Κατηγορία: Άρθρα πρώτης σελίδας

75 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΑΛΟΓΡΕΖΑΣ

Συμπληρώνονται φέτος 75 χρόνια από τις 15 Μαρτίου 1944 που οι δοσιλογικές δυνάμεις της γερμανικής ναζιστικής κατοχής με το σύνολο των ανδρών της Eιδικής Ασφάλειας με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Λάμπου, των Ταγμάτων Ασφαλείας με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Νικόλαο Πλυτζανόπουλο και ομάδων της Χωροφυλακής με αρχηγό τον υποστράτηγο Γκίνο ζώνουν την εργατούπολη των κλωστοϋφαντουργών και των ανθρακωρύχων, τη Νέα Ιωνία και την Καλογρέζα.

Εισβάλουν σε σπίτια, τρομοκρατούν γυναίκες και παιδιά, συλλαμβάνουν τους άνδρες και τους οδηγούν, με βρισιές, κτυπήματα και με την απειλή των όπλων, στην πλατεία της εκκλησίας της Ζωοδόχου Πηγής. Συνελήφθησαν γύρω στα 500 άτομα. 50 αγωνιστές παραδόθηκαν στους Γερμανούς και 150 οδηγήθηκαν στην Ειδική Ασφάλεια. 22 άνδρες, από μια λίστα εξήντα μαχητικών ανθρακωρύχων, εκτελέστηκαν επιτόπου στο ρέμα του Ποδονύφτη. Ήταν όλοι κομμουνιστές μέλη και στελέχη της εργατικής ΕΠΟΝ, στελέχη της Δεύτερης Ταξιαρχίας.

Η επίθεση των Γερμανών, των δοσίλογων και ταγματασφαλιτών οργανώθηκε ως μια συντονισμένη, τρομοκρατική απάντηση ναζιστών και εργοδοσίας όχι μόνο απέναντι στον αγώνα κατά των κατακτητών αλλά και απέναντι στις δυναμικές κινητοποιήσεις των εργατών των ανθρακορυχείων για να τσακιστεί το αντιφασιστικό, αγωνιστικό, ταξικό φρόνημα στην Καλογρέζα και τη Νέα Ιωνία οι οποίες μπήκαν στο στόχαστρο του διοικητή των Ες-Ες Βάλτερ Σιμάνα, του διοικητή της Μυστικής Αστυνομίας Βάλτερ Μπλούμε και της προδοτικής κυβέρνησης του δοσίλογου πρωθυπουργού Ι. Ράλλη και του υπουργού Εσωτερικών και Ασφάλειας Αναστάσιου Ταβουλάρη, γιατί ήταν από τις πιο μαχητικές συνοικίες – αιμοδότριες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ.

Σήμερα 75 χρόνια από το μπλόκο της Καλογρέζας τιμάμε τον αγώνα των εργατών και του λαού της Καλογρέζας συνεχίζοντας με αποφασιστικότητα και πείσμα τον δρόμο της τιμής που διάλεξαν οι 22 ήρωες Ιωνιώτες κομμουνιστές εργάτες.

Αντιστεκόμαστε στο βάρβαρο σύστημα της εκμετάλλευσης που γεννά και θρέφει τον φασισμό και τους νέους πολιτικούς απόγονους του Χίτλερ, τους εγκληματίες της Χρυσής Αυγής που συνεχίζουν δρουν στα ύπουλα σαν τους κουκουλοφόρους προγόνους τους βεβηλώνοντας το μνημείο των ηρωικών νεκρών μας. Ξεσκεπάζουμε και καταδικάζουμε τους πλαστογράφους και τους παραχαράκτες της Ιστορίας που παρουσιάζουν τον φασισμό ως κάτι άσχετο από τον καπιταλισμό, κρύβοντας σκόπιμα ότι την εξουσία στον Χίτλερ στη Γερμανία, την παρέδωσαν τα αφεντικά γνωστών εταιρειών και τραπεζών θεωρώντας τον ως τον πιο κατάλληλο να διεξάγει τον πόλεμο για το ξαναμοίρασμα των αγορών και με τελικό στόχο τη συντριβή της ΕΣΣΔ.

Καταγγέλλουμε την πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που για τα συμφέροντα ντόπιων, αμερικανικών και ευρωπαϊκών επιχειρηματικών ομίλων, σπέρνει νατοϊκές βάσεις τη χώρα μας και εμπλέκει τον λαό μας στους επικίνδυνους ανταγωνισμούς των ΗΠΑ και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών ΝΑΤΟ – Ε.Ε με τη Ρωσία, είτε στη Μέση Ανατολή εγκλωβίζοντας στην πατρίδα μας χιλιάδες πρόσφυγες θύματα των νατοϊκών επεμβάσεων είτε συντάσσοντας και συνυπογράφοντας συμφωνίες με την κυβέρνηση των Σκοπίων που αφήνουν ανοιχτό παράθυρο στον αλυτρωτισμό, τον εθνικισμό και την αιματηρή επαναχάραξη των συνόρων στα Βαλκάνια.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου μας καλεί τους συναδέλφους να τιμήσουν τους νεκρούς αγωνιστές της Εθνικής μας Αντίστασης στο μπλόκο της Καλογρέζας συμμετέχοντας στην εκδήλωση τιμής που διοργανώνουν τα παραρτήματα ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Ν.Ιωνίας, Ν.Ηρακλείου, Μεταμόρφωσης, Ν. Φιλαδέλφειας το Σάββατο 16 Μαρτίου 2019 στο χώρο του μνημείου των εκτελεσμένων στις 11.30 π.μ.

Ευτυχώς που οι μαθητές έλειπαν………

Eνημερωθήκαμε σήμερα για την πτώση σοβάδων μέσα σε σχολική αίθουσα του συγκροτήματος των 11ου -15ου Δημ. Σχολείων Ν.Ιωνίας. Το περιστατικό συνέβη το τριήμερο της Αποκριάς γι αυτό δεν υπήρξαν τραυματισμοί. Οι μαθητές του συγκεκριμένου τμήματος για να κάνουν μάθημα μετακινούνται στις αίθουσες που είναι κενές κατά τη διάρκεια του ημερήσιου διδακτικού προγράμματος. Όπως διαπιστώσαμε από την επίσκεψη στο σχολείο, υπάρχουν προβλήματα στο ταβάνι και στη στέγη του κτηρίου, που είναι θέμα ημερών να παρουσιαστούν πτώσεις και σε άλλες αίθουσες. Πληροφορηθήκαμε επίσης, ότι κατά την επίσκεψη ειδικού συνεργείου του δήμου, όπου καλέστηκε για την αποκατάσταση των ζημιών η επισκευή παραπέμφθηκε στο …. «απώτερο» μέλλον, γιατί πολλές εργασίες γίνονται ενόψει…. εκλογών. Το συγκεκριμένο περιστατικό , όπως και όσα έχουν προκύψει σε άλλες σχολικές μονάδες (Θεσσαλονίκη, Αχαρνές, Πειραιάς, Πέραμα…κλπ) αναδεικνύουν την αδιαφορία για τη συντήρηση των σχολικών κτηρίων. Αν και η Διεύθυνση του σχολείου έχει ενημερώσει το δήμο δεν έχει γίνει καμία ενέργεια ως τώρα για την αποκατάσταση των προβλημάτων της οροφής που χρονίζουν.

Οι δυνατότητες και οι ανάγκες της εποχής μας δεν επιτρέπουν να βάζουμε σε κίνδυνο τους μαθητές μας στα σχολεία. «Είμαστε τυχεροί» που έλειπαν από το σχολείο λόγω του τριημέρου.

Οι ευθύνες βαραίνουν από τη μια την κυβέρνηση για την πολιτική της υποχρηματοδότησης των σχολικών επιτροπών και από την άλλη τη δημοτική αρχή, που ως εκφραστής της κυβερνητικής πολιτικής δεν προχωράει στην επίλυση των προβλημάτων που προκύπτουν στις σχολικές μονάδες.

Τώρα στον 21ο αιώνα που έρχονται να προστεθούν προκάτ στα προαύλια των σχολείων για την εφαρμογή της Δίχρονης Υποχρεωτικής Προσχολικής Αγωγής στο δήμο Ν.Ιωνίας αναγκάζονται οι μαθητές μας να τριγυρίζουν μέσα στο σχολείο τους να βρουν ελεύθερο χώρο να κάνουν μάθημα. Ο κατάλογος των εργασιών που πρέπει να γίνουν σε όλα τα νηπιαγωγεία και τα δημοτικά είναι μακρύς.

Καλούμε:

1. τις προϊσταμένες και τους διευθυντές των σχολικών μονάδων να ενημερώσουν άμεσα το ΔΣ για όποια προβλήματα έχουν προκύψει, έχουν σχέση με την ασφάλεια των παιδιών και απαιτούν άμεση επίλυση.

