Κατηγορία: Γενικά θέματα – Ενημερώσεις

ΤΙ ΞΕΡΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ 8 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ ;

Τι ξέρεις για την 8η Μάρτη;
Η
8η Μάρτη είναι η Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας!

 
Ακόμα
κι αν δεν το ήξερες, ίσως έχεις παρατηρήσει ότι τη μέρα αυτή μερικοί προσφέρουν
στις γυναίκες λουλούδια, άλλοι τους εύχονται Χρόνια Πολλά και, αν είσαι από
εκείνους που δεν τους ξεφεύγει τίποτα, μπορεί να πρόσεξες ότι κάποιοι μιλούν
για τα «δικαιώματα της γυναίκας».
Όλα
αυτά σίγουρα σε έχουν μπερδέψει!
Μα
γιατί να υπάρχει γιορτή για τη γυναίκα;… έχεις αναρωτηθεί.
 
Πρώτα-πρώτα,
χρειάζεται να ξέρεις ότι η 8η Μάρτη δεν είναι μια τυχαία μέρα
Στις
8 του Μάρτη, πριν από 157 χρόνια (το 1857), οι γυναίκες που εργάζονταν στις
βιοτεχνίες ενδυμάτων στη Νέα Υόρκη, οι φάντρες δηλαδή και οι ράφτρες, έκαναν
μια μεγάλη απεργία.
Τι
ζητούσαν αυτές οι γυναίκες;…
Θα
σου φανεί περίεργο αλλά, ενώ έκαναν την ίδια δουλειά με τους άντρες συντρόφους
τους, πληρώνονταν λιγότερο! Δούλευαν πάνω από 12 ώρες την ημέρα μέσα σε
απίστευτα άθλιες συνθήκες.
Αν
έχεις διαβάσει το βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα Εκτόρ Μαλό «Με οικογένεια»,
σίγουρα πήρες μια ιδέα για το ποια ήταν η ζωή τους, αφού μεγάλο μέρος του
μυθιστορήματος περιγράφει ένα κλωστήριο σε μια μικρή πόλη της Γαλλίας. Τα
εργοστάσια της βαμβακουργίας απασχολούσαν κυρίως γυναίκες εργάτριες, ακόμα και
σε πολύ μικρές ηλικίες όπως η δική σου, είτε βρίσκονταν στη Γαλλία είτε στην
Αγγλία είτε στην Αμερική.
Οι
εργάτριες, λοιπόν, της Νέας Υόρκης ζητούσαν καλύτερα μεροκάματα, λιγότερες ώρες
και πιο ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Καθημερινά γίνονταν πορείες και
πικετοφορίες διαμαρτυρίας και καθημερινά χτυπιούνταν από την αστυνομία. Αλλά
γιατί;… μπορεί πάλι να αναρωτηθείς. Γιατί να χτυπάει η αστυνομία τις γυναίκες
αυτές αφού ζητούσαν μόνο το δίκιο τους;
Είναι
απλό. Αν δέχονταν να πληρώνουν παραπάνω τις γυναίκες και τα παιδιά που δούλευαν
στα εργοστάσιά τους, οι εργοστασιάρχες θα έβγαζαν λιγότερο κέρδος! Δε τους
σύμφερε ούτε να δεχτούν τα αιτήματα των γυναικών ούτε να συνεχιστεί η απεργία
τους. Η απεργία αυτή δεν ήταν η πρώτη. Υπήρξαν και αρκετές άλλες στο παρελθόν
(η πρώτη αποκλειστικά γυναικεία απεργία είχε γίνει το 1820 στη Νέα Αγγλία) με
μεγάλη επιτυχία που κατατρόμαξε τις αρχές. Έτσι, οι εργοστασιάρχες είχαν στο
πλευρό τους και την αστυνομία και τους δικαστές, όπως και σήμερα…
 
Μεγάλες
απεργίες έγιναν στη Νέα Υόρκη και το 1910. 20000 εργάτριες απέργησαν για 13
εβδομάδες! Το 1912, έγινε μια μεγάλη πορεία 23000 γυναικών που διεκδικούσαν ίσο
μεροκάματο, 10 ώρες δουλειάς, δικαίωμα ψήφου αλλά και την κατάργηση της
παιδικής εργασίας.
Από το 19ο
αιώνα, σε Ευρώπη και Αμερική, η εργασία αγοριών και κοριτσιών σε εργοστάσια και
ορυχεία φούσκωσε κάμποσο τα πορτοφόλια των αφεντικών αφού τα παιδιά, αρχίζοντας
από 4 χρονών, πρόσφεραν την εργασία τους σχεδόν τζάμπα!
Πηγαίνω
στο ορυχείο γύρω στις 4 η ώρα (μερικές φορές κατά τις 3.30 το πρωί) και φεύγω
στις 5.30 το απόγευμα. Όταν έχει φως τραγουδάω, ποτέ όμως μέσα στο σκοτάδι.
Τότε δεν τολμώ να τραγουδήσω. Δεν αγαπώ τις γαλαρίες… Πολλές φορές έχω ακούσει
να μιλούν για το Χριστό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ήρθε στη γη, ούτε γιατί
πέθανε. Αλλά αυτός έβρισκε κανένα λιθαράκι για να ακουμπάει το κεφάλι του. Πόσο
θα ’θελα, αντί για τις γαλαρίες, να πήγαινα στο σχολείο…
                                                                                     
        Σάρα Γκούντερ, 8 ετών
Κατεβαίνω
στη γαλαρία στις 7 το πρωί και βγαίνω κατά τις 6 το απόγευμα, μερικές φορές
κατά τις 7. Δουλεύω πάντα χωρίς κάλτσες, χωρίς παπούτσια, χωρίς φόρμα. Μόνο το
μισοφόρι μου φοράω. Δουλεύω μαζί με τους άντρες. Εκείνοι είναι ολόγυμνοι. Στην
αρχή φοβόμουνα πολύ και δεν μου άρεσε αυτό. Τώρα συνήθισα και δεν με νοιάζει.
Μου φέρονται όμως καλά. Δεν ξέρω ούτε να διαβάζω ούτε να γράφω.                                                                                  
                                                                                    
