ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. "Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ"

Πολιτικό και κοινωνικό «τοπίο στην ομίχλη».

Θαρρείς ότι η εικόνα της απόλυτης καταστροφής από το βομβαρδισμένο και μισογκρεμισμένο σχολείο της Γάζας με το διάτρητο από σφαίρες μαυροπίνακα αποτελεί τη σημειολογική απεικόνιση της σημερινής κατάστασης στο Δημόσιο Σχολείο, παράλληλα με τις δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας: Την επόμενη σχολική χρονιά κανείς δεν ξέρει πώς θα λειτουργήσουν τα σχολεία.

Ανεργία, απολύσεις, φοροληστεία, νέες επιθέσεις στα κοινωνικά δικαιώματα της Υγείας και της Παιδείας, κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, καταβαράθρωση των μισθών και συντάξεις πείνας αποζητούν το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης προς όφελος της πλουτοκρατίας, μέσω των πολιτικών επιταγών κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ βυθίζοντας την κοινωνική πλειοψηφία στην ανεργία, την απόλυτη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Η προσπάθεια κατάργησης δικαιωμάτων και ελευθεριών, η ποινικοποίηση των αγώνων, οι συμπεριφορές ολοκληρωτικού αυταρχισμού στο δημόσιο βίο της χώρας και η ανεκτική έως νομιμοποιημένη δράση των φασιστικών ναζιστικών οργανώσεων, είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα της ραγδαίας διαδικασίας εκφασισμού των φιλελεύθερων κοινοβουλευτικών δημοκρατιών.

Και το Σχολείο;

Ένα κέντρο διερχομένων, εκπαιδευτικών περιπλανώμενων και σαστισμένων που τρέχουν αλλόφρονες να συμπληρώσουν κενά για να «λειτουργήσει» στοιχειωδώς το υπό διάλυση αγαθό της Δημόσιας Παιδείας. Μαθητές στοιβαγμένοι σε υπερπληθωρικές τάξεις αγωνίζονται ασυνείδητα αλλά πεισματικά να κρατήσουν το δικαίωμα στην ευτυχισμένη αθωότητα της παιδικής ηλικίας.

Το σχολείο των παγωμένων αιθουσών, των υποκριτικών δράσεων ωραιοποίησης του αποκρουστικού προσώπου της ημιμάθειας και της προετοιμασίας των αυριανών αναλώσιμων απασχολούμενων, του αποκλεισμού των λειτουργικά και κοινωνικά ευπαθών, της παραγωγής του «υλικού» που θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα και τις ανάγκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Το σχολείο της φτώχειας και της μιζέριας για τους πολλούς και δευτεροκλασάτους.

Τα διαδοχικά κύματα προσλήψεων αναπληρωτών που καταλήγουν σε «αεράκι» επιχειρούν να νομιμοποιήσουν τη «μονιμοποίηση της αδιοριστίας» και να καλλιεργήσουν την κουλτούρα της κινητικότητας και της ελαστικής εργασίας στη συνείδηση των εκπαιδευτικών και της κοινωνίας. Ταυτόχρονα λειτουργούν διαλυτικά στη συνοχή του σώματος του συλλόγου διδασκόντων αλλά και στην παιδαγωγική σημασία του σταθερού προσώπου στην παιδαγωγική σχέση μαθητή –εκπαιδευτικού. Όλα στον αέρα λοιπόν για να προτάσσεται η λογική του «εγώ» στη θέση του επικίνδυνου «εμείς».

Το φάντασμα της «Αξιολόγησης» δίνει σάρκα και οστά στο Φόβο. Πώς;

• Προσανατολίζοντας την εστίαση της εκπαιδευτικής πολιτικής από τις υποχρεώσεις του κράτους, από την ευθύνη του στην παροχή ενός δημόσιου αγαθού στην ευθύνη των εκπαιδευτικών για την ποιότητα της εκπαίδευσης που δέχονται οι μαθητές.
• Δημιουργώντας εκ των προτέρων ποσοστώσεις και οδηγώντας σε απολύσεις.
• Νομιμοποιώντας τη διαρκή περικοπή μισθών με άμεση σύνδεση τους με τον αξιολογικό βαθμό, σε συνδυασμό με την καθιέρωση ατομικού μισθολογίου.
• Στοχεύοντας στη δημιουργία κλίματος ανταγωνισμού και διάρρηξης των συλλογικών σχέσεων στα σχολεία.
• Παγιώνοντας το κλίμα φόβου απέναντι στον αξιολογητή σύμβουλο – διευθυντή – προϊστάμενο ώστε αυτό να γίνει καταθλιπτικά παντοδύναμο.

Η Στεριά Είναι Μπροστά Μας…

Ένα ολόκληρο χρόνο, το εκπαιδευτικό κίνημα δίνει καθημερινές μάχες ακυρώνοντας στην πράξη τις προσπάθειες εφαρμογής της αξιολόγησης. Οι δεκάδες χιλιάδες υπογραφές της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών ενάντια στην «Αυτοαξιολόγηση – Αξιολόγηση», τα εκατοντάδες αρνητικά πρακτικά των συλλόγων διδασκόντων, η ακύρωση των σεμιναρίων των στελεχών στα ανθρώπινα οδοφράγματα του Υπουργείου, η στάση των διευθυντών που αρνήθηκαν «να συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις» το αποδεικνύουν.

Η πεισματική αντίσταση της ζωντανής εκπαίδευσης τροφοδότησε την ενέργεια και τις αντιδράσεις των εργαζομένων σε όλο τον υπόλοιπο Δημόσιο Τομέα με αποτέλεσμα την καθολική άρνηση συμμετοχής τους στις διαδικασίες της αξιολόγησης στη διάρκεια του φετινού καλοκαιριού. Ακόμα, οι καθαρίστριες του Υπουργείου των Οικονομικών αναδείχθηκαν σε σύμβολο αντίστασης μιας αποδεκατισμένης κοινωνίας, οι εργαζόμενοι της Cosco στο λιμάνι του Πειραιά υποχρέωσαν σε άτακτη υποχώρηση κυβέρνηση και εταιρία και απέσπασαν συγκεκριμένες κατακτήσεις, μισθολογικές αυξήσεις και συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Γι’ αυτό που μας αξίζει και που ονειρευόμαστε και όχι για μια πραγματικότητα εντός των συνόρων του δικού τους «ρεαλισμού».

Μιλάμε για τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών, τις μορφωτικές και κοινωνικές ανάγκες των παιδιών, τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Πολιτικά αποτελεσματικό και επικίνδυνο είναι εκείνο το κίνημα που σταθερά διεκδικεί όλο τον πλούτο που έχει παράγει ο κόσμος της εργασίας. Διεκδικεί τη ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εργαζομένων, με τον αγώνα ενάντια στην ανεργία για μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, με αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, με ακώλυτη βαθμολογική – μισθολογική εξέλιξη, με αποκατάσταση των μισθολογικών απωλειών και λιγότερο χρόνο αλλά και χρόνια εργασίας, με 15% για την Παιδεία, με τους απαραίτητους μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών.

Σ’ αυτή τη συγκυρία γίνεται ακόμη πιο έντονη η ανάγκη παρουσίας ενός συνδικάτου αποφασισμένου να ξεκινήσει ανένδοτο αγώνα για την ανατροπή της αντιλαϊκής-αντιεκπαιδευτικής πολιτικής. Για να συμβεί αυτό πρέπει εμείς οι εκπαιδευτικοί της τάξης να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να αγωνιστούμε για την αλλαγή του γενικού προσανατολισμού του συνδικαλιστικού κινήματος και της Δ.Ο.Ε.

