτη στα επικίνδυνα πολεµικά σχέδια των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στην περιοχή. Παίρνει µέρος στις µεγάλες κόντρες µεταξύ των ιµπεριαλιστών ΗΠΑ – ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ρωσίας, Κίνας και άλλων καπιταλιστικών κρατών.

Οι στόχοι της κυβέρνησης και της πλουτοκρατίας είναι εχθρικοί για τη νεολαία και τον λαό. Αφορούν αποκλειστικά τα κέρδη, το κοµµάτι από την πίτα που θέλουν να πάρουν οι µεγάλοι επιχειρηµατικοί όµιλοι της Ελλάδας. Τίποτα θετικό δεν προµηνύει η πιο βαθιά εµπλοκή της Ελλάδας στους ανταγωνισµούς και τους πολέμους των ιµπεριαλιστών.

Οι κόντρες µεταξύ των ιµπεριαλιστών και των αστικών τάξεων κάθε χώρας για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στα πετρέλαια, το φυσικό αέριο και τους ενεργειακούς δρόµους της περιοχής µπορούν να οδηγήσουν σε γενίκευση του ιµπεριαλιστικού πολέµου.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ µπλέκει το λαό στα επικίνδυνα πολεµικά σχέδια στην περιοχή καλλιεργώντας την αφέλεια ότι το ΝΑΤΟ µας “προστατεύει”. Όμως:

  • Η στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα έχει τη σφραγίδα των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ.
  • Η εισβολή και η κατοχή του 37% της Κύπρου έχουν τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ αλλά και της ΕΕ.
  • Η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο έχει δώσει αέρα στα πανιά των διεκδικήσεων εκ µέρους της τουρκικής πλουτοκρατίας.
  • Το ΝΑΤΟ δεν αναγνωρίζει σύνορα στο Αιγαίο.

Το ΝΑΤΟ, η ΕΕ και οι καπιταλιστές µετράνε µόνο τα κέρδη τους, τους τζίρους και τα συµφέροντά τους. Στέλνουν τους λαούς να χύσουν το αίµα τους για ξένα προς τις ανάγκες τους συµφέροντα.

Δεν θα γίνουµε κρέας για τα κανόνια των εκµεταλλευτών μας! Παλεύουµε µε τη δική µας σηµαία, για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του λαού και της νεολαίας. Οι λαοί µε τον αγώνα τους και την αλληλεγγύη τους µπορούν να ανοίξουν έναν ριζικά διαφορετικό δρόµο σε ρήξη µε την εξουσία του κεφαλαίου, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Οι αγωνιστικές παρακαταθήκες, οι ηρωικές εξάρσεις, του λαού και της νεολαίας στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 και η αταλάντευτη στάση των αγωνιστών του αντιδικτατορικού αγώνα στις φυλακές, στις εξορίες και στα βασανιστήρια, αποτελούν οδηγό για τα δικά μας  σημερινά αγωνιστικά βήματα.

 Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου και τα αιματοβαμμένα συνθήματα στην πύλη τους, δίνουν ένα ακόμη ηχηρό μήνυμα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στο φασισμό που πρέπει να απαντηθεί σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά. Αποτελεί χρέος στη μνήμη όλων όσων έδωσαν τη ζωή τους και αγωνίστηκαν για ένα καλύτερο μέλλον να καταδικάσουν και ν’ απομονώσουν ακόμα πιο αποφασιστικά τη ναζιστική Χρυσή Αυγή, που υπερασπίζεται και εξυμνεί τη στρατιωτική δικτατορία και βρωμίζει την αντιδικτατορική πάλη του λαού και της νεολαίας.

Συσπειρωνένοι στο σύλλογό μας με πίστη στο δίκιο μας, με μαχητικότητα και αποφασιστικότητα, μπορούμε να βάλουμε τη σφραγίδα μας στις εξελίξεις. Τα οράματα και τα ιδανικά για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι ο δρόμος για να οργανώσουμε και να δυναμώσουμε τους αγώνες μας που θα βάλουν στη ζωή αυτά τα οράματα και τα ιδανικά. Έτσι τιμούμε τους νεκρούς μας και δικαιώνουμε τους αγώνες τους.

Ο λαός, η νεολαία, όταν είµαστε οργανωµένοι και ενωµένοι, όταν ξέρουµε γιατί παλεύουµε, µπορούµε να ξεπεράσουµε κάθε δυσκολία. Μπορούµε να αποκτήσουµε τεράστια δύναµη! Βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγµατικό αντίπαλο: την εξουσία του κεφαλαίου, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τις κυβερνήσεις που τους υπηρετούν. Σήµερα έχουµε περισσότερες αποδείξεις. “Σωτήρες” και “εύκολες λύσεις” δεν υπάρχουν. Παίρνουµε τη ζωή µας στα δικά µας χέρια. 

Συνεχίζουµε την πάλη για να ανατρέψουµε τη δικτατορία των µονοπωλίων και να γίνει ο λαός κυρίαρχος του πλούτου που παράγει!

ΕΠΙ ΑΣΠΑΛΑΘΩΝ

«Τον  έριξαν  χάμω  και  τον  έγδαραν

Τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι».