       Μαίρη Μπάρετ, 14 ετών
«Ω,
δεν είναι κρίμα ένα όμορφο κορίτσι σαν εμένα να πρέπει να το στέλνουν
στο
εργοστάσιο με μισθούς της πείνας και στο τέλος να πεθάνει;…»
(τραγούδι βαμβακεργατριών σε γυναικεία απεργία το 1836»
Και τι έγινε
ύστερα;…
Πολλά! Πάντως, οι
αγώνες των εργατριών δεν έμειναν χωρίς αποτέλεσμα. Η απεργία του 1910 διαλύθηκε
μόνο όταν έγιναν συμβιβασμοί στις περισσότερες επιχειρήσεις, γιατί ο
ενθουσιασμός και το πείσμα των γυναικών έδειξαν ότι δεν είχαν πρόθεση να
υποχωρήσουν.
Το 1910 η αγωνίστρια του εργατικού
κινήματος Κλάρα Τσέτκιν πρότεινε στη Συνδιάσκεψη σοσιαλιστριών γυναικών στην
Κοπεγχάγη να τιμηθούν οι ιστορικές διαδηλώσεις των αμερικανίδων εργατριών και
να αφιερωθεί η 8η Μάρτη στις εργαζόμενες γυναίκες όλου του
κόσμου και στον αγώνα τους!
Αλλά στην
Ελλάδα;… θα ρωτήσεις. Τι έκαναν οι εργάτριες στην Ελλάδα;… Ή μήπως οι Έλληνες
εργοδότες ήταν περισσότερο «σπλαχνικοί», λιγότερο «κερδοσκόποι» από τους
Άγγλους, τους Γάλλους, τους Αμερικάνους και τα υπόλοιπα «ξένα» αφεντικά που
εκμεταλλεύονταν τους εργάτες τους;
Όχι βέβαια! Στις
13 Απριλίου του 1892 έγινε η πρώτη απεργία εργατριών στην υφαντουργία των
Αδελφών Ρετσίνα, στον Πειραιά, όταν μειώθηκε το ισχνό μεροκάματό τους την ίδια
στιγμή που τ’ αφεντικά αποκτούσαν το πέμπτο εργοστάσιό τους!
Τα επόμενα χρόνια,
οι κινητοποιήσεις των Ελληνίδων εργατριών συνεχίστηκαν, δίνοντας και θύματα
στον αγώνα κατά της εκμετάλλευσης από τους εργοδότες, όπως έγινε με τις
καπνεργάτριες το 1924, το 1926, το 1927, το 1936…
Το 1977 ο ΟΗΕ καλεί κάθε χώρα να
αφιερώνει αυτή την ημέρα στα δικαιώματα των γυναικών. Όμως οι εργαζόμενες
γυναίκες δεν έχουν ακόμα κατακτήσει την ισοτιμία τους αφού κάποιοι εξακολουθούν
να κερδίζουν από την καταπίεσή τους!
Σήμερα, για τις
γυναίκες στο εργοστάσιο, στο χωράφι, στο μικρομάγαζο, στο γραφείο, τις
απλήρωτες ή άνεργες γυναίκες -όπως ίσως και για τη μητέρα σου- τα λουλούδια δε
λένε τίποτα χωρίς το ψωμί. Τα Χρόνια Πολλά είναι κοροϊδία όταν κάποιοι
ενδιαφέρονται να ζήσεις λίγα για να ζήσουν εκείνοι περισσότερα. Και τα
δικαιώματα είναι απλώς μια λέξη, αφού η ιστορία απέδειξε πως τίποτα δε γίνεται
δικό σου αν δεν αγωνιστείς πρώτα γι’ αυτό. 
Τώρα
ξέρεις ότι η 8η Μάρτη δεν είναι μέρα γιορτής!
Είναι μέρα τιμής
και μνήμης για εκείνες τις εργάτριες που έσπασαν το φόβο τους, τολμώντας να
διεκδικήσουν όσα τους ανήκαν, και για όσες άλλες τις ακολούθησαν αργότερα!
Είναι μέρα
υπόσχεσης για νέους αγώνες των εργαζόμενων γυναικών του σήμερα!
Η 8η Μάρτη
Για τις γυναίκες
και τους άντρες εργαζόμενους είναι μέρα σκέψης και δράσης γιατί δεν είναι
ούτε το φύλο ούτε το χρώμα ούτε η φυλή που κάνουν τους ανθρώπους αντίπαλους!

Για τα κορίτσια
και τα αγόρια είναι μέρα ερωτήσεων, γνώσης, συζήτησης και πλησιάσματος
μεταξύ τους γιατί θα είναι η επόμενη γενιά αγωνιστών. Χέρι με χέρι θα βαδίσουν προς το
μέλλον! Μαζί θα φτιάξουν ένα νέο κόσμο χωρίς αδικία και εκμετάλλευση… 


Το κείμενο δανειστήκαμε από την Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας.

Εκδήλωση για τα παιδιά των συναδέλφων – Φωτογραφίες

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση για τα παιδιά των συναδέλφων, την Κυριακή 23 του Φλεβάρη 2014, στο ΚΕΠ του Δήμου Νέας Ιωνίας. Τα δεκάδες παιδιά που ήρθαν μασκαρεμένα, είδαν τη θεατρική παράσταση “ΛΙΧΟΥΔΟΧΩΡΑ”, γεύτηκαν τα εδέσματα, έπαιξαν. Στη συνέχεια έφτιαξαν χαρταετούς μαζί με τους μπαμπάδες και τις μαμάδες τους. 

Φωτογραφίες από την εκδήλωση :

        

         

        
           
            

8 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ : ΤΙΜΑΜΕ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΜΕ ΘΕΑΤΡΟ


8
ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ 2014

ΤΙΜΑΜΕ
ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΘΕΑΤΡΟ
 
«Ήλιος στην πέτρα»
της Σοφίας
Αδαμίδου
 
 

Θέατρο Σημείο, Χαριλάου Τρικούπη 4,

πρώην Απλό, πίσω από την
Πάντειο 
 
ΣΑΒΒΑΤΟ
8 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ 2014, ΣΤΙΣ 21:00 μ.μ.