Το εκπαιδευτικό κίνημα μπορεί και οφείλει να συμβάλλει στη δημιουργία  ενός πλατιού, ενωτικού, κοινωνικοπολιτικού και αγωνιστικού μετώπου που θα παλέψει για την ανατροπή της κυβέρνησης, την απαλλαγή από τους πάτρωνες της αντεργατικής – αντιεκπαιδευτικής πολιτικής των ΕΕ και ΔΝΤ, οργανώνοντας μαζικό συντονισμένο αγώνα, μέσα από τις Γεν. Συνελεύσεις των Συλλόγων και των σωματείων, στην εκπαίδευση, στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, σε όλη τη δοκιμαζόμενη κοινωνία.

Διεκδικούμε:

• 20 μαθητές ανά τμήμα, 15 στα τμήματα των νηπιαγωγείων
• Ελευθερία και δημοκρατία στο σχολείο
• Όχι στην αξιολόγηση – χειραγώγηση. Κανένας εκπαιδευτικός αξιολογητής, καμία συμμετοχή στην αξιολόγηση
• Γενναία χρηματοδότηση στο σχολείο αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό.
• Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού  

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ^[1]

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ – ΔΕ ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΜΕ ΤΙΣ «ΟΜΑΔΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ»

«Μη δίνετε σημασία στο τι λένε, προσέξτε καλύτερα τι εννοούν»

Στην έκθεση ΟΟΣΑ^[2] για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, η οποία παραγγέλθηκε το 2011 από το υπουργείο Παιδείας και είναι η βάση για τις αλλαγές που υλοποιούνται, «η αυτοαξιολόγηση πρέπει να οργανωθεί με τρόπο ώστε να είναι συγκρίσιμη μεταξύ σχολικών μονάδων και ώστε να μπορεί να επικυρώνεται και να συμπληρώνεται από εξωτερική αξιολόγηση» (σελ. 67).

Η αξιολόγηση και η αυτοαξιολόγηση αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο μέσα από αποφάσεις και τοποθετήσεις της κυβέρνησης και των στελεχών της:

• Δηλώσεις του υπ. Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κ. Μητσοτάκη: «Δεν μπορεί στην ίδια υπηρεσία να είναι όλοι άριστοι. Η αξιολόγηση είναι σύγκριση, μέτρηση και κατάταξη. Θα υπάρχουν ποσοστώσεις».
• Νόμος για την αξιολόγηση στο δημόσιο: καθορίζει ότι το 25% (ανώτερο) μιας υπηρεσίας μπορεί να βαθμολογηθεί με άριστα ενώ πρέπει οπωσδήποτε ένα 15% να βαθμολογηθεί με κάτω της βάσης.
• Το ενιαίο μισθολόγιο καθορίζει ποσόστωση για την αλλαγή βαθμού. Από τον βαθμό Στ στον Ε μπορούν θεωρητικά να περάσουν όλοι, από τον Ε στο Δ οι 9 στους 10, από τον Δ στον Γ οι 7 στους 10, από τον Γ στον Β οι 4 και από τον Β στον Α μόνο οι διευθυντές εκπαίδευσης και οι σχολικοί σύμβουλοι.
• Όμως, ακόμα και η αλλαγή βαθμού έχει απαγορευτεί από το μνημόνιο που ψηφίστηκε το 2011 και την ερμηνευτική εγκύκλιο^[3] του 2012. Εκεί αναφέρεται καθαρά ότι απαγορεύονται οι αυξήσεις και η ωριμάνσεις στο δημόσιο τομέα μέχρι η ανεργία να πέσει κάτω από το 10% (!!!). Η ανεργία που βρίσκεται στο 27,7% και με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούν αυξάνεται ραγδαία.
• Την ίδια στιγμή στο δημόσιο ξετυλίγεται το σχέδιο μεσαιωνικής μετατροπής των εργασιακών σχέσεων και των μισθών. Απολύονται π.χ. οι σχολικοί φύλακες και στη θέση τους προσλαμβάνονται «ωφελούμενοι» (δε θεωρούνται εργαζόμενοι) με 427 ως 490 ευρώ, για 5 μήνες, χωρίς δικαίωμα ταμείου ανεργίας μετά, χωρίς δικαίωμα αδειών, επιδομάτων κ.λπ., χωρίς να είναι συντάξιμα… Το σχέδιο περιλαμβάνει 250.000 τέτοιες προσλήψεις. Πόσους/πόσες και από εμάς σχεδιάζουν να μας αντικαταστήσουν/μετατρέψουν σε «ωφελούμενους» ; Οι διαθεσιμότητες και οι απολύσεις στο δημόσιο οδηγούν κατευθείαν στις ελαστικές θέσεις εργασίας ή την ανεργία!
• Η αυτοαξιολόγηση είναι ο μηχανισμός για να καταστραφούν «εθελοντικά» τα όποια δικαιώματα και του λαού στο κοινωνικό αγαθό της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών στην εργασία. Η αυτοαξιολόγηση καθιστά τη σχολική μονάδα και τους εμπλεκόμενους σε αυτή (εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές) υπόλογους για όλες τις ανεπάρκειες, παραλήψεις και αντιεκπαιδευτικές πολιτικές του κράτους και των κυβερνήσεων. Ζητούν από τους εκπαιδευτικούς του σχολείου να βρουν τρόπο αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων!!! Ανάλογα με την τους δείκτες της αυτοαξιολόγησης, τα σχολεία θα κατατάσσονται και θα βαθμολογούνται!!!
• Η εξέλιξη των εκπαιδευτικών πρέπει να συνδέεται με ευρύτερους στόχους της εξέλιξης του σχολείου και του συστήματος, και με την αξιολόγηση, τις πρακτικές ανατροφοδότησης και την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας. ( ΟΟΣΑ σελ. 36 )
• Σύνδεση της ανάπτυξης προγραμμάτων επαγγελματικής εξέλιξης των σχολείων με τα αποτελέσματα του πιλοτικού προγράμματος αυτοαξιολόγησης  ( ΟΟΣΑ σελ.43)
• Ωστόσο, πρέπει   να φροντίσουν, ώστε η αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων να μην σχεδιαστεί και να μην ερμηνεύεται απλώς ως μια γραφειοκρατική υποχρέωση ρουτίνας. Γι’  αυτό   το  λόγο, η αυτοαξιολόγηση πρέπει να οργανωθεί, με τρόπο ώστε να είναι συγκρίσιμη μεταξύ σχολικών μονάδων και ώστε να μπορεί να επικυρώνεται και να συμπληρώνεται από εξωτερική αξιολόγηση.  (ΟΟΣΑ σελ.66)
• Πιο συγκεκριμένα, το Υπουργείο πρέπει: να οργανώσει την αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων, έτσι ώστε τα αποτελέσματα να είναι συγκρίσιμα μεταξύ σχολικών μονάδων και να επικυρώνονται και να συμπληρώνονται από εξωτερική αξιολόγηση (ΟΟΣΑ σελ.74)

Έτσι, όταν π.χ. το σχολείο δεν έχει ολοήμερο γιατί το κράτος δε διόρισε εκπαιδευτικούς, καλείται η σχολική κοινότητα να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό, για να μη φύγουν οι μαθητές και πάνε στο διπλανό σχολείο που έχει ολοήμερο. Κυβέρνηση και υπουργείο ελπίζουν ότι με το φόβο της απώλειας οργανικών θέσεων και των απολύσεων, η σχολική μονάδα εύκολα θα «αποδεχτεί» να καλύψει την κρατική πολιτική. Κυβέρνηση και υπουργείο θεωρούν ότι με το φόβο και την υποταγή, θα δεχτούμε να συμβάλλουμε στην υποβάθμιση του κοινωνικού αγαθού της εκπαίδευσης, θα συμβάλλουμε για τη μετατροπή της σε εμπόρευμα που προσφέρεται με άξονα το κέρδος, σε όσους έχουν να πληρώσουν.