2. τη Δημοτική αρχή να προχωρήσει άμεσα στην αποκατάσταση των ζημιών και στις βασικές εργασίες ΤΩΡΑ.

3. του Συλλόγους Διδασκόντων και τους Συλλόγους Γονέων να μη συμβιβαστούμε με την υποβάθμιση των σχολείων και να απαιτήσουμε σύγχρονα και ασφαλή κτήρια για να μορφώνονται οι μαθητές μας.

Για το όργιο νοθείας στην ΟΙΥΕ

Το Δ.Σ. του Συλλόγου «Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ» καταγγέλλει τα απαράδεκτα φαινόμενα εκφυλισμού καθώς και το όργιο νοθείας που επιχειρήθηκε στο πρόσφατο συνέδριο της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας (ΟΙΕΥ).

Οι παραπάνω ενέργειες βαραίνουν την διοίκηση της ΟΙΕΥ η οποία, μπροστά στο συνέδριο της ΓΣΕΕ, λειτουργεί σαν πραγματικός ντίλερ της εργοδοσίας. Άλλωστε και ο ίδιο ο πρόεδρος της ΟΙΥΕ και μέλος της Ε.Ε. της ΓΣΕΕ φέρεται να είναι εργοδότης. Τα φαινόμενα αυτά είναι ξένα για το συνδικαλιστικό κίνημα και τα καταγγέλλουμε!

Είναι απαράδεκτο και έξω από τις στοιχειώδεις αρχές λειτουργίας του συνδικαλιστικού κινήματος, τα διευθυντικά στελέχη μια σειράς επιχειρήσεων, μέτοχοι εταιριών, ακόμα και οι ίδιοι οι εργοδότες, να βαφτίζονται εργαζόμενοι και νομιμοποιείται η συμμετοχή τους σ΄ ένα εργατικό συνέδριο. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση η διευθύντρια σε γνωστή αλυσίδα supermarket η οποία καλούσε τους εργαζόμενους να χαμογελούν πάνω στην άγρια εκμετάλλευση τους. Αυτή και άλλα πρωτοκλασάτα στελέχη και golden boys των επιχειρηματικών ομίλων, βρίσκονται ως ψηφίσαντα μέλη στα σωματεία-μηχανισμούς τους! Είναι απαράδεκτο και μας γυρίζει σε άλλες εποχές, μέσα σε συνέδριο Ομοσπονδίας, να κυκλοφορούν «φουσκωτοί» και μπράβοι, να τρομοκρατούν και χτυπούν εργαζομένους και εκλεγμένους συνέδρους, επιδιώκοντας, κατ’ εντολή της εργοδοσία να επιβάλλουν συνέδριο νοθείας. 

ΕΞΩ Η ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

Ψήφισμα στήριξης της πάλης του Συλλόγου Εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση Νομού Αττικής «Ο Βύρων» για υπογραφή ΣΣΕ στα Φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης και Κέντρα Ξένων Γλωσσών

Το Δ.Σ. του ΣΕΠΕ «Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ» εκφράζει την αγωνιστική συμπαράσταση στη μάχη για υπογραφή ΣΣΕ που δίνουν οι εργαζόμενοι στα Φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης και Κέντρα Ξένων Γλωσσών ανά την Ελλάδα. Χαιρετίζουμε τη δράση του Συλλόγου Εργαζομένων στην Ιδιωτική Εκπαίδευση Νομού Αττικής «ο Βύρων», που από όλο το περασμένο διάστημα έχει κάνει μια σειρά κινήσεων στην κατεύθυνση υπογραφής ΣΣΕ, αρχής γενομένης από τον χώρο των ΦΜΕ, ΚΞΓ και ΚΜ. Καταγγέλλουμε την προκλητική στάση την εργοδοσίας! Στις δύο συναντήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί με εκπροσώπους της ΟΕΦΕ, αλλά και τις Ομοσπονδίες των Ξενόγλωσσων, η εργοδοτική πλευρά κατέστησε σαφές ότι δεν αποδέχεται την παραμικρή αύξηση του ωρομισθίου κάνοντας μάλιστα λόγο για «τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι εργοδότες να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους με το ήδη υπάρχον ωρομίσθιο». Απροκάλυπτα η ΟΕΦΕ, με προτάσεις που έκανε πάνω σε θεσμικά ζητήματα (γενικοί όροι πέραν του ωρομισθίου) έδειξε τις πραγματικές της διαθέσεις όσον αφορά δικαιώματα και κατακτήσεις του κλάδου που ισχύουν χρόνια τώρα (κάνοντας λόγο για την θεσμοθέτηση απλήρωτων ωρών επιτηρήσεων, συμμετοχή σε σεμινάρια και υποχρεώσεις πέραν του ωραρίου κ.λπ.). Επιπλέον, ενώ προσλαμβάνουν τους εργαζομένους ως καθηγητές, δεν αναγνωρίζουν την επιστημονική επάρκεια των συναδέλφων (η οποία θα πρέπει-όπως είπαν να είναι διαρκώς υπό κρίση), αρνούμενοι να δώσουν επίδομα πτυχίου!

Η εργοδοσία των ξενόγλωσσων ενίστανται γιατί η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με το Νόμο Φίλη «διπλασίασε χωρίς διαβουλεύσεις» το ωρομίσθιο και έχει καταστήσει τις επιχειρήσεις τους «οριακά βιώσιμες».

Το Υπουργείο Εργασίας προσπαθεί να πείσει πως παλεύει για τα δικαιώματα των εργαζομένων του κλάδου. Ας μη γελιόμαστε, ο Ν. Φίλη ούτε “φιλεργατικός” ούτε “φιλολαϊκός” είναι. Δεν υπάρχει κανένα θετικό βήμα στην κυβερνητική πολιτική, που κάνει τα πάντα ώστε να μην ανοίξει κουβέντα στους χώρους δουλειάς για την ανάγκη υπογραφή ΣΣΕ. Επιπλέον ο Νόμος Βρούτση-Αχτσιόγλου, είναι η μνημονιακή «φάκα», που δίνει το δικαίωμα στην εκάστοτε κυβέρνησης να αποφασίζει με νόμο για τον κατώτερο μισθό, με κριτήριο την «ανταγωνιστικότητα» των επιχειρήσεων και την «παραγωγικότητα της εργασίας».

Η εργοδοτική πλευρά (ΟΕΦΕ) έχει κάνει προσφυγή στο ΣτΕ (εκδικάζεται στις 19/3), προκειμένου να «γκρεμίσει» το πλήρες ωράριο των 21 ωρών και να ισχύσει το 40ωρο. Αυτό σημαίνει πως επιδιώκει τα ωρομίσθια να διαμορφωθούν στα 4 ευρώ! Κοντά σε αυτούς τρίβουν τα χέρια τους οι εργοδότες των ΚΞΓ, αφού μια τέτοια εξέλιξη θα «βολέψει» και αυτούς!

Οι εργαζόμενοι στα Φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης, στα Κέντρα Ξένων Γλωσσών και τα Κέντρα Μελέτης, βιώνουν καθημερινά την καταστρατήγηση κάθε εργασιακού δικαιώματος: μαύρη-απλήρωτη εργασία, μείωση μισθών και ωρομισθίων, μη καταβολή δώρων και δεδουλευμένων, ανασφάλιστη εργασία και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Η εργοδοτική ασυδοσία δίνει και παίρνει, ενώ η πλειονότητα των συναδέλφων δουλεύει κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί, σε συνθήκες γαλέρας και φόβου.

Όσον αφορά στα Κέντρα Μελέτης, το Υπουργείο Παιδείας εσκεμμένα αφήνει ακαθόριστο το πλαίσιο λειτουργίας των Κέντρων Μελέτης. Εκεί, οι συμβάσεις είναι συνήθως στο πλαίσιο που ισχύει για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, καθώς δεν αναγράφεται καν η ειδικότητα του εκπαιδευτικού.

Η εργοδοσία πρωτοστατεί συντεταγμένα στην καταπάτηση κάθε δικαιώματός, αξιοποιώντας κάθε πτυχή των αντεργατικών νόμων που ψηφίστηκαν και εφαρμόζονται τόσο από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, όσο και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Η πάλη για υπογραφή ΣΣΕ αποτελεί κρίσιμο ζήτημα διεκδίκησης του κλάδου. Στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων στα ΦΜΕ και ΚΞΓ που διεκδικούν:

• ευθυγράμμιση των εργαζομένων στα Κέντρα Μελέτης με του εργαζόμενους στα ΦΜΕ και ΚΞΓ,

• κατώτατο ωρομίσθιο το οποίο να προκύπτει από το αίτημα για 751 ευρώ κατώτατο μισθό,

• αναγνώριση επιδόματος πτυχίου,

• επαναφορά τριετιών (προσαύξηση λόγω παλαιότητας)

Καλούμε κάθε συνάδελφο να στηρίξει την Απεργία στον κλάδο των ΦΜΕ και ΚΞΓ στις 19 Μάρτη. Είναι δική μας υπόθεση να χαράξουμε τη δική μας γραμμή διεκδίκησης, με ορίζοντα την ανάκτηση των απωλειών μας και όπλο την αλληλεγγύη, για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.