Η Μυρτιά αφηγείται τη ζωή
της στον Δημοκρατικό Στρατό, τις εξορίες, τις φυλακίσεις της σε μια έγκυο
συγκρατούμενή της -βουβό πρόσωπο- στη Γυάρο, όπου είναι και πάλι εξορία,
ακολουθώντας την μοίρα χιλιάδων αγωνιστών της γενιάς της, την περίοδο της
Χούντας. Ηταν μόλις 16 χρονών όταν πήρε την απόφαση να βγει στο βουνό μη
μπορώντας να αντέξει το άδικο. «Από μικρή οργιζόμουν με το άδικο. Ακόμα αυτή η
οργή. Όσο θα υπάρχει άδικο θα το πολεμάω. Με την αγάπη, μου ‘λεγε ο πατέρας
μου, με την αγάπη κάποια μέρα θα τους λυγίσουμε αυτούς που επιβάλλουν το μίσος
και το άδικο. Γι’ αυτό βγήκα στο Βουνό. Απ’ την πρώτη κιόλας μέρα… είδα τον
ήλιο που μας έκρυβαν. Μέσα στη συννεφιά του κόσμου… κι εγώ έβλεπα τον ήλιο»,
αφηγείται η ίδια. Στο βουνό έμαθε για το φριχτό θάνατο του πατέρα της, εκεί
έμαθε να αγωνίζεται, να ελπίζει και να αντέχει. Παρηγοριά και καταφύγιο στις
δύσκολες ώρες ήταν κάποιες άψυχες πέτρες που τους έδινε ζωή, ζωγραφίζοντας πάνω
τους, ήλιους, θάλασσες, λουλούδια. «΄Εμαθα πολλά στο βουνό και στις φυλακές.
Εκεί έμαθα γράμματα. Μέχρι που ανέβηκα στο βουνό, δεν ήξερα να γράφω ούτε το
όνομά μου. Δεν μπορούσε να με στείλει στο σχολείο ο πατέρας μου. Μετά, μέχρι
και ημερολόγιο έγραφα. Μεγάλο σχολείο», λέει στην συγκρατούμενή της. Και
θυμάται τον ενθουσιασμό του αγώνα, αλλά και το κυνηγητό, τις φυλακές, τα
βασανιστήρια, τον ψυχικό και σωματικό εξευτελισμό τον δικό της και το
συγκρατούμενών της. Κι έπειτα, το 1954, η πολυπόθητη ελευθερία τότε που μπόρεσε
να κάνει επιτέλους οικογένεια και μετά πάλι κυνηγημένη από τη Χούντα.
«Αλλοίμονο στους λαούς που πιστεύουν σε προστάτες! Οι σύμμαχοι. Αν έχεις
τέτοιους συμμάχους, τι τους θέλεις τους εχθρούς. Θα περάσει, όμως κι αυτό. Όχι
μόνο του, βέβαια. Όσοι έχουν μείνει έξω, από φυλακές και εξορίες, αυτοί που συνεχίζουν
τον αγώνα, θα ρίξουν τους δικτάτορες. Και θα ζήσουμε πάλι ελεύθεροι. Ελπίζω, να
σταματήσει όμως εδώ. Να μην έρθει καιρός που οι άνθρωποι θα περάσουν πάλι
πείνα, πόνο και διωγμούς. Εύχομαι τα όσα περάσαμε σαν λαός να μας κάνουν
σοφότερους. Ελπίζω η ιστορία να μην επαναληφθεί».
Στο ρόλο της
Μυρτιάς η Ελένη Γερασιμίδου. Βασικό ρόλο στην παράσταση έχει η Καλλιόπη Βέττα που ερμηνεύει επί σκηνής παραδοσιακά
μοιρολόγια, αντάρτικα και τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη, Θάνου
Μικρούτσικου, Απόστολου Καλδάρα, Νίκου Κυπουργού κ.ά. Συμμετέχει και  η Μαρίζα Τσίγκα στο ρόλο της
Ξένιας. Φωνές: Ντόρα Μάτσικα, Κατερίνα Χρήστου, Μαρία Μπάεβα,
Πηνελόπη Ζαλώνη, Παύλος Πιερρόπουλος

ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ 7 ΕΥΡΩ

ΔΗΛΩΣΤΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ 6972008336.
ΠΟΥΛΜΑΝ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΘΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠ΄ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ
ΣΗΜΕΙΟ (ΑΓΑΛΜΑ ΗΛΕΞΚΤΡΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ) 
ΣΤΙΣ 20:00 μ.μ.

ΔΩΡΕΑΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ

ΔΩΡΕΑΝ  ΘΕΑΤΡΙΚΗ  ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

 ΤΟ ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ

«ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ»
ΠΕΜΠΤΗ 27/2/2014, ΩΡΑ 20.30
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ 
«ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ»
ΚΑΠΝΟΚΟΠΤΗΡΙΟΥ 8 ΚΑΙ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ –  ΑΘΗΝΑ

 

  

Η
αγοραπωλησία του κήπου της ξεπεσμένης ευγενούς Λιούμπα και
η μετατροπή του σε συγκρότημα παραθεριστικών κατοικιών
προκαλούν αναστάτωση στη μικρή ρωσική επαρχία.
ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ : ΕΡΡΙΚΟΣ
ΜΠΕΛΙΕΣ, ΜΕΛΕΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ, ΠΑΝΗΣ ΚΑΛΟΦΩΛΙΑΣ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΖΑΧΑΡΕΑΣ, ΑΓΓΕΛΟΣ
ΚΕΧΑΓΙΑΣ, ΜΑΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΜΑΚΡΗ, ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΟΓΚΑ, ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ, ΜΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,
ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΑΜΠΑΟΥΝΗΣ, ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΡΟΝΤΗΡΗ, ΜΑΙΡΛΕΝ ΣΑΙΤΗ.
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΚΩΣΤΗΣ  Ζ.
ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ, 
ΣΚΗΝΙΚΑ – ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: ΑΝΔΡΕΑΣ
ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΓΓΕΛΟΣ
ΚΕΧΑΓΙΑΣ
ΔΗΛΩΣΤΕ ΕΓΚΑΙΡΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ 
ΣΤΟ 6972008336

