Παραθέτουμε το αίτημα του ΠΕΣΥΘ για ουσιαστική αναβάθμιση του μαθήματος της Θεατρικής Αγωγής, επαναφορά του στις τάξεις Ε΄–ΣΤ΄ Δημοτικού και διάχυσή του στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση:
«Λίγο πριν από την ολοκλήρωση της φετινής σχολικής χρονιάς, κοινοποιούμε για ακόμα μία φορά την αγωνία και την οργή των χιλιάδων συναδέλφων για το μέλλον της θεατρικής αγωγής στην εκπαίδευση.
Η θεατρική αγωγή αποτελεί ένα επιστημονικό αντικείμενο υψηλής παιδαγωγικής, κοινωνικής και πολιτιστικής αξίας. Μέσω αυτής, οι μαθητές και οι μαθήτριες έχουν τη δυνατότητα να εκφραστούν δημιουργικά, να αναπτύξουν τις γνωστικές και τις κοινωνικές τους δεξιότητες, να καλλιεργήσουν τα αισθητικά τους κριτήρια, να εκφράσουν τις ανησυχίες τους, να δημιουργήσουν δεσμούς με τους συμμαθητές τους καθώς και να ενισχύσουν την αυτοεκτίμησή τους. Παράλληλα, μέσω της διεπιστημονικότητας το μάθημα θα μπορούσε να λειτουργεί υποστηρικτικά στις ιδιαίτερες μαθησιακές ανάγκες των παιδιών.
Ωστόσο, η αδιαμφισβήτητη συμβολή της θεατρικής αγωγής στην ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού, παραμένει δυστυχώς μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Το μάθημα της θεατρικής αγωγής, με τις πάμπολλες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που συντελούνται την τελευταία δεκαετία, στο έδαφος της οικονομικής πολιτικής, υποβαθμίζεται χρόνο με το χρόνο όλο και περισσότερο. Το 2016, με Υπουργική Απόφαση το μάθημα αφαιρέθηκε από τις τάξεις Ε’ και ΣΤ’ Δημοτικού, ενώ το 2020 ακολούθησε η πλήρης κατάργηση όλων των μαθημάτων Αισθητικής Αγωγής από το Λύκειο, συμπεριλαμβανομένων των «Στοιχείων Θεατρολογίας».
Η συγκεκριμένη απόφαση κρίθηκε μη νόμιμη από το Συμβούλιο της Επικρατείας (αριθμ. 2573/2021), το οποίο έκρινε αναγκαία την επαναφορά του μαθήματος. Με μεγάλη επιμονή και πλήθος υπομνημάτων ο Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος Θεατρολόγων, οι πρόεδροι και οι διδάσκοντες των τεσσάρων Τμημάτων Θεατρικών Σπουδών, οι Σύμβουλοι Εκπαίδευσης και ευρύτερα η εκπαιδευτική κοινότητα έχουν επανειλημμένα και τεκμηριωμένα επισημάνει την αναγκαιότητα ενίσχυσης και επέκτασης της Θεατρικής Αγωγής σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με την πρόσληψη μόνιμου εξειδικευμένου εκπαιδευτικού προσωπικού.
Αντί αυτού, η συνεχής υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης οδηγεί στην απαξίωση του γνωστικού αντικειμένου. Παράλληλα, δημιουργούνται μαθητές «δύο ταχυτήτων», αφού το Υ.ΠΑΙ.Θ.Α δίνει τη δυνατότητα στα ιδιωτικά σχολεία να εντάξουν το μάθημα της θεατρικής αγωγής στο ημερήσιο αναλυτικό πρόγραμμα και στις έξι τάξεις του δημοτικού. Η ίδια ευχέρεια υπάρχει και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ως μάθημα επιλογής (Θεατρολογία). Έτσι, ενώ οι μαθητές της Λήμνου δεν διδάσκονται καθόλου το μάθημα της θεατρικής αγωγής εδώ και τρία χρόνια και οι μαθητές στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών το διδάσκονται από την Α’ έως την Δ’ τάξη, οι μαθητές του Αρσάκειου έχουν παρακολουθήσει το μάθημα επί 13 συναπτά έτη.