ΑΡΣΗ ΚΑΘΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ! ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ!

Όλοι και όλες στο νέο Πανδημοσιοϋπαλληλικό συλλαλητήριο Πέμπτη 14 Μάρτη, 12:30, στην πλατεία Κλαυθμώνος και πορεία στη Βουλή Διευκολυντική στάση εργασίας 11:30 – 16:00

Συναδέλφισσα, συνάδελφε

Στις 12 Φλεβάρη πάνω από 140 συνδικαλιστικές οργανώσεις του δημοσίου πραγματοποίησαν ένα μαζικό, μαχητικό συλλαλητήριο προς τη Βουλή και απαίτησαν κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τη συνταγματική αναθεώρηση την «άρση κάθε Συνταγματικής απαγόρευσης για την μονιμοποίηση των συμβασιούχων». Αντιπροσωπεία των συνδικαλιστικών οργανώσεων κατέθεσε σε όλα τα κόμματα πλην της ναζιστικής ΧΑ το παρακάτω αίτημα σε συνδυασμό με την κατάργηση όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας: «Το δικαίωμα στην εργασία, στη σταθερή και μόνιμη δουλειά είναι αδιαπραγμάτευτο και κατοχυρωμένο για όλους τους εργαζόμενους. Ως εκ τούτου, απαλείφεται από το άρθρο 103 και το σύνολο του Συντάγματος κάθε διάταξη που εμποδίζει ή ακυρώνει αυτό το δικαίωμα, που απαγορεύει τη μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου. Εφεξής, κατοχυρώνεται δια του Συντάγματος και επιβάλλεται υποχρεωτικά σε όλες τις υπηρεσίες του Δημοσίου η μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων». Η πρωτοφανής αυτή συσπείρωση Ομοσπονδιών και Σωματείων του δημοσίου (10 Ομοσπονδίες, 124 Σωματεία, 7 Νομαρχιακά Τμήματα ΑΔΕΔΥ, 5 Επιτροπές Αγώνα συμβασιούχων) και η επιτυχία του συλλαλητηρίου αποτελεί συνέχεια και κλιμάκωση του αγώνα των χιλιάδων μονίμων και συμβασιούχων στους ΟΤΑ, στα νοσοκομεία, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, στα δασαρχεία όλης της χώρας, κ.ά. Αποτελεί συνέχεια και κλιμάκωση του αγώνα των χιλιάδων αναπληρωτών εκπαιδευτικών που με τις πρόσφατες μαζικές απεργιακές τους κινητοποιήσεις πέρασαν το μήνυμα του ανυποχώρητου αγώνα μέχρι την τελική δικαίωση, αψηφώντας την κρατική βία, τα χημικά και την καταστολή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ φέρνει ακέραια την ευθύνη για το γεγονός ότι αρνήθηκε να φέρει στη Βουλή για ψήφιση το παραπάνω αίτημα (πρόταση). Είναι και αυτός ένας λόγος στις 14 Μάρτη «να τους ταρακουνήσουμε για τα καλά».

Στη συζήτηση στη Βουλή κατά της μονιμοποίησης των συμβασιούχων τάχθηκαν σύσσωμες οι κοινοβουλευτικές ομάδες των ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ, ΠΟΤΑΜΙ, Ένωση Κεντρώων. Μέσα σε αυτές τις κοινοβουλευτικές ομάδες υπάρχουν και 65 βουλευτές πρώην συνδικαλιστές – δημόσιοι υπάλληλοι (44 του ΣΥΡΙΖΑ, 11 της ΝΔ, 10 του ΚΙΝΑΛ), που καταψήφισαν την μονιμοποίηση των πρώην συναδέλφων τους, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την απόλυσή τους. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς ως αντιπολιτευόμενοι βουλευτές, είχαν καταθέσει κι ερωτήσεις στη Βουλή για τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων (μετατροπή των συμβάσεών τους σε αορίστου χρόνου). Μιλάμε για τέτοια κοροϊδία, για τέτοιες αθλιότητες!!! Δηλώνουμε πως με όλους αυτούς, που εχθρεύονται το αυτονόητο δικαίωμά μας στη μόνιμη δουλειά να ξέρουν καλά ότι δεν «θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί». Ως εργαζόμενοι και συνδικαλιστικό κίνημα θα έχουμε μαζί τους ανοιχτούς λογαριασμούς. Σε κάθε περίπτωση μέσα από αυτή τη σημαντική συσπείρωση Ομοσπονδιών και Σωματείων του δημοσίου για το δικαίωμα όλων στη σταθερή και μόνιμη δουλειά, θα συνεχίσουμε τον αγώνα με συγκεκριμένα βήματα και πρωτοβουλίες μέχρι την τελική δικαίωση, μέχρι την τελική νίκη.

Το Δ.Σ. του ΣΕΠΕ «Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ» καλεί τα μέλη του στην κινητοποίηση την Πέμπτη 14/3 στις 12.30 και κηρύσσει διευκολυντική στάση εργασίας για τη συμμετοχή τους από τις 11.30 – 16.00.

Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας: Σύλλογος Υπαλλήλων Περιφέρειας Αττικής – Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Ο Σωκράτης» – Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Υπουργείου Γεωργίας – Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής (ΠΟΠΟΚΠ) – Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Γ. Σεφέρης» – Ομοσπονδία Συλλόγων Αποκεντρωμένων Διοικήσεων Ελλάδας – Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» -Σωματείο Εργαζομένων Θριάσιου Νοσοκομείου – Σωματείο Εργαζομένων στο Δήμο Ηλιούπολης – Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Κορυδαλλού – Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής – Σωματείο Οδηγών- Μηχανικών και Εργατοτεχνιτών Δήμου Πειραιά. ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΙΤΗΜΑ-ΠΡΟΤΑΣΗ Ομοσπονδίες Ομοσπονδία Συλλόγων Αποκεντρωμένων Διοικήσεων Ελλάδας Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Υπουργείου Γεωργίας Ομοσπονδία Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης Πανελλήνια Ομοσπονδία Γεωτεχνικών Δημοσίων Υπαλλήλων Ομοσπονδία Υπαλλήλων τ. Υπουργείου Ανάπτυξης, Τομείς Βιομηχανίας, Ενέργειας (ΟΣΥΒΕΤ) Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής – ΠΟΠΟΚΠ Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Ιδιωτικού Δικαίου στο Δημόσιο Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημοσίων Οικονομικών Υπηρεσιών (ΠΟΕ – ΔΟΥ) Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ) Αποκεντρωμένη Διοίκηση Σύλλογος Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής Σύλλογος Εργαζομένων Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου ΟΤΑ Α΄ βαθμού Συνδικάτο ΟΤΑ Αττικής Κλαδικό Συνδικάτο ΟΤΑ Ν. Αχαΐας Κλαδικό Συνδικάτο ΟΤΑ Λάρισας Συνδικάτο ΟΤΑ Ν. Μαγνησίας Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Κορυδαλλού Σωματείο Εργ. στο Δήμο Ηλιούπολης Σωματείο Οδηγών – Χειριστών Δήμου Πάτρας Σωματείο Εργατοϋπ Δήμων Β. Εύβοιας Σύλλογος Εργαζομένων ΟΤΑ Ν. Θεσπρωτίας Σύλλογος Εργαζομένων στους ΟΤΑ των Δήμων Ν. Πρέβεζας Σωματείο ΟΤΑ Λευκάδας Σωματείο Εργ Δήμου Ικαρίας και Φούρνων Σωματείο Εργαζομένων Λήμνου Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Σάμου Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Νίσυρου Σύλλογος Εργαζομένων ΟΤΑ και Δημοτικών Επιχειρήσεων Νομού Θεσσαλονίκης Παναττική Επιτροπή Συμβασιούχων Σύλλογος Υπαλλήλων Δήμου Πάτρας Σωματείο Εργ. στις ΔΕΥΑ Μεσσηνίας Σωματείο Εργ. Ν. Φιλαδέλφειας – Ν. Χαλκηδόνος Σωματείο Εργ. Δήμου Αγίων Αναργύρων Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Καισαριανής Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Περάματος Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Πετρούπολης Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Χαϊδαρίου Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Φυλής Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Αμαρουσίου Σωματείο Εργ. Δήμου Παλαιού Φαλήρου Σύλλογος Εργ. Δήμου Νάξου & ΜΚ Σύλλογος Εργ. Δήμου Λυκόβρυσης – Πεύκης Σύλλογος Εργαζομένων Θριασίου Σωματείο Εργαζομένων στο Βοήθεια στο Σπίτι Ν. Αττικής Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Ελευσίνας – Ασπροπύργου – Μάνδρας – Ειδυλλίας Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Καστοριάς Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Καλλιθέας Σωματείο Εργ. Δήμου Αγ. Παρασκευής Σύλλογος Δημοτικών Υπαλλήλων Κεφαλονιάς Σωματείο Οδηγών – Μηχανικών και Εργατοτεχνιτών Δήμου Πειραιά Σύλλογος Μονίμων και Αορίστου Χρόνου Υπαλλήλων Δήμου Πειραιά Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Αμαρουσίου Επιτροπή Αγώνα Εργαζομένων Κοινωφελούς προγράμματος πυροπροστασίας Δασαρχείων Ν. Θεσσαλονίκης ΟΤΑ Β΄ βαθμού Σύλλογος Υπαλλήλων Περιφέρειας Αττικής Σύλλογος Υπαλλήλων ΠΕ Αιτωλοακαρνανίας Σύλλογος Υπαλλήλων ΠΕ Κεφ/νιας – Ιθάκης Σύλλογος Υπαλλήλων ΠΕ Σάμου – Ικαρίας Σύλλογος Υπαλλήλων ΠΕ Έβρου Σύλλογος Υπαλλήλων ΠΕ Ζακύνθου Σύλλογος Υπαλλήλων ΠΕ Χίου Σύλλογος Υπαλλήλων ΠΕ Ρεθύμνου Σύλλογος Υπαλλήλων ΠΕ Τρικάλων Υγεία Σωματείο Εργαζομένων Θριάσιου Νοσοκομείου Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου Τζάνειου Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου Γ. Γεννηματά Σωματείο Εργαζομένων ΑΧΕΠΑ Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα» Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου Σάμου Ένωση Ιατρών Θεραπευτηρίου Λέρου Σύλλογος εργαζομένων Νοσοκομείου Πρέβεζας Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Αττικόν Σύλλογος Εργαζομένων Οφθαλμιατρείου Ένωση Ιατρών ΝΚΥΝ Τρικάλων Ενιαίο Σωματείο Εργ. Γ.Νοσοκομείου Κέρκυρας Σύλλογος Εργ. Νοσοκομείου Λευκάδας Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου ΚΑΤ Σωματείο Εργαζομένων στο Ίδρυμα Προστασίας παιδιού και μητέρας Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Ν. Σερρών Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Ν. Πέλλας Σύλλογος Εργ. Γ. Νοσοκομείου Καρδίτσας Ένωση Ιατρών Νοσοκομείου και Κέντρων Υγείας Ν. Καρδίτσας Ένωση Ιατρών ΕΣΥ Ν. Ηρακλείου Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Θεσσαλονίκης Σωματείο Εργαζομένων Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Ν. Αιτωλοακαρνανίας Σύλλογος Εργαζομένων Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Αγία Όλγα Διοικητικό Προσωπικό σε ΑΕΙ – ΤΕΙ Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού ΑΠΘ Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού ΕΜΠ Σύλλογος Διοικ. Προσωπικού Παντείου Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού ΕΚΠΑ Συμβασιούχοι Οδοντιατρικής ΕΚΠΑ Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής Σύλλογος Εργ. Διεθνούς Πανεπιστημίου Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού Πανεπιστημίου Πατρών Σύλλογος Συμβ. Πανεπιστημίου Πατρών Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού ΤΕΙ Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης Εκπαιδευτικά ΕΛΜΕ Γ΄ Αθήνας ΕΛΜΕ Β΄ Αθήνας (παρατηρητής) ΕΛΜΕ Λήμνου ΕΛΜΕ Κεφαλονιάς – Ιθάκης ΕΛΜΕ Α΄ Θεσσαλονίκης ΕΛΜΕ Δ΄ Θεσσαλονίκης ΕΛΜΕ Φωκίδας ΕΛΜΕ Ζακύνθου Α΄ ΕΛΜΕ Μεσσηνίας ΕΛΜΕ Φθιώτιδας Σύλλογος Π.Ε. «Ρόζα Ιμβριώτη» Σύλλογος Π.Ε. «Σωκράτης» Σύλλογος Π.Ε. «Γ. Σεφέρης» Σύλλογος Π.Ε. Λήμνου Σύλλογος Π.Ε. Χαϊδαρίου Σύλλογος Π.Ε. «Πλουμπίδη» Σύλλογος Π.Ε. Πρόοδος (παρατηρητής ) Σύλλογος Π.Ε. Νησιών Αργοσαρωνικού Σύλλογος Π.Ε. «Θουκυδίδης» Σύλλογος Π.Ε. Ηλιούπολης Σύλλογος Π.Ε. Ικαρίας – Φούρνων Σύλλογος Π.Ε. Αιγάλεω Σύλλογος Π.Ε. Πύργου Πρωτοβουλία Αναπληρωτών – Ωρομισθίων & Ελαστικά εργαζόμενων στην Εκπαίδευση Σύλλογος Π.Ε. «Δ. Γληνός» Σύλλογος Π.Ε. Ελευσίνας Σύλλογος Π.Ε. Άνω Λιοσίων – Ζεφ– Φυλής Σύλλογος Π.Ε. Γρεβενών Σύλλογο Εκπ/κών Π.Ε. Αλεξανδρούπολης Σύλλογο Εκπ/κών Π.Ε. Καρδίτσας Σύλλογος Αποφοίτων Τμήματος Ειδικής Αγωγής Ασφαλιστικά Ταμεία Σύλλογος ΠΣΕ ΟΓΑ Σύλλογος Υπαλλήλων Ασφαλιστικών Ταμείων Υπουργείο Γεωργίας Σύλλογος Εργαζομένων Υπ. Γεωργίας Ν. Αττικής Σύλλογος Εργαζομένων Υπ. Γεωργίας Μακεδονίας Θράκης Πανελλήνια Ένωση Κτηνιάτρων Δ.Υ. Άλλα Σωματεία Ενιαίος Σύλλογος Υπαλλήλων Υπ. Πολιτισμού Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ημαθίας – Πέλλας – Επιτροπή Αγώνα Συμβασιούχων Νομαρχιακά Τμήματα Κεφαλονιάς – Ιθάκης Λήμνου Χίου Σάμου Γρεβενών Μεσσηνίας Φθιώτιδας

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Δημοσιεύτηκε πρόσφατα έρευνα της ΟΙΕΛΕ στην οποία αποτυπώνεται η άθλια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν πολλοί συνάδελφοί μας στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Ένα μεγάλο ποσοστό εκπαιδευτικών εργάζεται χωρίς να έχει το προβλεπόμενο διοριστήριο, ενώ επίσης ένα μεγάλο ποσοστό δεν έχει καν σύμβαση εργασίας. Ιδιαίτερα αυξημένα εμφανίζονται τα σχετικά ποσοστά για τους εκπαιδευτικούς που εργάζονται εκτός ωραρίου (ενισχυτική διδασκαλία, απογευματινές δραστηριότητες). Όλα αυτά σε συνδυασμό με τις εξευτελιστικές αμοιβές, την απλήρωτη υπερωριακή και ανασφάλιστη εργασία αλλά και τα τεράστια ποσοστά ανεργίας των εκπαιδευτικών που τους αναγκάζουν να αναζητήσουν δουλειά στα ιδιωτικά σχολεία, έχουν συνέπεια τη μετατροπή χιλιάδων συναδέλφων μας, ιδιαίτερα νέων, σε θύματα της εργοδοτικής ασυδοσίας. Καταγγέλλουμε τις βαριές πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ που ύστερα από τέσσερα χρόνια “φιλεργατικών” εξαγγελιών για ελέγχους και επιβολή της “νομιμότητας” η εργοδοτική αυθαιρεσία ζει και βασιλεύει, ενώ οι έλεγχοι(;) των αρμόδιων υπηρεσιών δεν φαίνεται να πτοούν πολλούς εργοδότες που συστηματικά καθυστερούν για μήνες την καταβολή των μισθών. Θυμίζουμε άλλωστε ότι στις 31 Αυγούστου του 2018 πλήθος εκπαιδευτικών είδαν νομιμότατα την πόρτα της εξόδου από τα ιδιωτικά σχολεία με την λήξη της διετούς τους σύμβασης Οι εργαζόμενοι ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους για την πραγματική κυβερνητική πολιτική. Είναι η πολιτική που δίνει αέρα στα πανιά των εργοδοτών για να εκμεταλλεύονται με νόμιμους και παράνομους τρόπους τον εργαζόμενο. Δηλώνουμε τη συμπαράστασή μας και την αλληλεγγύη μας στους συναδέλφους των ιδιωτικών. Τους διαβεβαιώνουμε ότι οι εμείς οι εκπαιδευτικοί του δημόσιου σχολείου θα είμαστε πάντα δίπλα τους. Τους καλούμε να οργανωθούν στα σωματεία τους, να γίνουν μέρος του μετώπου της εργατικής τάξης για να βάλουμε μαζί τέλος σε κάθε καταπάτηση των δικαιωμάτων μας.