Κυβέρνηση και υπ. Παιδείας στην προσπάθειά τους να υλοποιήσουν  άμεσα  τις  επιταγές των εντολοδόχων τους Ο.Ο.Σ.Α-Δ.Ν.Τ-Ε.Ε, βάζουν στόχο:

• Τη δημιουργία του απαραίτητου  εκείνου αποθέματος  εκπαιδευτικών  σε κινητικότητα – διαθεσιμότητα-απόλυση  ώστε να καλυφθεί,  στο χώρο της Παιδείας, ο «στόχος» των χιλιάδων απολύσεων που θα γίνουν συνολικά στο Δημόσιο.
• Την προώθηση του «νέου» σχολείου της αγοράς, που θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, που οι γονείς θα βάζουν βαθιά το χέρι στη τσέπη κι οι μαθητές θα μαθαίνουν μόνο όσα και ό,τι έχουν ανάγκη οι επιχειρήσεις^[4] .
• Τη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών με ταυτόχρονη μισθολογική-βαθμολογική καθήλωση.
• Να προωθηθεί η μετακύληση των ευθυνών και των δαπανών του σχολείου κατευθείαν στους “πελάτες”- γονείς λόγω της συνεχιζόμενης υποχρηματοδότησης της εκπαίδευσης.
• Να επιβληθεί στα στελέχη εκπαίδευσης και ειδικότερα στους διευθυντές, η ευθύνη αναζήτησης για χρηματικών πηγών, με εισφορές από γονείς, δωρεές, ευεργέτες, φιλανθρωπίες κλπ.
• Να πλήξουν δραστικά, συρρικνώνοντας και χειραγωγώντας την παιδαγωγική και διδακτική αυτονομία των εκπαιδευτικών, μέσω της διευρυνόμενης τυποποίησης και ομοιομορφίας των διδακτικών τους πρακτικών, μέσω των πολλαπλών και αλλεπάλληλων διαδικασιών αξιολόγησης και απόδοσης λόγου αλλά και του πολύπλευρου πολιτικοϊδεολογικού ελέγχου της διδακτικής πράξης από το κράτος και τους μηχανισμούς της αγοράς.
• Να αποπροσανατολίσουν από τα πραγματικά προβλήματα της εκπαίδευσης φορτώνοντας στους εκπαιδευτικούς την ευθύνη για τις δυσλειτουργίες του Δημόσιου Σχολείου.
• Να αποδομήσουν το δωρεάν, δημόσιο και καθολικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, εντείνοντας τις ταξικές ανισότητες και κατηγοριοποιώντας σχολεία, μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Με το νέο αξιολογικό πλαίσιο αθωώνεται η καταστροφική πολιτική της ΕΕ, του ΔΝΤ, της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, στην εκπαίδευση και ενοχοποιείται ο εκπαιδευτικός και το δημόσιο σχολείο, για όλα τα εκπαιδευτικά και κοινωνικά δεινά. Την ίδια στιγμή, που οδηγούν στην εξαθλίωση ένα ολόκληρο λαό, επιθυμούν να αξιολογήσουν τα σχολεία για τη σχολική διαρροή και την εγκατάλειψη της μόρφωσης από τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα.

ΑΝΥΠΑΚΟΗ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ!

Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα στην προώθηση της πολιτικής της:

• Τα σεμινάρια των διευθυντών ακυρώνονται το ένα μετά το άλλο σε ολόκληρη τη χώρα εξαιτίας των μαζικών κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών.
• Το success story δεν προχωρά και χρειάζεται άλλα 12,5 δις για να πληρώσει τα τοκοχρεολύσια του Μαΐου. Η συζήτηση για νέο δανεισμό και νέα μέτρα έχει φουντώσει.
• 22 Μάρτη λήγουν οι διαθεσιμότητες και είναι κρίσιμο αν θα μετατραπούν σε απολύσεις ή θα υποχρεωθεί να κάνει πίσω έστω και προσωρινά.
• Η κυβέρνηση μόνο σταθερή και δυνατή δεν είναι! Η πολιτική που ακολουθούν είναι απονομιμοποιημένη στη συνείδηση του λαού.

Να βγούμε ΤΩΡΑ στο προσκήνιο για να αλλάξει ο «φόβος» στρατόπεδο!

Να αρνηθούμε τις εντολές τους, να μπλοκάρουμε τα σχέδια τους, να τους υποχρεώσουμε σε αναδίπλωση!

• Κοινό μέτωπο ΔΟΕ – ΟΛΜΕ, κοινή στάση – δράσεις Συλλόγων Π.Ε. – ΕΛΜΕ
• Οι σύλλογοι διδασκόντων να πάρουμε αποφάσεις και με πρακτικό να αρνηθούμε τη συμμετοχή μας στην «αυτοαξιολόγηση» της σχολικής μονάδας.

• Κανείς εκπαιδευτικός να μη συμμετέχει σε «ομάδες εργασίας», να μη δημιουργηθεί καμία ομάδα σε κανένα σχολείο. Κανένας εκπαιδευτικός δεν είναι υποχρεωμένος να θέσει υποψηφιότητα στο σύλλογο διδασκόντων του Δημοτικού ή του Νηπιαγωγείου για συμμετοχή στις «ομάδες εργασίας».
• Οι σχολικοί σύμβουλοι και οι διευθυντές/ντριες των σχολείων να μη συμπράξουν στην προετοιμασία και στην υλοποίηση της αυτοαξιολόγησης.
• Δεν έχουν θέση στο σύλλογο τα στελέχη που προωθούν και εφαρμόζουν την αυτοαξιολόγηση – αξιολόγηση.

[1] http://aee.iep.edu.gr/

[2] http://www.alfavita.gr/sites/default/files/attachments/oosa_paradoteo.pdf

[3] ν.4046/2012, Άρθρο 4: «Από 14-2-2012 και μέχρι το ποσοστό της ανεργίας να διαμορφωθεί σε ποσοστό κάτω του 10%, αναστέλλεται η ισχύς διατάξεων νόμων, κανονιστικών πράξεων, Συλλογικών Συμβάσεων ή διαιτητικών Αποφάσεων, οι οποίες προβλέπουν αυξήσεις μισθών ή ημερομισθίων, περιλαμβανομένων και εκείνων περί υπηρεσιακών ωριμάνσεων.»

[4] http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=COM:2012:0669:FIN:EL:PDF

Ανασχεδιασμός της εκπαίδευσης, Στρασβούργο, Νοέμβριος 2012

Παιδαγωγικός Όμιλος – Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις Π.Ε.

Προγράμματα και διδακτική πράξη: ο σώζων εαυτόν σωθήτω ή μια νέα παιδαγωγική της αντίστασης ;

Μεγάλη αναστάτωση και κινητικότητα παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες στα σχολεία όλης της επικράτειας. Μικρά πηγαδάκια στους διαδρόμους και τις γωνίες, μικροί και μεγάλοι εκβιασμοί πίσω από κλειστές πόρτες, συμψηφισμοί και ταλαντεύσεις, καυγάδες στις συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων. Το θέμα : λήγει η προθεσμία για την υποβολή εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Μέσα σε όλη αυτή την αναταραχή, η έννοια project αποκτά νέο περιεχόμενο και σημασία.

Ας ξεκινήσουμε όμως από δυο βασικές παραδοχές μήπως μπορέσουμε να συννενοηθούμε :

Παραδοχή πρώτη : το δημόσιο σχολείο υπάρχει και λειτουργεί για να ικανοποιεί τις (παιδαγωγικές και άλλες) ανάγκες των μαθητών του.

Παραδοχή δεύτερη : Τι είναι τελικά αυτό το project ; Ας δούμε. Project (σχέδιο εργασίας) : «αποτελεί έναν τρόπο ομαδικής διδασκαλίας όπου το περιεχόμενό της σχεδιάζεται, διαμορφώνεται και υλοποιείται με τη συνεργασία όλων» (Frey). Ή, όπως ορίζεται από νεότερους, ένα πλέγμα διδακτικών διαδικασιών που έχουν ως αφόρμηση βιωματικές καταστάσεις. Είναι δηλαδή ανάγκες, προβλήματα και απορίες του παιδιού, που πηγάζουν από την καθημερινή ζωή καθώς και από τις εμπειρίες και τις ανησυχίες που του δημιουργούνται μέσα στον κοινωνικό περίγυρο όπου ζει και ενσωματώνεται.