Και ενώ στην ιδιωτική εκπαίδευση η θεατρική αγωγή εντάσσεται στο πρόγραμμα από τα πρώτα κιόλας νηπιακά χρόνια, στο δημόσιο τομέα οι προσλήψεις εκπαιδευτικών κλάδου ΠΕ91.01 και ΠΕ91.01 ΕΑΕ μειώνονται διαρκώς. Ως αποτέλεσμα, το μάθημα διδάσκεται σε πολλές περιπτώσεις, με ευθύνη των ΙΕΠ και ΥΠΑΙΘΑ, υπό το αντιπαιδαγωγικό και αντιεπιστημονικό καθεστώς των αναθέσεων. Υπάρχουν περιοχές που τα κενά στις ώρες της θεατρικής αγωγής παραμένουν σταθερά, για χρόνια. Όπως είναι οι περιπτώσεις της Γ’ Αθήνας, της Β’ Λέσβου, της Β’ Σάμου κ.α
Αλλά ακόμα και όταν υπάρχει ο εξειδικευμένος εκπαιδευτικός, να διδάξει το επιστημονικό αντικείμενο που με αγάπη σπούδασε, σε ποιο έδαφος καλείτε να το εφαρμόσει; Σε αίθουσες που είναι στην πλειονότητα ακατάλληλες. Τμήματα που συστεγάζονται σε ανθυγιεινά περιβάλλοντα, όπως συμβαίνει στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο στο Αιγάλεω, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό περιβάλλον για τους μαθητές και εκπαιδευτικούς. Η πραγματικότητα όπως τη βιώνουμε καθημερινά στα σχολεία μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί, δείχνει πως αυτή τη στιγμή ότι συντηρείτε στο δημόσιο σχολείο, συντηρείται από το φιλότιμο και την αυτοθυσία των εκπαιδευτικών, που καλύπτουν από τον πενιχρό μισθό τους ακόμα και τα απαραίτητα αναλώσιμα που αδυνατούν να καλύψουν τα σχολεία εξαιτίας της χρόνιας υποχρηματοδότησης.
Οι εκπαιδευτικοί ΠΕ 91.01, έπειτα από την αναίτια αφαίρεση του μαθήματος θεατρικής αγωγής από την Ε’ και ΣΤ’ τάξη, καλούνται σε μία σχολική χρονιά να εφαρμόσουν το παιδαγωγικό τους έργο σε πέντε διαφορετικά σχολεία, με μέσο όρο τους 400-500 μαθητές. Οι συνθήκες αυτές καθιστούν αδύνατη τη δημιουργία ουσιαστικής παιδαγωγικής σχέσης και υποβαθμίζουν την παιδαγωγική αξία του μαθήματος. Απέναντι σε αυτά, τα μόνα μέτρα που έχουν πάρει εδώ και χρόνια Ι.Ε.Π και Υπουργείο, είναι η ένταση της τρομοκρατίας και της καταστολής. Αντί να ενισχύονται ουσιαστικά οι εκπαιδευτικοί στην τάξη, αξιοποιούνται αντιδραστικά μέτρα, όπως είναι η αξιολόγηση, τα πειθαρχικά και οι διώξεις, προκειμένου να απαλλαγεί το κράτος από τις ευθύνες τις υποχρηματοδότησης και να τιμωρηθούν ως ένοχοι οι εκπαιδευτικοί που τολμούν να βάζουν στο επίκεντρο τις σύγχρονες εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών. Η πραγματικότητα επιβεβαιώνει καθημερινά ότι στον 21ο αιώνα, το εκπαιδευτικό σύστημα είναι πολύ πίσω από τις πραγματικές ανάγκες μαθητών και εκπαιδευτικών.
Για τους λόγους αυτούς, διεκδικούμε την Ουσιαστική αναβάθμιση της Θεατρικής Αγωγής.
- Άμεση επαναφορά του μαθήματος σε Ε΄ και Στ΄, διάχυση στη δευτεροβάθμια. Ένας θεατρολόγος σε κάθε σχολείο.
- Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί, μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών, για να καλύπτονται όλες οι μορφωτικές ανάγκες των μαθητών
- Κάλυψη όλων των πραγματικών κενών, από το πρώτο κουδούνι
- Μείωση του αριθμού μαθητών στις τάξεις.
- Σύγχρονες, ασφαλείς και κατάλληλα εξοπλισμένες σχολικές υποδομές.
- Εδώ και τώρα να σταματήσουν οι διώξεις και να στηριχθούν ουσιαστικά οι εκπαιδευτικοί στην τάξη.
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΩΝ»