Συντάκτης: Σύλλογος εκπαιδευτικών Π.Ε. Γ. Σεφέρης

Η επέτειος του ΟΧΙ απέναντι στον Φασισμό είναι κομμάτι της νεώτερης Ιστορίας του λαού μας γραμμένη με το αίμα του!

Η 28η Οκτωβρίου 1940 και το έπος της Εθνικής Αντίστασης αποτελούν πηγές εξαγωγής σημαντικών ιστορικών διδαγμάτων για τις αιτίες των ιμπεριαλιστικών πολέμων και αγωνιστικής έμπνευσης για τη δύναμη που έχει η οργανωμένη λαϊκή απάντηση απέναντί τους.

Εμείς, οι εκπαιδευτικοί τιμάμε τους χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες, που με οποιονδήποτε τρόπο βγήκαν στο δίκαιο αγώνα και έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους για το δίκιο και τη λευτεριά του λαού μας.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες μας, η νέα γενιά πρέπει να αναζητήσουν και να μάθουν την πραγματική Ιστορία που δεν θα βρουν στα σχολικά βιβλία γιατί αυτοί που κατέχουν την εξουσία θέλουν να κρύψουν το κύριο και το πιο σημαντικό: Η ιστορική αλήθεια είναι μία και τη γράφουν οι λαοί με τους αγώνες τους!

Παρουσιάζουν τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι ως παράφρονες. Θέλουν να κρύψουν ότι ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία με εκλογές σε κλίμα ιδεολογικής χειραγώγησης με ανιστόρητα ιδεολογήματα, τρομοκρατίας του εργαζόμενου λαού με την οικονομική ενίσχυση που απλόχερα του παρείχαν δεκάδες καπιταλιστές των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αγγλίας και της Γαλλίας (“Ford”, “General Motors”, IBM, “Siemens”, KODAK…).

Είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι επιχειρηματικοί κολοσσοί να χρηματοδοτούσαν με τα εκατομμύριά τους έναν παράφρονα; Όχι φυσικά. Οι πόλεμοι δεν γίνονται ποτέ από παραφροσύνη! Κάθε άλλο! Γίνονται για το μοίρασμα των αγορών μεταξύ των μεγάλων επιχειρήσεων και των κρατών που τους στηρίζουν. Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους. Μόνο που οι καπιταλιστές δεν θα πάνε βέβαια οι ίδιοι να πολεμήσουν. Βάζουν τους λαούς να σκοτώνονται.

Στόχος και των δύο ιμπεριαλιστικών συμμαχιών εκείνης της εποχής τόσο του Άξονα (Γερμανία – Ιταλία – Ιαπωνία), όσο και των ΗΠΑ – Μ. Βρετανίας και των συμμάχων τους, ήταν η καταστροφή της Σοβιετικής Ένωσης, του πρώτου εργατικού κράτους που αποτελούσε φάρο για όλους τους λαούς και πρωτοστάτησε στη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών.

Η κυρίαρχη άποψη της ελληνικής αστικής τάξης το 1940 έλεγε: “Δε γίνεται να πολεμήσουμε, ο εχθρός είναι παντοδύναμος” ή «να ρίξουμε μερικές τουφεκιές για την τιμή των όπλων». Ο ελληνικός λαός όμως είπε το μεγάλο ΟΧΙ απέναντι στους φασίστες Ιταλούς εισβολείς. Και όταν οι ναζί μπήκαν στο παιχνίδι η αστική τάξη ήταν εκείνη που συνθηκολόγησε και ή συνεργάστηκε μαζί τους ή κρύφτηκε ή έφυγε και πήγε στο Κάιρο με την ελληνική κυβέρνηση, παίρνοντας μαζί και το χρυσάφι της χώρας, αφήνοντας το λαό στο έλεος τριών κατακτητών: Ιταλών, Βουλγάρων και Γερμανών, περιμένοντας να έρθουν πάλι στα πράγματα.

Ο εργαζόμενος λαός όμως δεν περίμενε κανέναν σωτήρα για να τον σώσει! Δεν κάθισε στ’ αυγά του. Οργανώθηκε στο ΕΑΜ, στον ένοπλο ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ και έδιωξε Ιταλούς και Γερμανούς φασίστες. Το ΕΑΜ απελευθέρωσε τη μισή Ελλάδα πολύ πριν φύγουν οι Γερμανοί, λειτούργησε σχολεία, με θέατρα και πολιτισμό στις ελεύθερες περιοχές.

Οργάνωσε, ακόμα και μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ελεύθερες εκλογές που ψήφισαν για πρώτη φορά οι νέοι από 18 χρόνων και οι γυναίκες. Με το τουφέκι του στον ώμο, προσπάθησε να οργανώσει την κοινωνία των αναγκών και των ονείρων του.

Το ΕΑΜ (1943) εμπόδισε και τελικά κατάφερε να μη φύγει ούτε ένας Έλληνας, για να πάει εργάτης στα εργοστάσια των ναζί.

Έσωσε το λαό από την πείνα με τα συσσίτια, οργάνωσε τη “μάχη της σοδειάς”. Εμπόδισε με μαζικά συλλαλητήρια που είχαν δεκάδες νεκρούς τη Βόρεια Ελλάδα να γίνει μέρος του βουλγαρικού φασιστικού κράτους.

Και τότε και σήμερα αυτό που πραγματικά φοβούνται όλοι αυτοί που κατέχουν τον πλούτο είναι ο οργανωμένος λαός που διεκδικεί να κάνει κουμάντο στον τόπο του και στον πλούτο που παράγει.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν αποτέλεσμα των μεγάλων αντιθέσεων και αδιεξόδων που συγκλόνιζαν το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, της ανάγκης του να ξεπερνάει με βίαιο τρόπο τις οικονομικές κρίσεις, με το ξαναμοίρασμα των αγορών και των σφαιρών επιρροής.

Το ίδιο που γίνεται και σήμερα. ΟΙ ΗΠΑ δεν βομβαρδίζουν τη Συρία ή το Ιράκ γιατί τους πήρε ο πόνος για τη δημοκρατία ούτε βέβαια για τους τζιχαντιστές (αφού οι ίδιοι τους δημιούργησαν). Βομβαρδίζουν τους λαούς για τα οικονομικά συμφέροντα μιας χούφτας ανθρώπων. Σήμερα η κυβέρνηση γεμίζει τη χώρα μας με ΝΑΤΟικές βάσεις, από όπου φεύγουν τα αεροπλάνα και τα πλοία που σκορπούν το θάνατο στους λαούς, προκαλώντας πόνο και προσφυγιά. Η κυβέρνηση μιλά για γεωπολιτική σταθερότητα, την ίδια στιγμή που μετατρέπει την Ελλάδα σε ορμητήριο αλλά και μαγνήτη επιθέσεων.

Αυτό προσπαθούν σήμερα να συγκαλύψουν και όσοι ανιστόρητα εξισώνουν τον ναζισμό με τον κομμουνισμό είτε ξαναγράφοντας την ιστορία – αφού οι πραγματικοί πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, αυτοί που αντιστάθηκαν στους κατακτητές, έχουν φύγει από τη ζωή και δεν τους έχουν απέναντί τους να τους διαψεύσουν κατάμουτρα – είτε με κατάπτυστα ψηφίσματα στο ευρωκοινοβούλιο, επειδή θέλουν να κρύψουν ότι τα δύο πραγματικά άκρα που συγκρούονται είναι ο σοσιαλισμός απ’ τη μια και ο καπιταλισμός απ’ την άλλη πότε ασκώντας την κυριαρχία του με την κοινοβουλευτική μορφή πότε με την κατάργησή της.

Γι’ αυτό και στα σχολικά βιβλία, στην τηλεόραση, στα ΜΜΕ επιχειρούν την εξίσωση φασισμού – κομμουνισμού. Αποσιωπούν ότι περισσότερα από 20 εκατομμύρια έφτασαν οι ανθρώπινες απώλειες (στρατιώτες, οπλίτες) της Σοβιετικής Ένωσης στη μάχη ενάντια στο φασισμό. Δε λένε όμως ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία, αφού άφησαν τη Σοβιετική Ένωση να σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος του πολέμου για πάνω από 3 χρόνια, άνοιξαν το δεύτερο μέτωπο (απόβαση στη Νορμανδία) στην Ευρώπη το 1944, για να προλάβουν την απελευθερωτική πορεία του Κόκκινου Στρατού και να καθορίσουν τη μεταπολεμική εποχή.

Το έπος της ΕΑΜικής Αντίστασης, ενάντια στην τριπλή φασιστική κατοχή, διαψεύδει τα διάφορα «επιχειρήματα» ότι ο λαός μεγαλουργεί όταν συσπειρώνεται στους στόχους μιας επίπλαστης «εθνικής ενότητας», δηλαδή τους εκάστοτε στόχους της άρχουσας τάξης. Ούτε το 1940 ούτε στην πορεία αυτού του αγώνα υπήρξε «εθνική ενότητα», ούτε κοινοί στόχοι και κοινά συμφέροντα μεταξύ επιχειρηματιών και εργαζομένων. Το βάρος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα το σήκωσαν οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, όπως λέει κι ο ποιητής.