(Ας μας επιτραπεί εδώ και ένα σχόλιο : ο παιδαγωγικός προοδευτισμός, δεν περιορίζεται σε “διδακτικές τεχνικές”, σε μια τεχνολογία καλύτερης μάθησης. Ιστορικά η μέθοδος project εντάσσονταν σε μια συνολική κοινωνική προοπτική και συγκεκριμένα σε ένα φιλελεύθερο προοδευτισμό – σήμερα ποια είναι επομένως η κοινωνική προοπτική; Ψιλά γράμματα ; Δεν νομίζουμε. Από εμάς δεν περνούν απαρατήρητες οι λανθασμένες προσλήψεις και χρήσεις όρων της προοδευτικής εκπαίδευσης (π.χ. μαθητοκεντρισμός, μέθοδος project, κοινωνική αποτελεσματικότητα, προγράμματα Νέου σχολείου κ.ά.) που χρησιμοποιούνται κατ’ ευφημισμόν από ποικίλους φορείς «καινοτομίας», αλλά και από θεωρητικούς, εκπαιδευτικούς, συμβούλους κλπ. για να δικαιολογήσουν τις συντηρητικού προσανατολισμού παρεμβάσεις/θέσεις τους  στο χώρο της εκπαίδευσης. Όπως δεν περνά απαρατήρητη η μετατόπιση της κυρίαρχης παιδαγωγικής από την ψευδεπίγραφη επίκληση του project στα διδακτικά σενάρια.)

Ερώτημα : έχει τη δυνατότητα ο εκπαιδευτικός μέσα στο σημερινό καπιταλιστικό σχολείο και μάλιστα την περίοδο της κρίσης και της επελαύνουσας αξιολόγησης/απόλυσης να εργάζεται με βάση τις δυο παραπάνω παραδοχές ; Πολύ περισσότερο, έχει δικαίωμα, να τολμά να παρεμβαίνει μετασχηματιστικά στο δικό του  εκπαιδευτικό έργο και να  οργανώνει συγκροτημένα  εναλλακτικές  ριζοσπαστικές προτάσεις ;

Απαντούμε : Η πρώτη παραδοχή αποτελεί τη μοναδική δυνατή αφετηρία για τον εκπαιδευτικό. Διαφυλάσσει το ρόλο του, την κοινωνική, επιστημονική και επαγγελματική του υπόσταση, την κοινωνική του χρησιμότητα και επομένως τη δυνατότητα να επικοινωνεί με τους γονείς και με την εργαζόμενη πλειοψηφία από την ίδια όχθη υλικών συμφερόντων, να οικοδομεί κοινωνικές συμμαχίες, να οργανώνει κοινωνικούς αγώνες.

Επιπλέον, η διαφύλαξη αυτής της παραδοχής, του δίνει τη δυνατότητα να εργαστεί, συλλογικά πρωτίστως αλλά και ατομικά, μέσα και έξω από τις σχολικές αίθουσες για μια παιδαγωγική της αντίστασης, της κριτικής σκέψης, της χειραφέτησης. Στην κατεύθυνση αυτή, χρήσιμη είναι και η μέθοδος project με την προϋπόθεση ότι τηρείται η δεύτερη παραδοχή. Επίσης, απαραίτητη προϋπόθεση (ανάμεσα σε άλλες) είναι ότι ο εκπαιδευτικός θα διαφυλάξει το έργο του και το έργο των μαθητών του μακριά από τις μετρήσεις και καταχωρήσεις των δεικτών αξιολόγησης, ότι η εργασία της σχολικής του τάξης και της σχολικής του κοινότητας δεν θα ρίχνουν νερό στο μύλο αποδόμησης του δημόσιου σχολείου και εξαθλίωσης/απόλυσης των εκπαιδευτικών. Δηλαδή ότι θα αρνηθεί να τοποθετήσει τις διδακτικές πρακτικές του επάνω στη ζυγαριά της αξιολόγησης, πολύ περισσότερο, να τις αναπροσαρμόσει και να τις μεταβάλλει με μοναδικό κριτήριο την αξιολόγηση, δηλαδή να προσανατολίσει τη διδασκαλία του ενάντια στις ανάγκες των μαθητών του !

Βεβαίως όλα αυτά απαιτούν κόπο, μεράκι, χρόνο, ρίσκο και προσπάθεια. Αλλά ποιος είπε ότι ο δρόμος του αγώνα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα ;

Ας αντιστρέψουμε τώρα τις δυο βασικές παραδοχές (οποιαδήποτε ομοιότης με την πραγματικότητα αλλά και πρόσωπα του άμεσου περίγυρού μας δεν είναι καθόλου τυχαία)

Δημόσιο σχολείο : υπάρχει και λειτουργεί για να υπηρετούν οι μαθητές τις ανάγκες του σχολείου και των εκπαιδευτικών, μεταξύ άλλων και  την ανάγκη τους να διαμορφώσουν ένα επαρκή φάκελο και μια πειστική εικόνα για να υποδεχτούν τον αξιολογητή τους με λιγότερο άγχος.

Project (σχέδιο εργασίας) : αποτελεί έναν τρόπο εργασίας που εμφανίζεται ως ομαδική όπου το περιεχόμενό της σχεδιάζεται από μηχανισμούς έξω από τη δυναμική της τάξης (Υπουργείο, Ε.Ε., επιτροπές, κλπ.) και υλοποιείται με την υποχρεωτική συνεργασία όλων  (ιδιαίτερα των γονέων που στην πραγματικότητα την πραγματοποιούν –ι  κατά κύριο λόγο κατ’ οίκον). Ένα πλέγμα διδακτικών διαδικασιών που έχουν ως αφόρμηση βιωματικές καταστάσεις του εκπαιδευτικού. Είναι δηλαδή ανάγκες και προβλήματα του εκπαιδευτικού, που πηγάζουν από την καθημερινή ζωή καθώς και από τις εμπειρίες και τις ανησυχίες που του δημιουργούνται λόγω του εφιάλτη της διαθεσιμότητας/απόλυσης και της επερχόμενης αξιολόγησης. Επίσης, είναι ανάγκες του διευθυντή του, που πηγάζουν από την καθημερινή ζωή καθώς και από τις εμπειρίες και τις ανησυχίες που του δημιουργούνται λόγω της απαίτησης να εμφανίσει «προγράμματα» και να εμπλουτίσει με αυτά το φάκελό του.

Ερώτημα πρώτο : έχει το δικαίωμα ο εκπαιδευτικός, να χρησιμοποιεί τους μαθητές του και τους γονείς τους, να χρησιμοποιεί ώρες του σχολικού προγράμματος με βασικό και κύριο στόχο να εμπλουτίσει το «βιογραφικό» του με επιπλέον bonus ; Ποια είναι η διαφορά αυτού του εκπαιδευτικού με το γιατρό που έχει προαποφασίσει τη διάγνωση και τη φαρμακευτική αγωγή, ή το χειρουργείο που θα προτείνει πριν καν εξετάσει τον ασθενή του μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τα ιδιοτελή του συμφέροντα, την καριέρα του και τη σχέση του με φαρμακευτικές εταιρείες ; Πως θα χαρακτηρίζατε ένα τέτοιο γιατρό ; Γιατί θα πρέπει να είμαστε επιεικείς με αντίστοιχες πρακτικές στην εκπαίδευση ;