Σχολικός εκφοβισμός και ψυχολογικοποίηση (Του Χρήστου Δ. ΤΟΥΡΤΟΥΡΑ)

Άρθρο του Χρήστου Δ.
ΤΟΥΡΤΟΥΡΑ

Λέκτορα Παιδαγωγικής ΠΤΔΕ του ΑΠΘ
Τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα την τελευταία τριετία,
ο εκπαιδευτικός κόσμος – και όχι μόνον αυτός – κατακλύζεται από σωρεία
πληροφοριών σχετικά με ένα νέο για τη χώρα φαινόμενο που τείνει να πάρει τα
χαρακτηριστικά «πανδημίας». Πρόκειται για το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού/
ενδοσχολικής βίας. Ολοένα περισσότερα προγράμματα πρόληψης ή και αντιμετώπισης
κρουσμάτων, που εντάσσονται στο πλαίσιο του παραπάνω φαινομένου, προσφέρονται
στο χώρο της εκπαίδευσης. Προσφάτως δε, πληροφορηθήκαμε τη λειτουργία ακόμη και
Παρατηρητηρίου για την πρόληψη της σχολικής βίας και του εκφοβισμού στο
υπουργείο Παιδείας, ενώ μόλις στο τέλος της προηγούμενης βδομάδας αποφασίστηκε
και η θέσπιση του μέτρου του «εκπαιδευτικού – υπεύθυνου της σχολικής βίας και
του εκφοβισμού» στο πλαίσιο της αντιμετώπισης ανάλογων περιστατικών σε κάθε
επιμέρους σχολική μονάδα. Επιπλέον, η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, σε μια
προσπάθεια ανάδειξης της σοβαρότητας της κατάστασης, όσον αφορά στο
συγκεκριμένο θέμα, συνιστά συνεργασία των φορέων της εκπαίδευσης με εκείνους
του χώρου της ψυχικής Υγείας, καθώς και με τις εισαγγελικές και αστυνομικές
αρχές.