8 Μάρτη – Ιστορικά στοιχεία

Η πρώτη γυναικεία απεργία έγινε στην Αγγλική πόλη Ουόρτσεστερ το 1804 από τις εργάτριες που κατασκεύαζαν γάντια. Το 1831 τις ακολούθησαν οι Γαλλίδες καπελούδες. Στις ΗΠΑ, η πρώτη αποκλειστικά γυναικεία απεργία έγινε το 1820 στο New England, στις βιοτεχνίες ενδυμάτων, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αξιοπρεπείς μισθούς και μικρότερα ωράρια. Η δε απεργία των υφαντριών στο Ντόβερ, το 1828, είχε επιτυχία 100% (και μια εφημερίδα κάλεσε την κυβέρνηση να ενεργοποιήσει την πολιτοφυλακή, για να προλάβει την επιβολή… γυναικοκρατίας!). Το 1834 και το 1836 ακολούθησαν δύο ακόμη μεγάλες απεργίες από τις βαμβακεργάτριες της βιομηχανίας Lowell στη Μασαχουσέτη. Ειδικά το 1836, η απεργία κατατρόμαξε τις αρχές (που νόμιζαν ότι επρόκειτο για λαϊκή επανάσταση!). Το 1844, οι εργάτριες της συγκεκριμένης βαμβακοβιομηχανίας ίδρυσαν το πρώτο γυναικείο εργατικό σωματείο. Η έντονη δραστηριότητά του είχε σαν αποτέλεσμα τις πρώτες μεταρρυθμίσεις στις συνθήκες εργασίας στην κλωστοϋφαντουργία. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο δημιουργήθηκαν σωματεία στους κλάδους των καπνεργατριών, των ραφτρών, των τυπογράφων, των μοδιστρών και των εργαζόμενων σε πλυντήρια. Το 1900 οι εργαζόμενες στις βιομηχανίες ενδυμάτων συγκρότησαν μερικά από τα πιο σημαντικά σωματεία στην ιστορία των ΗΠΑ. Οι συνθήκες εργασίας στα κέντρα του εμπορίου ενδυμάτων στις μεγάλες πόλεις, όπως η Ν. Υόρκη, ήταν εκείνη την εποχή σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Υπήρχαν συχνά πυρκαγιές, το φως ήταν ανεπαρκές, ο ήχος των μηχανημάτων εκκωφαντικός και το περιβάλλον μολυσμένο. Οι γυναίκες δέχονταν πρόστιμα για οτιδήποτε βάζει ο νους. Επειδή μιλούσαν, επειδή γελούσαν ή τραγουδούσαν, για τους λεκέδες από τα λάδια των μηχανών πάνω στα υφάσματα, για τις ραφές που ήταν πολύ στενές ή πολύ χαλαρές. Οι υπερωρίες ήταν συχνές, αλλά η πληρωμή γι’ αυτές όχι.

Στις 8 Μαρτίου 1857, οι εργαζόμενες στις βιοτεχνίες ενδυμάτων της Ν. Υόρκης διοργάνωσαν πορείες με πικετοφορία, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ωράριο 10 ωρών και ισότιμα δικαιώματα για τις γυναίκες. Το συγκεντρωμένο πλήθος δέχτηκε επίθεση από την αστυνομία.

Το Φλεβάρη του 1910 έγινε μια μεγάλη και μακροχρόνια απεργιακή κινητοποίηση, στην οποία πήραν μέρος πάνω από 20000 εργάτριες. Για 13 βδομάδες, μέσα στο καταχείμωνο, γυναίκες μεταξύ 16 και 25 ετών διοργάνωσαν και συμμετείχαν σε πικετοφορίες σε καθημερινή βάση. Σε αυτές δέχονταν την επίθεση των αστυνομικών οι οποίοι τις ξυλοκοπούσαν και τις φόρτωναν σε κλούβες. Τα δικαστήρια ήταν προκατειλημμένα υπέρ των ιδιοκτητών. Ένας δικαστής δοκίμασε να αναμείξει τη θρησκεία, που έχει αποδειχθεί ένα από τα πάγια και πιο αποτελεσματικά όπλα κάθε εκμεταλλευτικού συστήματος: «Απεργείτε εναντίον του θεού και της φύσης, της οποίας ο πρώτος νόμος λέει ότι ο άνθρωπος κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα και τον κόπο του. Απεργείτε εναντίον του θεού!»… Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Μπέρναρντ Σο σχολιάζει: «Θαυμάσια! Η μεσαιωνική Αμερική βρίσκεται πάντα σε στενές προσωπικές σχέσεις με τον παντοδύναμο!» Ωστόσο, η απεργία δεν διαλύθηκε παρά μόνο όταν έγιναν συμβιβασμοί στις περισσότερες επιχειρήσεις. Ο ενθουσιασμός και το πείσμα των γυναικών υπήρξαν πρωτοφανείς.

Ένα χρόνο αργότερα, στις 25 Μαρτίου του 1911, ξέσπασε η περίφημη φωτιά του Τριγώνου. Παγιδεύοντας γυναίκες στους ψηλότερους ορόφους μιας μεγάλης βιομηχανίας (οι έξοδοι κινδύνου είχαν σφραγιστεί από την εξωτερική πλευρά για να εμποδίζουν τους εργάτες να το σκάνε), η πυρκαγιά κόστισε τη ζωή 146 ανθρώπων. Ανάμεσά τους πολλές ήταν οι γυναίκες, ηλικίας μεταξύ 13 και 25 ετών, οι οποίες πρόσφατα είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ.

Το Μάρτιο του 1912 έγινε μια μεγαλειώδης πορεία στη Ν. Υόρκη. 23000 γυναίκες, εργάτριες στις κλωστοϋφαντουργίες της Ν. Υόρκης διαδήλωσαν και πάλι, απαιτώντας 10ωρη βάρδια, καλύτερες συνθήκες εργασίας, ίσο μισθό με τους άντρες, την κατάργηση της παιδικής εργασίας και το δικαίωμα ψήφου. Το σύνθημά τους ήταν «Ψωμί και Τριαντάφυλλα».

Αλλά το 1910, κατά τη διάρκεια των εργασιών της Δεύτερης Διεθνούς Συνδιάσκεψης Σοσιαλιστριών γυναικών (Κοπεγχάγη), η επαναστάτρια και αγωνίστρια του παγκόσμιου εργατικού κινήματος Κλάρα Τσέτκιν είχε ήδη προτείνει να καθιερωθεί η 8η Μάρτη ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, ώστε να τιμηθούν οι δυο προηγούμενες ιστορικές διαδηλώσεις των ΗΠΑ. Να αφιερωθεί στις εργαζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου και στον αγώνα για το δικαίωμα ψήφου που, ακόμη, δεν είχε καταχτηθεί. Ακολούθησαν πολλές διαδηλώσεις γυναικών στις 8 του Μάρτη (στη Γερμανία και τη Γαλλία το 1914, στην προεπαναστατική Ρωσία το 1917), διεκδικητικές και τιμητικές ταυτόχρονα.

Το 1977 ο ΟΗΕ καλεί κάθε χώρα να αφιερώνει αυτή την ημέρα στα δικαιώματα των γυναικών.

Στην Ελλάδα, η πρώτη απεργία εργατριών έγινε στις 13 Απριλίου του 1892, από τις υφάντριες του δεύτερου εργοστασίου υφαντουργίας των Αδελφών Ρετσίνα, στον Πειραιά. Εκείνη τη χρονιά, η συγκεκριμένη υφαντουργία αποφασίζει να μειώσει την αμοιβή που κατέβαλλε στις εργάτριες, από 80 σε 65 λεπτά το τόπι υφάσματος (μείωση στο μεροκάματο κατά 20%).

Είναι η χρονιά που οι Αδελφοί Ρετσίνα, εκ Πελοποννήσου καταγόμενοι, αποκτούν και το πέμπτο εργοστάσιό τους, απασχολούν δε συνολικά 2000 εργάτες κι εργάτριες. Παράγουν βαμβακερά υφάσματα, γνωστά και ως ‘ρετσίνες’. Αξίζει να σημειωθεί ότι η υφαντουργία τους ήταν εκείνη την εποχή η σημαντικότερη των Βαλκανίων. Επιπλέον, ο Θεόδωρος Ρετσίνας ήταν τότε δήμαρχος Πειραιά, ενώ ένας αδελφός του θα εκλεγεί βουλευτής Αττικής στις εκλογές της 3ης του Μάη.