Ερώτημα δεύτερο : και εάν αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να γλιτώσει κανείς από την απόλυση ; Μα ελάτε τώρα !  Οι συνάδελφοι της δευτεροβάθμιας που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα και πτυχία διαθέτουν, πολλοί από αυτούς μεταπτυχιακά και διδακτορικά και προγράμματα έκαναν πολλοί από αυτούς και από ένα τσουβάλι βεβαιώσεις παρακολούθησης σεμιναρίων διέθεταν. Μάταια όμως. Κάποια από τα σχολεία που έκλεισαν συμμετεχείχαν στο πρόγραμμα αυτοαξιολόγησης. Και τι μ’ αυτό; Όταν έρχεται η ώρα της απόλυσης, η προσφορά του κάθε εκπαιδευτικού, οι τίτλοι και τα πτυχία που αντιστοιχούν σε σπουδές δέκα και πλέον ετών, πόσο δε μάλλον οι προσωπικές συλλογές βεβαιώσεων, προγραμμάτων κλπ. δεν συγκινούν τα μαντρόσκυλα της τρόϊκας. Είναι ο κοινωνικός συσχετισμός που μετράει. Επομένως ;

Δηλώνουμε δημοσίως, ότι θα επιδιώξουμε να πείσουμε την πλειοψηφία των συναδέλφων ότι την ανασφάλεια και το φόβο την πολεμάς με τη συλλογική αντίσταση και την επιστημονική αλλά και κοινωνική αναβάθμιση της διδακτικής μας πράξης και υπόστασης. Ότι δεν πρέπει να πριονίσουμε το μοναδικό κλαδί που μας στηρίζει : το δημόσιο σχολείο και την όποια ικανότητά του απέμεινε να ικανοποιεί τις ανάγκες των μαθητών.

Οι συνάδελφοι που δήλωσαν κάποιο πρόγραμμα με κριτήριο ή κίνητρο την αξιολόγηση κάτω από το καθεστώς φόβου, νομιμοποιούνται εργασιακά και δικαιολογούνται πλήρως παιδαγωγικά να δηλώσουν ότι δεν θα το ολοκληρώσουν για πλείστους παιδαγωγικούς και άλλους λόγους. Δεν θα εγγράψουν δηλαδή τις διδακτικές τους επιλογές – όποιες και αν είναι αυτές – στο χάρτη της αξιολόγησης διότι έτσι θα τις υπονομεύσουν και θα διαταράξουν τις σχέσεις με τους μαθητές τους. Επιπλέον, έχουν το καθήκον, να επαναπροσδιορίσουν και να σχεδιάσουν σε άλλη κατεύθυνση τη διδασκαλία τους με κριτήριο τις δυο πρώτες παραδοχές. Γιατί πρωταρχικό κριτήριο και πυξίδα μας είναι οι ανάγκες των μαθητών μας, σπίτι και οχυρό μας, το δημόσιο δωρεάν σχολείο.

www.paremvasis.gr                                                                                 29/11/2013

ΜΑΣ ΧΑΛΑΝΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ.ΑΣ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΥΠΝΟ!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΑΚΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 11/9, 7ΜΜ ΣΤΟ 1^Ο-8^Ο Δ.Σ. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ!

Αυτοί που ξεθεμελιώνουν εργατικά – κοινωνικά δικαιώματα και αγαθά, ξεπουλούν δημόσιο πλούτο, ετοιμάζουν την Ελλάδα των Ε.Ο.Ζ. και «σκοτώνουν» τη νεολαία, που έχουν καταδικάσει εκατομμύρια εργαζόμενους και νεολαία στην ανεργία και τη μετανάστευση, που βυθίζουν την πληροφόρηση στο μαύρο σκοτάδι του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» και στέλνουν στο απόσπασμα την ανάπηρη δημοκρατία τους, προετοιμάζουν ιμπεριαλιστικούς πολέμους (όπως στη Συρία) για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης προς όφελός τους και το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής…

Αυτοί που θέλουν ένα στα λόγια Δημόσιο, υπεραντιδραστικά αναδιοργανωμένο μέσω χιλιάδων διαθεσιμοτήτων – απολύσεων, όχι για να παρέχει δημόσια – δωρεάν υγεία, παιδεία, ασφάλιση κι άλλα αγαθά, αλλά για να υποτάσσεται στο κεφάλαιο και την αγορά…

Αυτοί που το καλοκαίρι απέλυσαν, για πρώτη φορά τα τελευταία 40 χρόνια, 7.000 δημοσίους υπαλλήλους, ανάμεσά τους 2.500 μόνιμους εκπαιδευτικούς, καταργώντας με μια κοντυλιά ολόκληρες ειδικότητες…

Αυτοί που ως μαθητευόμενοι μάγοι της δημοσιονομικής προσαρμογής κρατούν σε ομηρεία τη δημόσια εκπαίδευση επιδιώκοντας ένα φτηνό σχολείο, προθάλαμο του μορφωτικού αποκλεισμού των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων…

Αυτοί που περικόπτουν τα πάντα. Μισθούς, ασφάλιση-περίθαλψη, σύνταξη και εφάπαξ. Που συγχωνεύουν τα πάντα, σχολεία, νοσοκομεία, την ίδια μας την ζωή. Που επιτίθενται σε ό,τι έφτιαξε ο εργαζόμενος με τους κόπους μιας ζωής, σπίτι, περιουσία, το μέλλον των παιδιών του…

Αυτοί που υποθηκεύουν στους τοκογλύφους του κεφαλαίου όλο το δημόσιο πλούτο αυτού του τόπου μέσω του ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας …

Αυτοί που  μας συκοφαντούν ασύστολα, μας χαρακτηρίζουν επίορκους τεμπέληδες, ψυχασθενείς, μας στέλνουν στα πειθαρχικά. Κάνουν τα πάντα για να πάρουν τη δόση, όχι για τους μισθούς (αυτοί άλλωστε επιδόματα πρόνοιας έγιναν, για όσους συνεχίζουν να δουλεύουν), αλλά  για να ξεχρεώνουν τους τραπεζίτες, τα χρέη, τα κέρδη του Ρέστη, του Μπόμπολα και των άλλων κηφήνων και κροίσων της χώρας και της «ευρωπαϊκής οικογένειας»…

Αυτό το φθινόπωρο θα μας βρουν απέναντί τους σε μια γενικευμένη σύγκρουση ανατροπής! Θα μας βρουν στους δρόμους, σε πανεργατικό-παλλαϊκό ξεσηκωμό με ανυποχώρητους αγώνες, με απεργία διαρκείας, καταλήψεις, διαδηλώσεις μέχρι την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής τους.

Γιατί υπάρχει η δυνατότητα να γίνει πράξη ο πανεργατικός ξεσηκωμός, με στόχο την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ, την πτώση της κυβέρνησης και κάθε επίδοξου διαχειριστή της.

Γιατί χιλιάδες εκπαιδευτικοί, μέσα στο κατακαλόκαιρο, κινητοποιήθηκαν και κοινώνησαν το μήνυμα του αγώνα με τον κόσμο της εργασίας και της ανεργίας, έδωσαν θερινά μαθήματα αγώνα, προκάλεσαν μια νέα ανταρσία!

Γιατί χιλιάδες εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, στα νοσοκομεία, στα πανεπιστήμια, βρέθηκαν στους ίδιους δρόμους του αγώνα και ετοιμάζονται αποφασιστικά για μαχητική συμπόρευση,  για τον «καυτό Σεπτέμβρη» και το «χτίσιμο» τώρα μιας συντονισμένης απεργιακής κινητοποίησης που θα ανοίξει το κρίσιμο ρήγμα για την ανατροπή.

Οι εκπαιδευτικοί της Π.Ε. να πάρουμε τη θέση που μας αντιστοιχεί σ’ αυτή τη μάχη.

Με απεργία διαρκείας. Την πραγματοποίηση γενικών συνελεύσεων έως τις 9 Σεπτέμβρη, ολομέλεια προέδρων στις 10 Σεπτέμβρη και την κήρυξη πενθήμερης απεργιακής κινητοποίησης, που θα συνοδεύεται από συλλαλητήρια και πολύμορφες δράσεις, από Δευτέρα 16/9 και με Γ.Σ. για την εκτίμηση της απεργιακής πορείας και τη συνέχισή της.

Με εκλογή απεργιακών επιτροπών από τις Γενικές Συνελεύσεις και κεντρικής απεργιακής επιτροπής, για την οργάνωση της υλοποίησης των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων.

Με δημιουργία απεργιακού ταμείου.

Με συντονισμό του αγώνα μας με ολόκληρο το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα, με μαθητές, γονείς εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και σχεδιασμό της κοινής δράσης.

Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια και δικαιολογίες για μια στάση ανοχής και αναμονής απέναντι στην κυβέρνηση και την κυβερνητική πολιτική ή πολύ περισσότερο αυταπάτες ότι υπάρχει περίπτωση να διασωθεί οτιδήποτε και οποιοσδήποτε αν δεν προχωρήσουμε σε  σύγκρουση τώρα.

Γι’ αυτό λέμε σήμερα που υπάρχουν οι δυνατότητες να απαντήσουμε και να μετατρέψουμε το θυμό και την απελπισία σε ανυποχώρητο αγώνα. Για να τους σταματήσουμε εμείς, γιατί δε θα σταματήσουν μόνοι τους την καταστροφική πολιτική τους.

Μας κήρυξαν τον πόλεμο!!!!!

Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να βαδίσουμε γιατί  ξέρουμε ότι στη επετηρίδα των απολύσεων περιμένουν κι άλλοι. Δεν έχει νόημα να στοιχηματίζουμε  ποιοι, πότε, πώς;  Οι κυβερνώντες είναι έτοιμοι για όλα. Όπως ομολόγησε ο υπουργός απολύσεων Κ. Μητσοτάκης το «καθεστώς κινητικότητας-διαθεσιμότητας ήρθε για να μείνει». Ακόμα είμαστε στο πρώτο κύμα διαθεσιμοτήτων που βρίσκεται σε εξέλιξη και αφορά 15.000. Έπεται και το δεύτερο κύμα που αφορά 25.000 μέχρι τον Δεκέμβρη. Και το 2014 έχουμε συνέχεια! Αυτά είναι τα συμφωνημένα νούμερα με την Τρόικα που η εμπειρία δείχνει ότι θα πάνε προς τα πάνω, και αργά ή γρήγορα η επετηρίδα των απολύσεων θα φτάσει και στους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας. Δεν θα τραγουδάμε τότε «να δούμε ποιος- ποιος θα φαγωθεί». Δεν μας αρμόζει ο κοινωνικός κανιβαλισμός που μας ωθούν! Τώρα θα δώσουμε τη μάχη, μαζί με τους καθηγητές, τους άλλους αγωνιζόμενους δημοσίους υπαλλήλους, τους ανέργους και τους εξαθλιωμένους από την ασυδοσία των εργοδοτών και του κράτους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, όχι για να διαμαρτυρηθούμε ή να βγάλουμε συμπεράσματα, αλλά για να ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!!!!! Για να πάρουμε τη ζωή μας πίσω!!!

Να αγωνιστούμε για:

Εκπαίδευση και μορφωτική διαδικασία, με βάση τις μορφωτικές δυνατότητες της εποχής μας. Να μην ψηφιστεί το νέο αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο.

Όχι στην εμπορευματοποίηση παιδείας, υγείας, πρόνοιας.

Αυξήσεις στους μισθούς τώρα. Να πληρωνόμαστε για να ζούμε αξιοπρεπώς από τη δουλειά μας.

Δε χρωστάμε, δεν έχουμε, δεν πληρώνουμε φόρους και χαράτσια.

Σταθερή, μόνιμη, αξιοπρεπή εργασία για όλους, ενάντια στην ανεργία και τις απολύσεις.

Δωρεάν, δημόσια, κοινωνικά αγαθά: υγεία, παιδεία, ασφάλιση, συγκοινωνίες, ρεύμα και νερό.

Ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία, για να σκεφτόμαστε, να ζούμε και να αποφασίζουμε εμείς για τις τύχες μας.

Διαγραφή του χρέους, κατάργηση των μνημονίων  και των δανειακών συμβάσεων. Να πάρουμε πίσω αυτά που μας κλέψανε.

Με αυτοπεποίθηση, προετοιμασία, κοινωνικές συμμαχίες, αιτήματα που θα μας συνδέουν με τους άλλους εργαζόμενους και θα δίνουν προοπτική ενός άλλου σχολείου, φιλοδοξούμε να πετύχουμε μια διακλαδική απεργία που με πανεργατική λογική και δικτύωση, θα συγκλονίσει τη χώρα και  με σύνθημα : ή τα τοκοχρεολύσια, τα κέρδη και το νόμισμα τους ή το Ψωμί η Παιδεία και η Ελευθερία του λαού, θα νικήσει.

Η ελληνική κοινωνία ζει τις τελευταίες εβδομάδες ένα ακόμη επεισόδιο του σήριαλ «Η σωτηρία της χώρας και πώς να την πετύχετε». Η τρικομματική κυβέρνηση επεξεργάζεται μέτρα ολοκληρωτικής εξόντωσης του λαού, που περιλαμβάνουν άγρια φορομπηξία, περικοπές (κατάργηση δώρων σε μισθούς και συντάξεις, μείωση συντάξεων, πάγωμα ωριμάνσεων) και ιδιωτικοποιήσεις fast-track (ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, απολύσεις).

Η συνύπαρξη του ακροδεξιού Σαμαρά, του «συνετού» Βενιζέλου και του «αριστερού» Κουβέλη έχει ως κοινή συνισταμένη την απαρέγκλιτη εφαρμογή των επιταγών της ΕΕ για περεταίρω επιδείνωση των όρων ζωής της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, με στόχο την καταστροφή της δυνατότητας παραγωγικής ανασυγκρότησης, ώστε οι εργαζόμενοι να αποτελέσουν απορρίμματα ή περιττώματα. Η κυβέρνηση στο έργο αυτό έχει την αμέριστη συμπαράσταση των αποβλακωτικών τηλεοπτικών και έντυπων ΜΜΕ που καλλιεργούν με ψέματα και φτηνή προπαγάνδα το έδαφος για την εφαρμογή των μέτρων. Ζούμε στον αστερισμό της δόσης, που κινδυνεύουμε να μην πάρουμε, για να δικαιολογηθούν τα μέτρα που λαμβάνουν και που πάντα είναι τα τελευταία.

Για να μπορέσει η μνημονιακή κυβέρνηση να επιβάλλει τα μέτρα χρησιμοποιεί ωμή καταστολή που εκτείνεται από τον εκφοβισμό και την τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς μέχρι την απροκάλυπτη βία, με ξυλοδαρμούς διαδηλωτών και βασανισμούς σε αστυνομικά τμήματα. Από κοντά – και σε συνεργασία – η Χρυσή Αυγή, που έχει μετατραπεί στο μακρύ χέρι του καθεστώτος, πιστή στο φασιστικό προφίλ της. Το κεφάλαιο πάντα είχε κρυφούς άσους στο μανίκι του…

            Εκπαίδευση και Συγκυρία

Ζούμε την υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες. Ιδιωτική όσο ποτέ άλλοτε, η δημόσια εκπαίδευση ήταν η πρώτη που γνώρισε τη μνημονιακή πολιτική. Για να ξεπληρωθεί το χρέος, που η εργαζόμενη πλειοψηφία ουδέποτε δημιούργησε, συγχωνεύτηκαν σχολεία, απαλείφθηκαν οι διορισμοί σχεδόν ολοκληρωτικά και αυξήθηκαν αντίστοιχα οι τοποθετήσεις αναπληρωτών και ωρομίσθιων συναδέλφων, που καθημερινά δίνουν αγώνα δρόμου για να καλύψουν ώρες από σχολείο σε σχολείο, μετατρεπόμενοι σε ανθρώπινες μηχανές.