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του

ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.

 

Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ! Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !

Σαράντα τρία χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον
ηρωικό ξεσηκωμό του λαού και της νεολαίας το Νοέμβρη του 1973 ενάντια στη
στρατιωτική  αμερικανοκίνητη  δικτατορία.
Παραμονές της μεγάλης αντιστασιακής επετείου,15 του
Νοέμβρη, χωρίς αιδώ,  η συγκυβέρνηση  υποδέχεται τον πρόεδρο των ΗΠΑ σε μια
επικίνδυνη για την ειρήνη, στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής,  χρονική συγκυρία.
Ως εκπαιδευτικοί 
έχουμε  χρέος να διδάξουμε τους
μαθητές τους την αλήθεια για τον μεγάλο, λαϊκό ξεσηκωμό το Νοέμβρη του ’73. Για
το ρόλο που έπαιξαν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στην επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας
 για την υπεράσπιση των συμφερόντων ξένων
και ντόπιων βιομηχάνων, εφοπλιστών και τραπεζιτών.
Όλων αυτών που και σήμερα βομβαρδίζουν τη Συρία, τη
Λιβύη, σκορπούν τον θάνατο, δημιουργούν καραβάνια προσγύγων και πνίγουν παιδιά
στο Αιγαίο, που ετοιμάζονται για νέες επεμβάσεις εμπλέκοντας, με ευθύνη και της
ελληνικής κυβέρνησης, τον λαό μας στα πολεμικά παιχνίδια των
ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών τους για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών.
Να φανερώσουμε τον ρόλο  της  ναζιστικής  Χρυσής  Αυγής,  που  τα
μέλη της ως θαυμαστές  των πρωτεργατών
του πραξικοπήματος υποστηρίζουν  ότι  «στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν νεκροί» !  και ότι «ο λαός με τον Παπαδόπουλο περνούσε
καλά».
Να καταδικάσουμε  όσους αμφισβητούν τη σκληρή, αντιδικτατορική
πάλη  λαού και νεολαίας, για να τεκμηριώσουν
την άποψη  της αναποτελεσματικότητας των
αγώνων και του «τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει» ώστε να αποδεχτεί η νέα
γενιά  τον συμβιβασμό και τη μοιρολατρία.
Να πούμε ξεκάθαρα στα παιδιά
ότι:
Α)  Όταν ο λαός ξεπέρασε τους φόβους του και
πίστεψε στη δύναμή του, οργανώθηκε και γκρέμισε 
ένα καθεστώς που φάνταζε ανίκητο.
Β) Η μετάβαση απ’ τη στρατιωτική δικτατορία στην
αστική δημοκρατία δεν έδωσε ουσιαστική και οριστική λύση στα λαϊκά προβλήματα
της φτώχειας, της ανεργίας, της διαρκούς υπονόμευσης των κατεκτημένων λαϊκών
δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Γ) Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να ικανοποιήσει ούτε
τις λαϊκές ανάγκες ούτε να εξασφαλίσει ειρήνη για τους λαούς.
Δ) Οι κρίσεις, η ανεργία, η φτώχεια, οι
ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι θα υπάρχουν όσο η εξουσία θα βρίσκεται στα χέρια αυτών
που κάποτε επέβαλαν τη χούντα  για να βγάλουν περισσότερα κέρδη  και εξακολουθούν και σήμερα, με άλλο πολιτικό
σύστημα, να εκμεταλλεύονται  τον
εργαζόμενο  λαό και  να τσακίζουν τα μορφωτικά δικαιώματα των
παιδιών του .
  Γι΄ αυτό και το σύνθημα «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ –
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» παραμένει και σήμερα επίκαιρο.
Οι εκπ/κοί μαζί με την  εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα της
πόλης και του χωριού μπορούμε με τη δική μας συμμαχία να δυναμώσουμε την πάλη
μας για την ανάκτηση των απωλειών μας, την κάλυψη των σύγχρονων λαϊκών  εργασιακών, συνδικαλιστικών  και  ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, για μια παιδεία
που δεν θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της αγοράς, αλλά τις σύγχρονες
μορφωτικές  ανάγκες των παιδιών της
λαϊκής οικογένειας, με εκπαιδευτικούς με μόνιμη και σταθερή δουλειά, για την
απελευθέρωση του λαού μας και της χώρας από τα δεσμά των μονοπωλίων, της ΕΕ και
του ΝΑΤΟ .

Το Δ.Σ. του
συλλόγου εκπ/κων « Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ» καλεί τους  συναδέλφους να τιμήσουν τον ηρωικό ξεσηκωμό στο
Πολυτεχνείο, τους νεκρούς του Νοέμβρη, που αποτέλεσε το κορυφαίο γεγονός της
αντιδικτατορικής πάλης και να πάρουν μαζικά μέρος στην συγκέντρωση στην Ομόνοια
στις 15/11 ώρα 6.30μ.μ  ενάντια στην
επίσκεψη Ομπάμα στις εκδηλώσεις γιορτασμού και στην πορεία  στις 17/11 προς την Αμερικάνικη πρεσβεία.

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

 Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 
«Σαράντα δύο χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον
ηρωικό ξεσηκωμό του λαού και της νεολαίας το Νοέμβρη του 1973 ενάντια στη
στρατιωτική  αμερικανοκίνητη  δικτατορία.
Το Δ.Σ. του συλλόγου εκπ/κων « Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ» καλεί
τους  συναδέφους να τιμήσουν τον ηρωικό
ξεσηκωμό στο Πολυτεχνείο, τους νεκρούς του Νοέμβρη, που αποτέλεσε το κορυφαίο
γεγονός της αντιδικτατορικής πάλης και να πάρουν μαζικά μέρος στις εκδηλώσεις
γιορτασμού και στην πορεία προς την Αμερικάνικη πρεσβεία.
Οι νέες και οι νέοι, οι μαθητές μας ,  έχουν δικαίωμα και πρέπει να μάθουν την
αλήθεια για το λαϊκό ξεσηκωμό το Νοέμβρη του ’73. Να μάθουν για το ρόλο που έπαιξε
η στρατιωτική δικτατορία για την προάσπιση των συμφερόντων της πλουτοκρατίας,
των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Αυτών που και σήμερα βομβαρδίζουν τη Συρία, τη Λιβύη,
σκορπούν το θάνατο ξεσπιτώνουν και πνίγουν παιδιά στο Αιγαίο.
Οι εκπαιδευτικοί 
έχουν χρέος να φανερώσουν στους μαθητές τους το ρόλο  της  ναζιστικής Χρυσής  Αυγής, που ρίχνει λάσπη και συκοφαντεί την
αντιδικτατορική πάλη του λαού και της νεολαίας, που χώρις ντροπή  υποστηρίζει ότι  « στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν νεκροί»  και ότι «ο λαός περνούσε καλά».  Να καταδικάσουν  όσους διαστρεβλώνουν  ή αμφισβητούν τη σκληρή πάλη καθ’ όλη την
7ετία, για να αναπτυχθεί η αντίσταση του λαού και της νεολαίας, για να σπάσει ο
φόβος, ο συμβιβασμός και η μοιρολατρία. Γιατί τη  χούντα την έριξε ο λαός  με τους αγώνες του κι ας φάνταζε ανίκητη.
Να δυναμώσουν την πάλη τους μαζί με τους άλλους
εργαζόμενους για τα δικαιώματα, το δίκιο και την απελευθέρωση του λαού μας και
της χώρας από τα δεσμά των μονοπωλίων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Αυτός είναι ο
δρόμος για να επιβάλουμε σήμερα μέτρα ανακούφισης της λαϊκής οικογένειας που
πληρώνει τα βάρη της κρίσης, να εμποδίσουμε νέα μέτρα που προωθεί το κεφάλαιο
και τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ.
Σήμερα, χρειάζεται να είμαστε όλοι  σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα, γιατί η
ελληνική κυβέρνηση εμπλέκει τη χώρα και το λαό στους επικίνδυνους σχεδιασμούς
των ιμπεριαλιστών στην περιοχή της Αν. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής, για τα
συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου. Την ίδια στιγμή συγκαλύπτει τον πραγματικό
ρόλο των «συμμάχων» της χώρας, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, σε βάρος του λαού. Όπως
τότε, έτσι και σήμερα, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι παράγοντες αμφισβήτησης των
κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και εμπλοκής του λαού σε επικίνδυνες
περιπέτειες. Καλλιεργεί  αυταπάτες ότι η
ΕΕ μπορεί να γίνει φιλολαϊκή και το ΝΑΤΟ να αυτοδιαλυθεί.
Η μετάβαση απ’ τη στρατιωτική δικτατορία στην
αστική δημοκρατία δεν έδωσε ουσιαστική και οριστική λύση στα λαϊκά προβλήματα
της φτώχειας, της ανεργίας, της διαρκούς υπονόμευσης των κατεκτημένων λαϊκών
δικαιωμάτων και ελευθεριών. Γιατί αυτοί που επέβαλαν τη χούντα  για να βγάλουν περισσότερα  κέρδη , εξακολουθούν να εκμεταλλεύονται  τον λαό.
Σήμερα αποδεικνύεται ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται,
δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις λαϊκές ανάγκες ούτε να εξασφαλίσει ειρήνη για
τους λαούς. Οι κρίσεις, η ανεργία, η φτώχεια, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι θα
υπάρχουν όσο η εξουσία θα βρίσκεται στα χέρια των βιομηχάνων, των εφοπλιστών
και των τραπεζιτών.
Οι εκπ/κοί μαζί με την  εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα
μπορούμε με τη δική μας συμμαχία να κατακτήσουμε τα σύγχρονα δικαιώματά μας,
μια παιδεία που δεν θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της αγοράς, και με την πάλη μας
για έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης  να γίνουμε
κυρίαρχοι του πλούτου που παράγουμε.
Το  σύνθημα 
για  
«ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» 
είναι  

ακόμα  επίκαιρο.


ΤΟ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 
ΖΕΙ !