Στη βάση των νέων αυτών
εξελίξεων, λοιπόν, δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη διατύπωση σημαντικών, κατά την
άποψή μας, προβληματισμών. Κατ’ αρχήν, θεωρούμε απαραίτητη τη διάθεση επαρκών
στατιστικών δεδομένων που να προκύπτουν από όλο και πιο πολλές σοβαρές και
μεγάλης κλίμακας έρευνες -διενεργημένες οπωσδήποτε από τον κατεξοχήν ερευνητικό
φορέα στη χώρα μας, το ελληνικό δημόσιο Πανεπιστήμιο- σχετικά με την πραγματική
έκταση και τις διαστάσεις του φαινομένου στην επικράτεια. Η απουσία ανάλογου
επιστημονικού κύρους ερευνών αφαιρεί προφανώς τη δέουσα σοβαρότητα από τη
συζήτηση, ενώ ενισχύει τις όποιες υπόνοιες περί ευκαιριακού πλουτισμού διαφόρων
μεσαζόντων και φορέων που στήνονται και ξεστήνονται σε μια νύκτα μόνο, ευθύς
μόλις αποδειχτεί κεκορεσμένο το νέο πεδίο απόσπασης κερδών. Ενισχύει ακόμη και υπόνοιες
περί δικαιολόγησης απόσπασης κονδυλίων για την εκπόνηση προγραμμάτων, στο
πλαίσιο πάντα του θεαθήναι και της κοινής επίδειξης σχολικών μονάδων και
μεμονωμένων εκπαιδευτικών ή ακόμη και του «βολέματος» εκπαιδευτικών σε
νεοσύστατες σχετικές με το σχολικό εκφοβισμό θέσεις σε Διευθύνσεις Εκπαίδευσης
ή σε Περιφέρειες, πολύ μακριά πάντως από τις αίθουσες διδασκαλίας όπου
ορκίστηκαν να υπηρετούν.
Αναγκαία η αποσαφήνιση και
ο ορισμός του φαινομένου
Ωστόσο, για την αξιοπιστία
και την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων, είναι αναγκαία η σαφής διατύπωση
λειτουργικού ορισμού του φαινομένου, ώστε να διευκρινισθούν τα όρια μεταξύ των
απλών διαπληκτισμών, που τόσο συχνά συμβαίνουν ανάμεσα στα παιδιά αλλά και τους
εφήβους, και εκείνων των περιστατικών που στοιχειοθετούν σοβαρές μορφές
σχολικού εκφοβισμού και ενδοσχολικής βίας.
Τα πράγματα γίνονται
πολυπλοκότερα, εξαιτίας της αναγκαιότητας στάθμισης των δάνειων ερευνητικών
μεθοδολογιών στην ελληνική πολιτισμική και κοινωνική πραγματικότητα.
Σε δεύτερο χρόνο, οι
έρευνες θα πρέπει να απαντούν στο θέμα της αντιμετώπισης του συγκεκριμένου
φαινομένου, αποφεύγοντας οπωσδήποτε την πιθανότητα διολίσθησης σε προσφιλείς,
τελευταία, πρακτικές ψυχολογικοποίησης και ψυχιατρικοποίησης κοινωνικών, κατά
βάση, φαινομένων, οι οποίες οδηγούν στο εξής τριπλό αποτέλεσμα: Αφ’ ενός στη
δημιουργία ενός ολόκληρου επαγγελματικού κατεστημένου, μιας απόλυτα στεγανής
επαγγελματικής συντεχνίας στο χώρο της ψυχικής υγείας, που δικαιολογεί την
ύπαρξή της με το να υπηρετεί ευρύτερες πολιτικές κοινωνικού ελέγχου και
καταστολής1, να αβγαταίνει τα κέρδη των πολυεθνικών εταιρειών
ψυχοφαρμάκων. Αφ’ ετέρου την αποδυνάμωση των κοινωνικών φαινομένων μέσω της
απόσπασής τους, με αυθαίρετο τρόπο, από το κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό
τους πλαίσιο, την αποσιώπηση της ταξικής φύσης και ιστορικής τους διάστασης. Εν
τέλει, τη μόνιμη άρνηση ή αποφυγή επίλυσής τους, ανάγοντας τις όποιες
παρεμβάσεις σε ατομικό και ψυχολογικό επίπεδο (σε ό,τι συνίσταται δηλαδή η
ψυχολογικοποίηση).
Συμπερασματικά, ακόμη κι αν
δεχτούμε ότι η ενδοσχολική βία είναι πλέον μια συχνή πραγματικότητα στα
περισσότερα σχολεία μας καθημερινά, τότε για να παρέμβουμε αποτελεσματικά, θα
πρέπει να συμφωνήσουμε στα πραγματικά ποιοτικά της χαρακτηριστικά. Θα πρέπει να
μη χάσουμε από το πεδίο ανάλυσής μας τον κοινωνικό της χαρακτήρα. Τότε και
μόνον τότε, ίσως μπορέσουμε να αναζητήσουμε τα αληθινά αίτια δημιουργίας,
διατήρησης και αναπαραγωγής της στις καταστατικές αρχές λειτουργίας του
καπιταλιστικού συστήματος, ενός συστήματος που εδραιώνεται στη βία και την εκμετάλλευση
ανθρώπου από άνθρωπο. Ενός συστήματος που γεννά οικονομικές κρίσεις και
ευθύνεται απόλυτα για τη γενικευμένη παθογένεια σε όλα τα επίπεδα της
κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Ενός συστήματος που φροντίζει να αντανακλά τις
αξίες του και σε επίπεδο σχολείου, όπου επίσης καλλιεργούνται οι αρχές του
ατομικισμού, του προσωπικού κέρδους και της ιδιοτέλειας, όπου επίσης προάγεται
ο άκρατος ανταγωνισμός και η ωφελιμιστική προοπτική, η τάση για κυριαρχία πάνω
σε άλλους ανθρώπους.
Το σύστημα γεννά διάφορες μορφές
βίας
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον
εντατικοποιημένης μάθησης, εξετασιοκεντρικού χαρακτήρα και πολλών επιλεκτικών
φίλτρων, όπου οι άνθρωποι από μικροί μαθαίνουν να ιεραρχούνται και να ιεραρχούν
στη βάση αυθαίρετα συμφωνημένων κριτηρίων διάκρισης, εντελώς απόμακρων από τις
προσωπικές τους ανάγκες και ενδιαφέροντα, ο ωφελιμισμός και το ατομικό συμφέρον
επικρατούν των συναισθημάτων αλληλεγγύης και ανιδιοτέλειας και η βία
αναδεικνύεται ως η απόλυτη ιδέα για την επιβίωση σε όλες τις εκφάνσεις της
καθημερινότητας. Μιας καθημερινότητας βέβαια, που εξίσου βίαια διαμορφώνεται
από τις υπάρχουσες συνθήκες κρίσης μέσα στις ίδιες τις οικογένειες των παιδιών.
Με άλλα λόγια, η βία του συστήματος περνά με οσμωτικές διαδικασίες σε όλα τα
μέλη της κοινωνίας -μικρά και μεγάλα- και μολύνει τις διαπροσωπικές τους
σχέσεις.
Ακόμη, οι γνωστές
παθογένειες του πολιτικού συστήματος, που ξεβράζουν, τελευταία, μισάνθρωπα και
αντικοινωνικά ακροδεξιά σχήματα, συντείνουν στον ολοσχερή εκμαυλισμό της
συλλογικής συνείδησης και στην κατίσχυση διεστραμμένων πρακτικών
διαπαιδαγώγησης μέρους της ελληνικής νεολαίας (βλ. τις εγκληματικού χαρακτήρα