Τα ταμεία των σχολικών επιτροπών είναι άδεια, αφήνοντας τα σχολεία δίχως τα στοιχειώδη. Ενόψει μάλιστα του επερχόμενου χειμώνα και την εξομοίωση της τιμής του πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης τα σχολεία κινδυνεύουν να μετατραπούν σε μια ατέλειωτη κατάψυξη, λαμβανομένου υπόψη και της άθλιας κατάστασης στην οποία βρίσκεται η πλειονότητα των διδακτηρίων. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΣΚ 13.000 από τις συνολικά 14.000 σχολικές μονάδες έχουν χτιστεί εδώ και 30-50 χρόνια και χρήζουν κατασκευαστικών ενισχύσεων, δεδομένων των κινδύνων που εγκυμονούν.

Όμως, η μνημονιακή κυβέρνηση με τη ρητορεία του εξορθολογισμού ρίχνει τα βάρη στην πλάτη των εκπαιδευτικών, ετοιμάζοντας την αύξηση του ωραρίου και την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού, που θα οδηγήσει σε απολύσεις, για να ελαφρύνει το «βαρύ και δυσκίνητο» δημόσιο, με δύναμη εφόδου τα στελέχη εκπαίδευσης – συνεπικουρούμενων  από τους πάντα πρόθυμους συναδέλφους.

Όσοι με τρυφερή αφέλεια τάσσονται υπέρ του μηχανισμού σωφρονισμού κι αποπομπής (βλ. αξιολόγηση) ας αναρωτηθούν: Ποιες είναι οι ικανές συνθήκες που δημιουργούν οι πληρεξούσιοι εκπρόσωποι των τραπεζιτών στη ζωή μας αλλά και στην εργασία μας;  Υποχρηματοδότηση, κλείσιμο διδασκαλείων, κατάργηση μεταφορών των μαθητών, οικονομική εξαθλίωση, απαξίωση με την κουραμάνα και τέλος η ποσοστικοποιημένη αξιολόγηση που ως γεγονός καταδεικνύει τον οικονομικό σκοπό της: δουλόφρονες εκπαιδευτικοί απέναντι σε γενίτσαρους αξιολογητές που θα τους κουνούν την απειλή της βαθμολογικής και οικονομικής καθήλωσης αλλά και της απόλυσης. Έχουμε «πόλεμο» και ας πάψουν οι «εργολάβοι της εξουσίας» να τη λιβανίζουν.

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΔΟΕ παίζει πλέον τα ρέστα της στριμωγμένη από το σύνολο των συναδέλφων. Μετά τους ατελείωτους διαλόγους που προετοίμασαν το έδαφος της σφαγής, μετά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις ότι δε θα θιγεί ο κλάδος από τις αλλαγές που προετοιμάζονται, αποφάσισαν να «ριχτούν στη μάχη» της διατήρησης της καρέκλας τους προκηρύσσοντας σπασμωδικές απεργιακές κινητοποιήσεις και συμμετέχοντας σερνόμενη στις πρωτοβουλίες της περιόδου.

Το κίνημα των εκπαιδευτικών δεν έχει να περιμένει τίποτα από αυτή την ηγεσία. Δίνοντας ώθηση στους συλλόγους, ο εκπαιδευτικό κόσμος χρειάζεται να παρέμβει σε συντονισμό με όλες τις συλλογικότητες απαιτώντας:

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΝΟΜΟΘΕΤΗΜΑΤΩΝ

ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΟΜΩΝ ΜΕ ΓΕΝΝΑΙΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ

Είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην έξοδο από το μεσαίωνα του ευρώ και της ΕΕ, ο δρόμος της ανατροπής και της εξυπηρέτησης των αναγκών του λαού.

Υποψήφιοι για το Δ.Σ. του Συλλόγου

Βαρσόπουλος Βασίλης                                   10ο Δ. Σ. Νέας Ιώνιας

Δημοπούλου Κατερίνα                                  2ο Νηπιαγωγείο Νέου Ηρακλείου

Κουράκης Νίκος                                            3^ο Δ.Σ. Μεταμόρφωσης

Κώτση Αγαθή                                                 14ο Νηπιαγωγείο Νέου Ηρακλείου

Μουτάφης Οδυσσέας                                     19ο Δ. Σ. Νέας Ιώνιας

Μπόζα Ελευθερία                                           19ο Δ. Σ. Νέας Ιώνιας

Η άθλια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ υλοποιώντας μέχρι κεραίας τις επιταγές της τρόικα και του ελληνικού κεφαλαίου προωθεί συντριπτικό πακέτο μέτρων κοινωνικού ολοκαυτώματος. Η κυβέρνηση προχωρά σε εγκληματική λεηλασία όσων έχουν απομείνει από τα εργατικά-λαϊκά εισοδήματα και δικαιώματα με στόχο δήθεν την αποφυγή της χρεοκοπίας, ενώ οδηγεί ολοταχώς στη χρεοκοπία του λαού.

Η επαναδιαπραγμάτευση που είχαν “υποσχεθεί” τα κόμματα που συγκυβερνούν αποδείχθηκε όνειρο θερινής νυκτός. Αυτό που έμεινε είναι τα 11,7 δις ευρώ (που θα ξεπεράσουν τα 20 δις τελικά) και τα κροκοδείλια δάκρυα της Μέρκελ, πριν καταπιεί το θύμα της. Και μπορεί ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας να δηλώνει ότι το «βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού έχει πέσει αλλά όχι δραματικά», ο λαός όμως ξέρει ότι δεν πάει άλλο. Η κυβέρνηση, με το νέο πακέτο σφαγιαστικών περικοπών των 11,7 δις ευρώ, προωθεί:

Νέα τεράστια μείωση μισθών και συντάξεων. – Μείωση ή κατάργηση κοινωνικών και προνοιακών επιδομάτων (ΕΚΑΣ, οικογενειακά, αναπηρικά, πολυτεκνικά κλπ). – Κατάργηση ή συγχώνευση εκατοντάδων δημοσίων οργανισμών. – Εφεδρεία και απολύσεις εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, μέχρι να συμπληρωθεί ο αριθμός των 150.000 αποχωρήσεων μέχρι το 2015. – Συγχωνεύσεις – καταργήσεις νοσοκομείων, σχολείων, παιδικών σταθμών. – Αναστολή νέων προσλήψεων. – Περιορισμό των δημοσίων δαπανών για παιδεία, υγειονομική και φαρμακευτική περίθαλψη.

Ταυτόχρονα οι πρόσφατες κυβερνητικές «διαρροές» περί νέων απαιτήσεων της τρόικας στον ιδιωτικό τομέα δηλώνουν ότι έρχονται κατ’ απαίτηση των εργοδοτών νέα αντεργατικά μέτρα για μεγαλύτερη ευελιξία να προσλαμβάνουν, να απολύουν, να απασχολούν τους εργαζόμενους όπως και όποτε τους βολεύει, που αυξάνουν στο έπακρο την εκμετάλλευση: διεύρυνση της ελαστικής εργασίας με κατάργηση του πενθήμερου και του οχτάωρου, γενίκευση της εκ περιτροπής εργασίας με δραστική μείωση των μισθών, κατάργηση της αποζημίωσης για τις απολύσεις.

Η ανεργία έσπασε στη χώρα μας όλα τα μεταπολεμικά ρεκόρ, έχει φτάσει ήδη 24-25% και προβλέπεται να φτάσει στο τέλος του χρόνου το εφιαλτικό 28 – 30%. Οι μαζικές απολύσεις εργαζομένων έχουν γενικευτεί. Ο δημόσιος και κοινωνικός πλούτος της χώρας ξεπουλιέται αντί «πινακίου φακής». Η εκποίηση της Αγροτικής Τράπεζας, του ΤΤ και των δημοσίων επιχειρήσεων και υποδομών στρατηγικής και κοινωνικής σημασίας αποτελεί εθνικό έγκλημα, υπονομεύει ουσιαστικά το μέλλον της χώρας. Η μείωση μισθών και συντάξεων συνοδεύεται με τεράστια φορολογική επιβάρυνση εργαζομένων και συνταξιούχων, που απειλούνται με κατάσχεση ακόμα και πρώτης κατοικίας εάν δεν πληρώσουν τους μισθούς τριών και τεσσάρων μηνών, που είναι ο υπεραυξημένος φόρος εισοδήματος και τα χαράτσια που τον συνοδεύουν. Εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκές οικογένειες «πνίγονται μέσα στα χρέη τους». Οι μειώσεις των μισθών και συντάξεων έχουν καταστήσει αδύνατη την εξυπηρέτηση των δανείων τους.