Με την κοινοποίηση της απόφασης, 60 (ή και περισσότερες) εργάτριες αρνούνται να δουλέψουν και, διασχίζοντας σε πορεία τους δρόμους του Πειραιά, πηγαίνουν στη διεύθυνση του εργοστασίου να διαμαρτυρηθούν.

Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύεται, οι εργαζόμενες γυναίκες στη χώρα μας πάλευαν από πολύ νωρίς ενάντια στους εργοδότες, όχι απλά συμπληρωματικά στο πλευρό των εργατών, αλλά και αυτόνομα. Σε μια εποχή που η γυναίκα θεωρούνταν ετερόφωτη ακόμα προσωπικότητα και πάντα εξαρτημένη από έναν άντρα, χωρίς δική της άποψη και θέληση, άρα αυτονόητα υποταγμένη και στον άντρα και στον εργοδότη, οι πρώτες εκείνες προσπάθειες αντίστασης αποδεικνύουν τη δυναμική της εργαζόμενης, ανατρέποντας τα ως τότε δεδομένα.

Σχετικά με το γεγονός, ο τύπος τότε τήρησε σιωπή. Η Τρικουπική «Εφημερίς» του Κορομηλά μόλις που αναφέρει την απεργία στις «μικρές ειδήσεις», υποβαθμίζοντας και στηλιτεύοντάς τη. Αν λάβουμε υπόψη ότι γύρω στο 1900, το δεύτερο εργοστάσιο των Αδελφών Ρετσίνα (εκτός από 50 εργάτες και 10 υπαλλήλους) απασχολούσε 200 εργάτριες, το ποσοστό που απέργησε υπολογίζεται περίπου στο 30%. Δε συνέφερε να γίνουν παραδείγματα προς μίμηση. Αντίθετα, έπρεπε να διατηρηθεί το «διαίρει και βασίλευε» ανάμεσα στις γυναίκες (που πληρώνονταν λιγότερα) και στους άντρες εργάτες. Με ανύπαρκτη ακόμα την εργατική νομοθεσία και, στα πλαίσια του ελεύθερου ανταγωνισμού, οι εργάτες δούλευαν εξαντλητικά. Σε ισχύ βρισκόταν η ατομική συμφωνία μεταξύ εργάτη και εργοδότη που μόνος του καθόριζε τον χρόνο δουλειάς, την πρόσληψη και απόλυση των εργατών, χωρίς υποχρέωση αποζημίωσης. Ωστόσο, η «Εφημερίς των Κυριών» της Καλλιρόης Παρέν (που εκδίδεται από το 1887), υπερασπίζεται τις γυναίκες απεργούς: «Φρονούμεν ότι έδει να αυξηθή το ημερομίσθιον των πτωχών εργατίδων, αίτινες δι’ όλης της ημέρας εργαζόμεναι, μόλις πορίζονται τον επιούσιον άρτον, πλουτίζουσαι ολονέν δια του ιδρώτος αυτών τα βαλάντια των εργοστασιαρχών».

Στη συνέχεια, οι γυναίκες της εργατικής τάξης έλαβαν μέρος σε πολλές κινητοποιήσεις, δίνοντας και θύματα στον αγώνα για την κατάκτηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων που ήταν το πρώτο ουσιαστικό βήμα για τη χειραφέτηση και την ισοτιμία τους.

Από το 1924 αρχίζουν οι αγώνες των καπνεργατών. Οι συνθήκες εργασίας είναι άσχημες, τα μεροκάματα μικρά, η εφεύρεση των μηχανών και η εφαρμογή τους φέρνουν ανεργία.

Τη χρονιά εκείνη (1924) σκοτώνεται η καπνεργάτρια Μαρία Χουσιάδου, στην απεργία της Καβάλας. Αλλά το 1926, οι καπνεργάτες πραγματικά αναστατώνονται. Αρχίζουν οι κινητοποιήσεις. Κατεβαίνουν σε συλλαλητήρια. Στην απεργία του εργοστασίου «Παπαστράτος» στο Αγρίνιο, η Βασιλική Γεωργαντζέλη (Μικρασιάτισσα που είχε εγκατασταθεί εκεί από το 1923) συμμετέχει στην ομάδα των εργατών που φρουρούν την απεργία και τις συγκεντρώσεις των απεργών.

Στις 8 Αυγούστου 1926 οι γυναίκες συμπορεύονται με τους άντρες. Ανάμεσά τους και η Βασιλική. Είναι νέα, 28 με 30 χρονών. Έχει ήδη δύο παιδιά (τον Γεράσιμο, 9 ετών και την Παρασκευή ή Βούλα, 5) και είναι έγκυος 6 μηνών. Αγωνίζεται για να εξασφαλίσει ένα πιο αισιόδοξο μέλλον στα παιδιά της. Παλεύει για καλύτερο μεροκάματο και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η πορεία συναντά την αντίσταση των αστυνομικών κάπου στις βενζίνες του Πολυχρόνη, κοντά στο πάρκο. Εκτελούν διαταγή. Οι σφαίρες πέφτουν βροχή, βαρούν στο ψαχνό. Στην τύχη, ίσως, σημαδεύουν τη μητέρα με το έμβρυο στην κοιλιά. Την ίδια μέρα σκοτώθηκε κι ο Θεμιστοκλής Καραμιχάλης. Η κηδεία των θυμάτων πήρε τη μορφή συλλαλητηρίου όπου συμμετείχαν όλοι οι κάτοικοι της πόλης. Τελικά, πολλά από τα αιτήματα των καπνεργατών βρήκαν τη λύση τους (600 δρχ ενίσχυση στους ανέργους, αύξηση του μεροκάματου κατά 25 δρχ, καθιέρωση του Ταμείου Ασφάλισης Καπνεργατών).

Το 1927 σκοτώνεται η καπνεργάτρια Κωνσταντέλλη, επίσης από το Αγρίνιο. Αλλά και η Αναστασία Καρανικόλα, στις μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης (9 του Μάη 1936). Ο 19ος αιώνας συνδέεται στενά και άμεσα με την παιδική εργασία, αγοριών και κοριτσιών, αδιάκριτα. Σε Ευρώπη και Αμερική, οι ανήλικοι που απασχολούνταν σε εργοστάσια, ορυχεία, αλλά και κάθε δουλειά που μπορούσε να βγάλει σε πέρας η ιδιομορφία της μικρής ακόμα ανάπτυξης τους, (η οποία συχνά ήταν προτέρημα!) δεν διαχωρίζονταν από τους ενήλικους «συναδέλφους» τους, παρά μόνο στο μεροκάματο. Η βιομηχανική επανάσταση στην Αγγλία έδωσε, ωστόσο, στην έννοια της παιδικής εργασίας μια εντελώς καινούργια διάσταση

Παιδιά από 4 ετών δούλευαν στα εργοστάσια, κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες, αναγκαστικά, αφού πολλές φορές ήταν ορφανά.

Για τις συνθήκες και τον τρόπο συμπεριφοράς απέναντι στα παιδιά, ο Τζον Άλετ δηλώνει χαρακτηριστικά στον Μάικλ Σάντλερ πως «θα προτιμούσε να βλέπει τα παιδιά να πεθαίνουν απ’ την πείνα, παρά να τους συμπεριφέρονται με τον συγκεκριμένο τρόπο. Ο Τσαρλς Αμπερντίν δηλώνει πως η αύξηση της εργασίας μειώνει κατά 1/10 τη ζωή των παιδιών και πως το όριο ζωής τους δεν ξεπερνά τα 40 χρόνια.

Ο Στέφεν Μπίνις αναφέρει πως στα υφαντουργεία η θερμοκρασία του αέρα έφτανε τους 80ο C, του νερού 110-120ο C και τα παιδιά υπέφεραν, καθώς έβρεχαν συνέχεια τα χέρια τους με το καυτό νερό. Τα παράθυρα έμεναν κλειστά και κινδύνευαν να πεθάνουν από την αλλαγή της θερμοκρασίας, όταν έβγαιναν στο κρύο. Κοιμόντουσαν 3 σε 1 κρεβάτι, παρόλο που τους υπόσχονταν καλύτερη ζωή.

Ο Τζον Μπίρλεϊ θυμάται τη μέρα που τον πήραν να δουλέψει σε ένα εργοστάσιο, γυναίκες να κλαίνε και μια να φωνάζει ότι θα ξέφευγε απ’ τη θέση του. Ένα άλλο παιδί, ο Ρόμπερτ Μπλίνικ απέκτησε σοβαρό πρόβλημα στο γόνατο, ζώντας την όμορφη ζωή που του υποσχέθηκαν.