«σχολές διάπλασης των νέων» από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή) που, βεβαίως, αν
εδραιωθούν και επεκταθούν, προδιαγράφουν με μαθηματική ακρίβεια το στραγγαλισμό
κάθε έννοιας ανθρωπισμού και δημοκρατίας, αλλά και τον κίνδυνο πολλαπλασιασμού
κρουσμάτων σχολικού εκφοβισμού, που θα έχουν πλέον, φανερά και απροκάλυπτα,
αποδέκτες παιδιά μεταναστών ή παιδιά με αναπηρίες ή παιδιά με οποιοδήποτε άλλο
διακριτό γνώρισμα, που θα τα καθιστά εν δυνάμει στόχο σε αλλόκοτους νεοναζί
συμμαθητές τους.
Οποιος, βέβαια, συνεχίζει
να διατηρεί επιφυλάξεις για την κατίσχυση της βίας στο σκληρό πυρήνα της δομής
του καπιταλιστικού συστήματος, δεν έχει παρά να ανατρέξει στις συνέπειές του,
όπως συμπυκνωμένα τις υφιστάμεθα κατά την τρέχουσα οικονομική κρίση… Κι αν
συνεχίζει να μην αντιλαμβάνεται τη βία ως πρωταρχικό χαρακτηριστικό, τότε προς
βοήθεια προσφέρουμε κάποια αποσπάσματα από τον Δημήτρη Γληνό2.
Το γεγονός ότι αναφέρονται σε μια άλλη περίοδο της ιστορίας μας -τη
γερμανο-ιταλο-βουλγαρική κατοχή, 70 και πλέον χρόνια πριν- δημιουργεί
προϋποθέσεις αποστασιοποίησης και ανάδειξης της συγκλονιστικής ομοιότητας των
δύο εποχών τόσο σε επίπεδο γεγονότων όσο και βιαιότητας που υπέστη τότε και
υφίσταται ο λαός μας σήμερα, μαζί με τα παιδιά του. Λέει λοιπόν ο Γληνός:
«(…) Και ο ελληνικός λαός
τη γνώρισε, ή καλλίτερα την ξαναγνώρισε τη νέα τάξη των πραγμάτων, που είναι
τόσο παλιά όσο και ο κόσμος, και λέγεται με την αληθινή της λέξη
“σκλαβιά”(…) Στη χώρα της ελιάς και του λαδιού πεθαίνουν οι
άνθρωποι από πρηξίματα, γιατί δεν έχουν σταγόνα λάδι να προσθέσουνε στα
νερόβραστα χόρτα τους (…) Ο εργάτης έχασε τη δουλειά του, βρέθηκε στο δρόμο
απένταρος. Μα και όποιος είχε δουλειά, το μεροκάματό του έγινε μεμιάς μηδενικό
των μηδενικών. Στην ίδια θέση βρέθηκαν όλοι οι μισθωτοί. Ο ιδιωτικός και ο
δημόσιος υπάλληλος, ο τραγικός αυτός ακροβάτης ανάμεσα στην πείνα και στην
κοινωνική αξιοπρέπεια, έχασε κάθε ισορροπία (…) Οι συνταξιούχοι πολιτικοί και
στρατιωτικοί και τα θύματα των πολέμων έπαθαν χειρότερα. Οι μικροί και μεσαίοι
εισοδηματίες και πολλοί, γλυκά αποκοιμισμένοι απάνω στο μαλακό προσκέφαλο της
εξασφαλισμένης ζωής, ξύπνησαν τραγικά μπροστά στο τρομαχτικό φάσμα της πείνας.
Και όλοι αυτοί (…) άρχισαν να ξεπουλάνε ό,τι βρισκότανε σπίτι τους.
Δαχτυλίδια, βέρες, ρολόγια, έπιπλα (…) Κάθε μικροοικονομία εξανεμίστηκε. Ο,τι
κρυβότανε για στήριγμα των γηρατειών, η προίκα των κοριτσιών (…) όλα πήρανε
το δρόμο της αγοράς (…) πέρασαν στα χέρια των τσακαλιών που κάνουν όλες τις
μεγάλες βρώμικες επιχειρήσεις σε συνεργασία με υπουργούς και με ξένους (…)
Ολοι γέρασαν μεμιάς και στα μάτια τους ζωγραφίστηκε η μαύρη έγνοια και η αγωνία
η θανάσιμη (…) Τα προϊόντα μας, ό,τι έχουμε υλικό αγαθό, αυτό εξατμίζεται,
φεύγει, πάει σε ξένα χέρια και σε ξένες κοιλιές (…) και τα σπίτια μας και
στις πολιτείες και στα χωριά, και τα χωράφια μας και οι πέτρες ακόμα πρόκειται
σε λίγο να βρεθούν σε ξένα χέρια. Ξένοι αφεντάδες πρόκειται να πάρουν όλα τα
αγαθά μας, και μεις, σκλάβοι (…) ξυπόλητοι και κουρελήδες και πεινασμένοι
(…) να πεθαίνουμε χίλιους θανάτους κάθε μέρα (…) Και αφού μας αφαιρέσανε
όλα τα μέσα της δουλειάς και μας λιμοχτονούνε, μας κατηγοράνε γιατί είμαστε,
λέει, τεμπέληδες, καφενόβιοι κι’ αεριτζήδες και θα μας βάλουνε, λέει, να
δουλεύουμε όπως ξέρουν αυτοί να βάζουνε τους σκλάβους να δουλεύουνε(…)».
Επιπλέον, η διαχρονικότητα
στη μέθοδο φίμωσης των λαών και η ξετσιπωσιά εν γένει του συστήματος,
συμπυκνώνεται στα λόγια ενός από τα καλύτερα παιδιά του… του Αδόλφου Χίτλερ ο
οποίος, σύμφωνα με το Γληνό, είπε: «(…) Σε κάθε τόπο θα βρεθούνε κάμποσα
φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα, που θα εξυπηρετήσουν πρόθυμα τους σκοπούς μου,
γιατί αυτό θα είναι ο μόνος τρόπος για να αναδειχτούν και να πλουτίσουν στη
χώρα τους». Και συνεχίζει ο Γληνός: «Κι επιβεβαιώθηκε… Ετρεξαν πρώτοι οι
Τσολάκογλοι, οι Μπάκοι, οι Γκοτζαμάνηδες, οι Καραμάνοι… Γύρω από αυτά τα
καθάρματα οργιάζουνε πάνω στο πτώμα της δυστυχισμένης Ελλάδας, ρουσφετολογούν,
επιδιώκουν αξιώματα, θέσεις και πηγές πλουτισμού ένα πλήθος από άλλα
καθάρματα(…) Αυτοί οι άτιμοι χαφιέδες και προδότες έδωκαν το παράδειγμα της
συνεργασίας των ελληνικών σωμάτων ασφαλείας με την Γκεστάπο και τους
καραμπινιέρους».
Δεν έχει λοιπόν κανείς, παρά
να αντικαταστήσει τα ονόματα των τότε κυβερνώντων με τους σημερινούς και θα
ξεδιπλωθεί μπρος στα μάτια του το μέγεθος της βίας που γεννά πάντα ο
καπιταλισμός με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Απομένει στη συνέχεια να δει,
πώς μπορεί η βία του συστήματος να αντιμετωπιστεί στις επιμέρους εκφάνσεις της
με ψυχολογικές πρακτικές. Αραγε μπορεί;
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Προς επίρρωση των
εκτιμήσεών μας για υιοθέτηση από την πολιτεία ευρύτερων πολιτικών καταστολής
και κοινωνικού ελέγχου, ξανατονίζουμε τη δυνατότητα αυτεπάγγελτης εισαγγελικής
παρέμβασης και ανάμειξης των αστυνομικών αρχών στην καθημερινότητα του σχολείου
με το πρόσχημα καταγγελθέντων κρουσμάτων σχολικού εκφοβισμού.
2. Γληνός, Δ. (1975). (β΄
έκδοση). Εκλεκτές σελίδες. Τόμος 4ος. Αθήνα: «Στοχαστής».
 