Αυτό που στην πραγματικότητα υπήρξε ήταν: Από τη μια μεριά η πλειοψηφία του λαού, που αγωνίστηκε από τις γραμμές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και το πλήρωσε με βαρύ φόρο αίματος. Και από την άλλη υπήρχε η αστική τάξη, οι δοσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες, οι μαυραγορίτες και οι πολιτικές της δυνάμεις που άλλες συνεργάστηκαν ανοιχτά με τον κατακτητή, άλλες διέφυγαν στο εξωτερικό κι άλλες, λιγοστές, που οργάνωσαν «αντιστασιακές ομάδες», με την καθοδήγηση των Βρετανών, έχοντας τα μάτια τους στραμμένα στις μεταπολεμικές εξελίξεις για τη σταθεροποίηση της αστικής εξουσίας.

Γι’ αυτούς τους λόγους μόνο τυχαίο δεν είναι ότι στη χώρα μας εορτάζεται η έναρξη του πολέμου και όχι η απελευθέρωσή της, τον Οκτώβρη του 1944, ή η οριστική λήξη του πολέμου, την 9η Μάη 1945, με την αθάνατη εποποιία του Κόκκινου Στρατού και την άνευ όρων παράδοση των ναζί.

Σήμερα προβάλλεται ως «εθνικός στόχος» η καπιταλιστική ανάπτυξη, που στηρίζεται στα συντρίμμια των εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων και τη συμμετοχή της Ελλάδας σ’ όλα τα πολεμοκάπηλα σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, στο όνομα της «γεωστρατηγικής αναβάθμισης» της χώρας. Η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και η προηγούμενη ΣΥΡΙΖΑ, υπηρετώντας αυτούς τους σχεδιασμούς, ενισχύει και επεκτείνει τις βάσεις στην Ελλάδα, με τη νέα νατοϊκή συμφωνία μετατρέποντας τη χώρα σε ένα απέραντο αμερικανοΝΑΤΟικό ορμητήριο, εμπλέκοντας το λαό μας στους σχεδιασμούς κι ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών, με επίκεντρο την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου και των αγορών. Ανταγωνισμοί που μπορούν να πάρουν και τη μορφή της γενικευμένης πολεμικής αντιπαράθεσης.

Αυτές οι εξελίξεις καθιστούν επίκαιρο όσο ποτέ το ιστορικό δίδαγμα από την πάλη της δεκαετίας του 1940, ότι ο αγώνας για την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και των συνόρων της χώρας δεν μπορεί να είναι αποκομμένος από την πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, που γεννά τον πόλεμο, τις κρίσεις, τη φτώχεια, το τέρας του φασισμού.

Κυβερνήσεις, βιομήχανοι, εφοπλιστές και τραπεζίτες, εργοδοτικοί και κυβερνητικοί συνδικαλιστές μας ζητούν να σκύψουμε το κεφάλι, γιατί “δεν έχουν αποτέλεσμα οι αγώνες”, γιατί “άλλοι αποφασίζουν”, γιατί ¨είναι ανέφικτο να ζούμε σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες¨, ότι πρέπει με ¨εθνική ομοψυχία¨ να αντιμετωπίσουμε και την κρίση τους και την ανάπτυξή τους, με τα συνδικάτα και το δικαίωμα στην απεργία στον γύψο, να δείξουμε ρεαλισμό απέναντι στην πραγματικότητα της σκληρής εκμετάλλευσης. Έναν τέτοιο ρεαλισμό που ζητούσαν στους γονείς και στους παππούδες μας απέναντι στον φασισμό και τον ναζισμό.

Το ΟΧΙ απέναντί τους είναι και σήμερα καθήκον και υποχρέωσή μας!

Εκείνο που χρειάζεται είναι να αποχτήσουμε εμπιστοσύνη και δύναμη στην πάλη μας για το δίκιο μας, στηριγμένοι και στην ιστορική μας πείρα για να μη βρεθούμε «κάτω από τη σημαία» των εκμεταλλευτών μας, σε έναν νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο αλλά να χαράξουμε τον δικό μας δρόμο, για μια κοινωνία που θα καλύπτει τις δικές μας σύγχρονες ανάγκες. Να συγκροτήσουμε τη δική μας κοινωνική συμμαχία, για να γίνουμε οι ίδιοι κυρίαρχοι του πλούτου που παράγουμε, έξω από τις οποιεσδήποτε ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες.

Τιμάμε το ΟΧΙ του 1940, παλεύοντας για τα δικαιώματά μας στη δουλειά, στη μόρφωση, στην Υγεία, στην κοινωνική ασφάλιση, στον ελεύθερο χρόνο.

Παλεύουμε για να ζωντανέψει η νέα αντεπίθεση της δικής μας εποχής. Τίποτα δεν χαρίζεται! όλα κατακτιούνται!

Η Ιστορία της κάθε γενιάς γράφεται με ταξικούς αγώνες!

ΤΟ Δ.Σ. ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ « ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ» ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1/11/2019 7.30 Μ.Μ. ΣΤΟ ΚΕΠ ΤΗΣ Ν. ΙΩΝΙΑΣ