Τα παιδιά έκαναν συνήθως δουλειά σε κλωστοϋφαντουργικές βιομηχανίες. Εκεί, η δουλειά που έκαναν τα μικρότερα, 6-7 χρονών, ήταν αυτή των «σκουπιδιάρηδων». Αυτό που έπρεπε να κάνουν ήταν να μαζεύουν το μαλλί που είχε πέσει στο πάτωμα του εργοστασίου. Περιλάμβανε όμως και το σύρσιμο κάτω από τις μηχανές που δούλευαν, με πολύ συχνά τα ατυχήματα. Φυσικά, απαγορευόταν να κάτσουν τα παιδιά κάτω ή να ξεκουραστούν. Μια άλλη σημαντική δυσκολία ήταν ο τρόμος που ένιωθαν τα παιδιά, ακούγοντας και μόνο το μηχάνημα πάνω από τα κεφάλια τους, η σκόνη που υπήρχε μέσα στα εργοστάσια και τα έπνιγε και ένας δυνατός πόνος στη μέση από τη σκυφτή στάση που έπρεπε να έχουν διαρκώς. Πάντα όμως ακουγόταν και η αντίθετη άποψη των εργοστασιαρχών. Σύμφωνα με αυτούς, η δουλειά που είχαν να κάνουν τα μικρά παιδιά ήταν πανεύκολη, αφού απλά περπατούν και, όποτε θέλουν, μπορούν να καθίσουν!…

Σε όλες αυτές τις ώρες δουλειάς, δεν υπήρχε καμιά ευκαιρία ξεκούρασης. Όποιος τολμούσε να καθίσει, το πλήρωνε στην κυριολεξία με αίμα. Ο Στέφεν Μπίνις, ο οποίος έγινε επιτηρητής, δηλώνει ότι τα παιδιά, για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, τρώνε συνέχεια ξύλο και πως, κάθε φορά που υπάρχει κάποιο αντικείμενο στο οποίο μπορούν να ξεκουραστούν, διατάζει να εξαφανιστεί. Ο Τζον Μπίρλεϊ θυμάται μια φορά που ο γιος ενός τεχνίτη τον χτυπούσε μέχρι που τρόμαξε. Ο λόγος της τρομάρας του νταή νεαρού ήταν ότι ο Τζον λιποθύμησε από τον πόνο και ο δράστης νόμιζε πως τον είχε σκοτώσει. Υπήρχαν όμως κι επιτηρητές που λυπούνταν τα παιδιά. Ο Ρόμπερτ Μπλίνκε αναφέρει πως υπήρχε κάποιος που δεν άντεχε τις φωνές των παιδιών και το αίμα που έσταζε από το ξύλινο ταβάνι και έκανε παρατηρήσεις στους επιτηρητές. Όταν όμως η βάρδια του τελείωνε, οι υπόλοιποι τσάκιζαν τα παιδιά…

Οι τιμωρίες που δέχονταν τα παιδιά, ακόμα και γι’ ασήμαντες αφορμές, ήταν πάρα πολύ σκληρές και, συνήθως, επιβάλλονταν από τους επιτηρητές. Τα παιδιά τους φοβούνταν και τους μισούσαν γι’ αυτά που έκαναν. Οι τιμωρίες μπορεί να ήταν μαστίγωμα ή άγριο γρονθοκόπημα, αρκετές φορές μέχρι θανάτου! Οι προφάσεις που έβρισκαν για να τιμωρήσουν ήταν η παραμικρή καθυστέρηση των παιδιών στη δουλειά ή και η «ανικανότητά» τους να επιτελέσουν κάποια εργασία, ανεξάρτητα από το βαθμό δυσκολίας της. Ακόμη, αν υπήρχε η οποιαδήποτε υποψία ότι κάποιος εργάτης, μεγάλα κορίτσια κυρίως (17-18 χρονών), μπορεί να το έσκαγε, έδεναν στα πόδια του σίδερα με τα οποία έπρεπε να κυκλοφορεί συνέχεια. Αυτά τα σίδερα δένονταν γύρω από τους αστραγάλους και τους γοφούς και συνδέονταν μεταξύ τους. Έτσι, τα κορίτσια έπρεπε να φορούν λιγότερα ρούχα, ακόμη και το βαρύ χειμώνα. Φυσικά, και σε αυτή την περίπτωση, υπήρχαν κάποιοι που υποστήριζαν ότι αυτά ήταν οι εξαιρέσεις και όχι ο κανόνας.

Τα ατυχήματα ήταν επίσης πάρα πολλά. Προς το τέλος της μέρας, τα παιδιά ήταν κουρασμένα και πολύ λιγότερο προσεκτικά. Ο Τζον Άλετ ήταν αυτόπτης μάρτυς ενός ατυχήματος: ένα νυσταγμένο παιδί ετοίμαζε το μαλλί για τη μηχανή παραγωγής υφάσματος. Ένα λουρί όμως τον τράβηξε και τον έσυρε στη μηχανή. Το παιδί διαμελίστηκε.

Ένα κορίτσι με το όνομα Μέρι Ρίτσαρντς, πάρα πολύ όμορφο, έφυγε από το φτωχοκομείο σε ηλικία 10 ετών για να δουλέψει σε εργοστάσιο. Το ατύχημα έγινε ένα απόγευμα, όταν η ποδιά της πιάστηκε στο κοντάρι της μηχανής. Σε μια στιγμή, το κορίτσι σύρθηκε με ακαταμάχητη δύναμη και βρόντηξε στο πάτωμα. Όλοι άκουσαν τις κραυγές της. Ο Μπλίνκε έτρεξε προς το μέρος της, κατατρομαγμένος από τη σκηνή, ανίκανος ωστόσο να κάνει το παραμικρό. Την είδε να στροβιλίζεται μαζί με το κοντάρι. Άκουγε τα κόκαλά της να σπάνε καθώς το μηχάνημα, στροβιλίζοντάς την, την τράβαγε μέσα όλο και πιο βίαια. Το αίμα της σκορπιζόταν πάνω στα τελάρα, έρεε στο πάτωμα. Το κεφάλι της έγινε χίλια κομμάτια. Τέλος, το κατακρεουργημένο σώμα της συνθλίφτηκε τόσο γρήγορα ανάμεσα στο κοντάρι και το πάτωμα, που το νερό χαμήλωσε και οι τροχοί σταμάτησαν. Τότε σταμάτησε και το κεντρικό κοντάρι. Όταν το σώμα της απαγκιστρώθηκε, κανένα κόκαλό της δε βρέθηκε στη θέση του.

Η ζωή στα εργοστάσια ήταν πολύ δύσκολη για τα παιδιά. Σκληρή δουλειά, κακή τροφή, τιμωρίες, ατυχήματα, αναπηρίες, αρρώστιες, θάνατος. Ο Σάμουελ Φίλντεν που, σε ηλικία 8 χρονών, δούλευε σε εργοστάσιο βαμβακιού έγραψε στην αυτοβιογραφία του: «αν ο διάβολος είχε ένα συγκεκριμένο εχθρό, κι ήθελε να τον βασανίσει ανελέητα, το καλύτερο που μπορούσε να κάνει είναι να πάρει την ψυχή του και να τη βάλει μέσα σε ένα εργαζόμενο παιδί στα εργοστάσια. Και να τον κρατήσει εκεί μέχρι το τέλος του!»

8 ΜΑΡΤΗ – ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ-ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΜΟΝIΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΓΙΑ ΖΩΗ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

O Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ» μαζί με άλλα σωματεία στην εκπαίδευση, η Πρωτοβουλία Αναπληρωτών-τριών και Ωρομισθίων Εκπαιδευτικών και η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) ενώνουμε τις δυνάμεις μας και διεκδικούμε να εξασφαλιστεί σε όλες και όλους τους συμβασιούχους εκπαιδευτικούς μόρφωση, δουλειά και ζωή με δικαιώματα, ολόπλευρη προστασία της μητρότητας από το κράτος. Έτσι τιμάμε αγωνιστικά την 8η Μάρτη 2019, την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας! Απευθυνόμαστε σε σένα:  την αναπληρώτρια εκπαιδευτικό, που αγωνιάς κάθε χρόνο αν και πού θα εργαστείς, που βρίσκεσαι σε αδιέξοδο γιατί δεν ξέρεις πώς θα αντιμετωπίσεις τα υπέρογκα έξοδα, που αναβάλεις διαρκώς την απόφαση να γίνεις μητέρα, γιατί ξέρεις ότι θα αναγκαστείς να αποχωριστείς τα παιδιά σου, που αναγκάζεσαι να επιλέξεις το δρόμο της παραίτησης ή της άδειας άνευ αποδοχών, όταν θα έχεις δύσκολη εγκυμοσύνη και θα χρειαστεί να πάρεις αναρρωτική άδεια.  την εκπαιδευτικό (μόνιμη ή αναπληρώτρια), που πρέπει να βάλεις βαθιά το χέρι στην τσέπη για να καλύψεις όλες τις απαραίτητες εξετάσεις του προγεννητικού ελέγχου, τα έξοδα του τοκετού, να εξασφαλίσεις δωρεάν προληπτικές εξετάσεις με βάση τις σύγχρονες ανάγκες σου,  τη νέα μητέρα που βλέπεις ότι τα παιδιά σου πρέπει να αποχωριστούν τις δασκάλες και τις καθηγήτριές τους πριν καν προλάβουν να τις γνωρίσουν, που βλέπεις ότι αυτές που αγκαλιάζουν τα παιδιά μας οι αναπληρώτριες νηπιαγωγοί, δασκάλες, καθηγήτριες και τα οδηγούν στον όμορφο δρόμο της γνώσης, πολλές φορές δεν μπορούν να αγκαλιάσουν δικά τους παιδιά!  τη φοιτήτρια, που είσαι αναγκασμένη να βγεις σ’ ένα “δια βίου” κυνήγι πτυχίων και πιστοποιητικών, να χρυσοπληρώνεις μεταπτυχιακά και ξένες γλώσσες, αφού πλέον και “με το νόμο” το πτυχίο σου είναι αποσυνδεδεμένο από το διορισμό.