Χρήστος Δ. ΤΟΥΡΤΟΥΡΑΣ
Λέκτορας Παιδαγωγικής ΠΤΔΕ του ΑΠΘ
  

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ 2ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ

Παραιτούμαι
από υποδιευθυντής γιατί διαφωνώ με την αυτοαξιολόγηση, 
του Σπύρου Πετσίνη
Το παρακάτω κείμενο εστάλη στην
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ Δ.Ε. Β΄ ΑΘΗΝΑΣ
Παρακαλώ να
δεχθείτε την παραίτησή μου από τη θέση του υποδιευθυντή του 2ου Γυμνασίου Ν.
Ιωνίας. Οι λόγοι της παραίτησής μου είναι:
1.  
η διαφωνία μου με
τον τρόπο που προωθείται η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, στην οποία έχει
τοποθετηθεί αρνητικά και η Ο.Λ.Μ.Ε., της οποίας είμαι μέλος.
1.  
Αυτή η διαφωνία
μου έρχεται σε αντίθεση με τα καθήκοντα και τις αρμοδιότητες του υποδιευθυντή,
όπως αυτά ορίζονται στο υπ’ Αριθ. Φ.353.1/324/105657/Δ1 Άρθρο 33 – Καθήκοντα και αρμοδιότητες των
Υποδιευθυντών των σχολικών μονάδων.
2.  
Η προσωπική μου
αξιοπρέπεια, συνείδηση και η συναίσθηση ευθύνης δεν μου επιτρέπουν να συμμετέχω
από τη θέση του υποδιευθυντή σ’ αυτή τη διαδικασία.
3.  
Τέλος η παραίτησή
μου είναι και δήλωση συμφωνίας και αλληλεγγύης προς όλους εκείνους τους
συναδέλφους μου που υποστήριξαν τις θέσεις της Ο.Λ.Μ.Ε., είτε παραιτούμενοι από
διευθυντικά καθήκοντα είτε αρνούμενοι να συμμετάσχουν στις ομάδες εργασίας που
θα συσταθούν για την αυτοαξιολόγηση.
                                                                 ΠΕΤΣΙΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ

                                                         Υποδιευθυντής του 2ου Γυμνασίου ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ

ΔΟΕ : ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ ΕΚΤΟΣ ΩΡΑΡΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Θέμα: Διοργάνωση
σεμιναρίων εκτός ωραρίου εργασίας
Παρουσιάζεται όλο και συχνότερα   τον τελευταίο καιρό  το φαινόμενο του προγραμματισμού σεμιναρίων
και άλλων δράσεων από Σχολικούς Συμβούλους και άλλους φορείς της  εκπαίδευσης 
σε μέρες και ώρες εκτός ωραρίου
λειτουργίας των σχολικών μονάδων.
        Όπως, μάλιστα, καταγγέλλεται από
Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε. της Ανατολικής Αττικής, για τα σεμινάρια αυτά
χορηγούνται και βεβαιώσεις από τη Διεύθυνση Π.Ε. (σεμινάριο  με θέμα «Εργασία σε ομάδες στην Περιβαλλοντική
Εκπαίδευση» την Τρίτη 25 Φεβρουαρίου στο 
3ο  Δ. Σ. Παλλήνης και ώρες 
5.00 – 8.00 μ.μ ), κάτι το οποίο είναι πρωτοφανές και
απαράδεκτο.
        Παρουσιάζεται επίσης το φαινόμενο της
πραγματοποίησης σεμιναρίου το Σάββατο και μάλιστα σε κτίριο ιδιωτικού
εκπαιδευτηρίου. (Σχετική καταγγελία των Συλλόγων Εκπαιδευτικών Π.Ε.  «Αλέξανδρος Δελμούζος»,
“Κ.Σωτηρίου”, “Ο Σωκράτης” αλλά και της Ε΄ ΕΛΜΕ  για τη σχολική σύμβουλο Αγγλικής Γλώσσας).
        Αποτελεί πρόκληση κατά των εκπαιδευτικών
του δημόσιου σχολείου που καθημερινά δίνουν την ψυχή τους για να κρατήσουν το
αγαθό της δημόσιας εκπαίδευσης ζωντανό, στελέχη της εκπαίδευσης να τους
υποχρεώνουν έμμεσα να παρακολουθούν σεμινάρια σε βάρος του ελάχιστου προσωπικού
χρόνου που τους απομένει (συμβάλλοντας στην ελαστικοποίηση του ωραρίου τους)
και μάλιστα να χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό κτίρια ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων.
        Καλούμε :

  • Τους
    συναδέλφους     να μην παρακολουθούν σεμινάρια με
    τα οποία καταστρατηγείται το εργασιακό τους ωράριο.
  • Τα
    στελέχη της διοίκησης της εκπαίδευσης     να
    σταματήσουν την απαράδεκτη τακτική της διοργάνωσης σεμιναρίων εκτός
    ωραρίου εργασίας των εκπαιδευτικών και να θέσουν τέλος στον έμμεσο
    εκβιασμό των συναδέλφων με τη χορήγηση “βεβαιώσεων
    παρακολούθησης”.
  • Τη
    Διευθύντρια εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής     να
    ακυρώσει το σεμινάριο της Τρίτης 25 Φεβρουαρίου ή να τα μεταφέρει εντός
    ωραρίου των εκπαιδευτικών.
  • Τη σχολική σύμβουλο  Αγγλικής Γλώσσας (ΠΕ 06)  Π.Ε. & Δ.Ε. Ανατολικής Αττικής να μην πραγματοποιήσει το σεμινάριο σε ώρες εκτός
    ωραρίου εργασίας των εκπαιδευτικών και μάλιστα σε χώρο ιδιωτικού
    εκπαιδευτηρίου.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ κας. ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ«Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ» ΚΑΙ «ΣΩΚΡΑΤΗΣ»ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ κας. Σ. ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ


 Όπως
είχαμε ανακοινώσει, οι δύο Σύλλογοι, πραγματοποιήσαμε την Τρίτη 18/2/2014, παράσταση
διαμαρτυρίας στο γραφείο της κυρίας Περδικάρη, μαζί και με συναδέλφισσες
νηπιαγωγούς.Θέμα μας ήταν να
διαμαρτυρηθούμε για την αποστολή από μέρους της στα νηπιαγωγεία (και μάλιστα
νύχτα Παρασκευής) διάφορων «εντύπων», «ερωτηματολογίων» και «εντολών» της,
σχετικά με την αυτοαξιολόγηση.Η κυρία
Περδικάρη … δεν ήταν εκεί, ενώ είχε ενημερωθεί από την πλευρά μας και
τηλεφωνικά.

 Οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Γ.
Σεφέρης» και «Σωκράτης» :
  • Απαιτούμε να ανακαλέσει ό,τι έστειλε στα
    νηπιαγωγεία.
  • Επίσης ζητάμε να μας καθορίσει μέρα και ώρα για να
    τη συναντήσουμε.

 Τα Δ.Σ.   

Παράδοση υλικών στην Κεφαλονιά – Συνέχεια στην καμπάνια στήριξης.

Θέμα: Παράδοση υλικών στην Κεφαλονιά – Συνέχεια στην καμπάνια στήριξης.

Η καμπάνια που οργανώθηκε από το Σύλλογό μας για την ενίσχυση της σεισμόπληκτης Κεφαλονιάς (παρ΄ όλο το σύντομο διάστημα), απέδωσε αρκετά  τροφίμων, νοσηλευτικό υλικό, είδη οικιακής χρήσης και άλλα απαραίτητα υλικα. Τόσα ώστε να γεμίσουμε ένα ημιφορτηγό. Τα υλικά παραδόθηκαν στο Εργατικό Κέντρο Κεφαλονιάς Ιθάκης.

Η προσπάθεια στήριξης στους σεισμόπληκτους της Κεφαλονιάς μπορεί να συνεχιστεί με την κατάθεση χρημάτων για την ενίσχυση σεισμόπληκτων εκπαιδευτικών και μαθητών.

Η κατάθεση (όπως μας έχουν ζητήσει τα εκπαιδευτικά σωματεία του νησιού) μπορεί να γίνει στο λογαριασμό 6383-010045-914 της Τράπεζας Πειραιώς, στο όνομα του Φαρακλού Βαγγέλη. Είναι ο λογαριασμός της ΕΛΜΕ Κεφαλονιάς Ιθάκης κι ο ταμίας της.

Για το Δ.Σ.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΝΙΝΕΤΤΑ ΑΛΤΑΝΗ
Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΙΜΕΡΤΖΟΓΛΟΥ

Κινητοποίηση πραγματοποίησαν εκπαιδευτικοί ενάντια στο πρόγραμμα «teachers4europe»

 
 
Παράσταση διαμαρτυρίας στα γραφεία της ΕΕ στην Αθήνα πραγματοποίησαν εκπρόσωποι πρωτοβάθμιων σωματείων εκπαιδευτικών και ΕΛΜΕενάντια στο πρόγραμμα«teachers4europe».
Το εν λόγω πρόγραμμα, που έχει εκπονηθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε συνεργασία με το Ευρωκοινοβούλιο και το υπουργείο Παιδείας, προβλέπει την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, προκειμένου, σε ρόλο προπαγανδιστή, να διδάσκουν στους μαθητές των τριών τελευταίων τάξεων του Δημοτικού τις σαπισμένες αξίες της ΕΕ.
Οι εκπαιδευτικοί έδωσαν τα ψηφίσματα στον επικεφαλής του τμήματος Επικοινωνίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ενημέρωσε ότι πρόκειται για ένα πρόγραμμα που στόχο έχει να ενημερώσει για την ΕΕ και τη λειτουργία της. Οι εκπαιδευτικοί ανταπάντησαν ότι πρόκειται για ένα πρόγραμμα εξωραϊσμού της πολιτικής της ΕΕ και υποδεικνύει τι είδους εκπαιδευτικούς θέλουν. Επισήμαναν ότι αποτελεί πρόκληση να σπαταλώνται τόσα χρήματα στο πρόγραμμα τη στιγμή που υπάρχουν παιδιά που πεινάνε και τα σχολεία αντιμετωπίζουν τεράστιες ελλείψεις ακόμα και για υλικά πρώτης ανάγκης. Ακόμα τόνισαν ότι μέσα από το συγκεκριμένο πρόγραμμα οι μαθητές δε θα ενημερωθούν για τα παιδιά που σκοτώθηκαν κατά τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ούτε για την πείνα και την εξαθλίωση που φέρνει η ΕΕ στους λαούς.
Ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δήλωσε ότι το πρόγραμμα θα συνεχιστεί, ενώ οι εκπαιδευτικοί από τη μεριά τους ότι θα συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στην πολιτική της ΕΕ.
Αποφάσεις συμμετοχής στην κινητοποίηση έχει πάρει η Γ’ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής και οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών: Περιστερίου «Έλλη Αλεξίου», Παγκρατίου – Βύρωνα – Καισαριανής «Ρόζα Ιμβριώτη», Αργυρούπολης – Αλίμου – Ελληνικού «Θουκυδίδης», Ανατ. Αττικής «Σωκράτης», Ηλιούπολης «Μ. Παπαμαύρος» και Ν. Ιωνίας – Μεταμόρφωσης – Ηρακλείου – Λυκόβρυσης «Γ. Σεφέρης».
Επίσης, η FISE (Παγκόσμια Οργάνωση των Εκπαιδευτικών – μέλος της ΠΣΟ) συμμετείχε στην κινητοποίηση, καταδικάζοντας την προσπάθεια της ΕΕ να προσαρμόσει την εκπαίδευση και το περιεχόμενό της στα συμφέροντα των μονοπωλίων.