Συναδέλφισσα

Σήμερα, η αύξηση της παραγωγικότητας, η ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήμης μας δίνουν τη δυνατότητα να έχουμε όλες και όλοι μόνιμη και σταθερή εργασία με βάση το αντικείμενο σπουδών, με μισθό που θα καλύπτει τις ανάγκες μας, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Υπάρχει δυνατότητα να δουλεύουμε λιγότερες ώρες και να έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο, που θα τον αξιοποιούμε δημιουργικά, ενώ ταυτόχρονα να μπορούμε να συμμετέχουμε και στην κοινωνική δράση. Αυτή η πρόοδος μπορεί να εξασφαλίσει ολόπλευρη προστασία της μητρότητας από το κράτος. Η απόφαση για τη δημιουργία οικογένειας να μην εξαρτάται από οικονομικούς παράγοντες, αλλά από την ελεύθερη επιλογή του νέου ζευγαριού.

Όλα αυτά σκοντάφτουν πάνω στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κυβερνήσεων, που κομματιάζουν τη ζωή της γυναίκας, φέρνοντας σε αντιπαράθεση το δικαίωμά της στην εργασία με την κοινωνική ανάγκη προστασίας της μητρότητας, της οικογένειας. Στέλνουν τη μητρότητα στο απόσπασμα, γιατί τη θεωρούν κόστος για το κράτος και την εργοδοσία.

Γι’ αυτό, η χαραυγή του 2019 βρίσκει τις αναπληρώτριες και τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς να βιώνουν απίστευτες κι απάνθρωπες πολλές φορές δυσκολίες, λόγω της χρόνιας αδιοριστίας, της εναλλαγής μεταξύ ανεργίας και ελαστικής εργασίας, καθώς και της συνεχούς περιπλάνησης από πόλη σε πόλη και από σχολείο σε σχολείο. Δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά στις συνθήκες, που ζουν με την αβεβαιότητα για το αν, πότε, πού και για πόσο θα εργαστούν την επόμενη χρονιά, χωρίς να έχουν σίγουρο κι αυτό ακόμα το επίδομα ανεργίας.

Στη χαραυγή του 2019 οι αναπληρώτριες εκπαιδευτικοί δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν οικογένεια και να γίνουν μητέρες. Δεν έχουν μόνο να αντιμετωπίσουν την αλλαγή του τόπου διαβίωσης κάθε χρόνο και για χρόνια και να καλύψουν το νοίκι και τα έξοδά τους με τον πενιχρό μισθό τους, έχουν ταυτόχρονα να αντιμετωπίσουν όλες τις διακρίσεις που βιώνουν σε περίπτωση που μείνουν έγκυοι.

Το καθεστώς της ελαστικής εργασίας των συμβασιούχων στην εκπαίδευση δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα της προστασίας της μητρότητας σε περίπτωση επαπειλούμενης εγκυμοσύνης, καθώς το καθεστώς των αδειών των αναπληρωτών είναι απαράδεκτο. Η άδεια που δικαιούνται είναι όλη κι όλη 7 ημέρες! Η αναρρωτική άδεια είναι 15 μέρες κι αυτές με την προϋπόθεση ότι θα αρρωστήσουν τουλάχιστον 10 μέρες μετά την πρόσληψη! Ακόμα, κινδυνεύουν με απόλυση, αν χρειαστεί να παρατείνουν την αναρρωτική άδεια. Οι άδειες μητρότητας για τις αναπληρώτριες είναι 2 μήνες πριν τον τοκετό και 2 ¼ του μήνα μετά τον τοκετό.

Οι πρόσφατες αγωνιστικές κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών ανάγκασαν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να θεσμοθετήσει άδεια ανατροφής για τις αναπληρώτριες 3,5 μηνών. Η νομοθετική αυτή ρύθμιση έχει τόσο κοντά ποδάρια, που για να επωφεληθεί μία αναπληρώτρια θα πρέπει να προγραμματίσει τη γέννα της μέχρι το Γενάρη !!! Αυτή είναι η βαρβαρότητα και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που μας οδηγούν να «επιλέγουμε» ανάμεσα στη μητρότητα και την εργασία ! Έχουν βάλει την υπογραφή τους στο αντεργατικό νομικό οπλοστάσιο, που τσακίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων γυναικών, όπως των αναπληρωτριών εκπαιδευτικών. Την ίδια στιγμή, εδώ και σχεδόν 10 χρόνια, δεν έχουν γίνει μόνιμοι διορισμοί στη δημόσια εκπαίδευση, ενώ στην Ειδική Αγωγή δεν έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες!

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Αρνούμαστε να υποταχθούμε στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης!   Δε διαπραγματευόμαστε τη ζωή και τα δικαιώματά μας! Έχουμε τη δύναμη να διεκδικήσουμε όλα αυτά που μας ανήκουν και μας στερούν Ευρωπαϊκή Ένωση-κυβερνήσεις!

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ και ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ:

• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλες και όλους! Εδώ και τώρα μονιμοποίηση των πάνω από 30.000 χιλιάδων αναπληρωτών, που εργάζονται τα τελευταία χρόνια στην εκπαίδευση, για να καλυφθούν οι στοιχειώδεις ανάγκες των δημόσιων σχολείων! Καμιά απόλυση συμβασιούχου εκπαιδευτικού!

• Εξίσωση των δικαιωμάτων των αναπληρωτών με εκείνα των μονίμων εκπαιδευτικών! Να εξασφαλιστούν άμεσα στις αναπληρώτριες εκπαιδευτικούς οι ίδιες άδειες μητρότητας με εκείνες των μονίμων (εγκυμοσύνης, λοχείας, ανατροφής) αλλά και οι αναγκαίες όποτε αρρωστήσουν αναρρωτικές άδειες. Ειδικότερα να εξασφαλίζεται η απαιτούμενη άδεια με αποδοχές σε κάθε αναπληρώτρια που το έχει ανάγκη σ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της.

• Μέτρα στήριξης των αναπληρωτών-τριών και των οικογενειών τους. Επίδομα στέγασης, δωρεάν μετακινήσεις, δικαίωμα συνυπηρέτησης στα ζευγάρια των εκπαιδευτικών.

• Ενιαίο, καθολικό αποκλειστικά Δημόσιο και Δωρεάν σύγχρονο σύστημα Υγείας-Πρόνοιας, Προληπτικής και Επείγουσας ιατρικής για όλες και όλους, χωρίς καμιά άλλη προϋπόθεση. Δωρεάν χορήγηση φαρμάκων.

• Επίδομα τοκετού 1000 ευρώ για κάθε γέννα, ανεξάρτητα από άλλες προϋποθέσεις, από τον κρατικό προϋπολογισμό. Κάλυψη όλων των εξόδων προγεννητικού ελέγχου, ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και τοκετού από το κράτος.

• Αποκλειστικά δημόσιες, δωρεάν και αναβαθμισμένες δομές προσχολικής αγωγής. Να γίνονται δεκτά στους δημοτικούς παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς όλα τα παιδιά, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, χωρίς τροφεία και άλλη οικονομική επιβάρυνση των γονιών.

• Ίδια δικαιώματα στον Σύλλογο Διδασκόντων και στη λειτουργία του σχολείου, ίδια συνδικαλιστικά δικαιώματα για μόνιμους και αναπληρωτές εκπαιδευτικούς. Συμμετέχουμε μαζικά και μαχητικά στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας στις 8 Μάρτη και στη συγκέντρωση της ΟΓΕ στην Αθήνα. Προχωράμε σε μαζική παράσταση διαμαρτυρίας και συνάντηση με την Υπουργό Εργασίας την Πέμπτη 28 Μάρτη στις 2μ.μ.