Στους Δήμους η κατάσταση είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Η κρατική επιχορήγηση έχει ήδη μειωθεί κατά 60%, ενώ με την νέα μείωση κατά 30% θα έχουμε πλήρη κατάρρευση των υπηρεσιών που οδηγούν τις κοινωνικές υπηρεσίες (Παιδικοί/Βρεφονηπιακοί Σταθμοί, ΚΑΠΗ, «Βοήθεια στο Σπίτι», ΚΔΑΠ) σε κλείσιμο, ενώ με την επαναφορά του μέτρου της «εφεδρείας», δηλ. των απολύσεων μόνιμου προσωπικού, τις απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων και την απαγόρευση προσλήψεων μόνιμου προσωπικού ανοίγει ο δρόμος για την ιδιωτικοποίηση όλων των υπηρεσιών. Στην καθαριότητα η ιδιωτικοποίηση έχει ήδη προχωρήσει σε δεκάδες δήμους στην επαρχία, ενώ δρομολογείται άμεσα σε 15 δήμους της Αττικής. Ταυτόχρονα, προωθείται η πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας, με την εισαγωγή της ενοικιαζόμενης εργασίας μέσω Μ.Κ.Ο. Ήδη χιλιάδες εργαζόμενοι δουλεύουν με αυτό το καθεστώς απλήρωτοι.

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ

Αυτονόητο είναι ότι η λαίλαπα των μέτρων, που θα σαρώσει ό,τι απέμεινε από τη λεηλασία των προηγούμενων ετών –μισθούς, συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα, εφάπαξ– δεν θα αφήσει αλώβητη την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς. Ήδη ο υπουργός παιδείας έχει ανοίξει ολόκληρη τη βεντάλια των πολιτικών του επιλογών:

• Αποδόμηση του δημόσιου, δωρεάν και καθολικού χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης με ένταση των ταξικών φραγμών και κατηγοριοποιήσεων και φόρτωμα των βαρών για τη λειτουργία των σχολείων στους γονείς.
• Αξιολόγηση που θα σημάνει μισθολογική καθήλωση, απολύσεις και παιδαγωγική χειραγώγηση για τους εκπαιδευτικούς και κατηγοριοποίηση μαθητών και σχολείων.
• Επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα με πρώτο στο στόχαστρο το διδακτικό ωράριο.
• Φτηνό και υποχρηματοδοτούμενο δημόσιο σχολείο με όλο και λιγότερους μόνιμους εκπαιδευτικούς και γενίκευση των ελαστικών μορφών εργασίας, όπως μαρτυρούν οι σχεδόν μηδενικοί διορισμοί φέτος.

Η εκπαίδευση σταδιακά μετατρέπεται σε κάτεργο ανασφαλούς και κακοπληρωμένης εργασίας. Με όχημα την κρίση επιχειρούν να κάνουν πράξη αυτό που πάντα επιδίωκαν την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση. Τον περιορισμό του μόνιμου εκπαιδευτικού και την επικράτηση των ελαστικών μορφών εργασίας. Οι μισθοί των 600 ευρώ για τους νεοδιόριστους, οι δραστικές περικοπές σε όλα τα κλιμάκια που έφερε το νέο μισθολόγιο αλλά και οι νέες μισθολογικές μειώσεις, που ακολουθούν με το πακέτο των 14 δις, δημιουργούν κλίμα ασφυξίας για όλους τους εκπαιδευτικούς.

Στο ίδιο πνεύμα περικοπών, για πρώτη χρονιά μετά τον Πόλεμο, τα ταμεία των σχολείων είναι κυριολεκτικά άδεια. Έτσι δεν θα μπορέσουν να καλυφθούν βασικές λειτουργικές ανάγκες (πετρέλαιο, καθαρισμός, γραφική ύλη κ.λπ.). Η αύξηση του ειδικού τέλους κατανάλωσης για το πετρέλαιο θέρμανσης και η αδυναμία των σχολείων να ανταποκριθούν στο οικονομικό κόστος θα μετατρέψει τις σχολικές αίθουσες σε ψυγεία. Την ίδια ώρα οι γονείς θα κληθούν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, ενώ τους μαστίζει το σάρωμα των μισθών και η ανεργία. Η επιβάρυνση για την λαϊκή οικογένεια θα ενταθεί αυξάνοντας τις ταξικές ανισότητες στην εκπαίδευση.

Υπουργός της καραβάνας

Σήμερα ο υπουργός ιδρύει το «Φαΐ του δασκάλου», ενώ η ξενόδουλη κυβέρνησή του και οι πολιτικές που υπηρετεί έχουν ξεδοντιάσει την ελληνική κοινωνία και την έχουν ρίξει στην απόλυτη ένδεια. Η αξιολόγηση που διατυμπανίζει ο υπουργός αφορά την υπεράσπιση ενός φτηνού σχολείου, πειθαρχημένου και δέσμιου στις επιταγές της αγοράς.

Εμείς, οι δάσκαλοι της ένδειας, οφείλουμε να πούμε ότι δε θα παραδώσουμε τα παιδιά μας και το δημόσιο σχολείο στην αγοραία εκδοχή που ευαγγελίζεται το υπουργείο. Ίσως ο αμερικανοτραφής υπουργός να πιστεύει ότι ο καπιταλισμός έχει συμπόνια και ανθρωπιά. Φυσικά και του δίνει το περιθώριο να μας πετάξει (χωρίς εισαγωγικά) στα μούτρα ένα πιάτο φαΐ.

Εμείς ανήκουμε στην αντίπερα όχθη. Σ’ αυτή που δε θεωρεί τη ζωή στρατόπεδο αλλά αναπνέει στους δρόμους του αγώνα. Οι δικοί μας πρόγονοι είναι ο Δ. Γληνός, η Ρόζα Ιμβριώτη, ο Α. Δελμούζος. Κι αυτοί δίδαξαν με ένδεια. Το ίδιο και εμείς. Αυτός – ο κ. υπουργός – με την πολιτική που υπηρετεί φροντίζει για τους απογόνους της κωλοπετσωμένης αστικής τάξης. Υπηρετεί τη διαίρεση της κοινωνίας. Λίγοι πλούσιοι και πολλοί φτωχοί.

Εμείς υπηρετούμε την ενότητα της κοινωνίας. Σ’ ένα αγώνα, τωρινό, που θα ανατρέψει το μεσαίωνα της κυβέρνησης, του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε. Ας κρατήσει λοιπόν ο υπουργός το τεντζερέδι που άσκεφτα προσφέρει στους εκπαιδευτικούς. Γιατί εμείς ζητάμε:

ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ.

ΔΟΕ… Ένα φιλήσυχο σωματείο!

«Όταν εγώ χρησιμοποιώ μια λέξη,» είπε, κάπως περιφρονητικά, ο Humpty Dumpty, «σημαίνει ακριβώς αυτό που εγώ επιλέγω να σημαίνει – ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο».

«Το θέμα είναι,» είπε η Αλίκη, «αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν τόσο διαφορετικά πράγματα.»

«Το θέμα είναι», είπε ο Humpty Dumpty, «ποιος είναι το αφεντικό – αυτό είναι όλο.»

Λιούις Κάρολ, Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων

Η τριμερής μνημονιακή κυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), η Τρόικα εσωτερικού, επενδύουν στον κοινωνικό αυτοματισμό προσπαθώντας να στρέψουν την μία κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη. Ενισχύουν την ξενοφοβία και το ρατσισμό με τις επιχειρήσεις του «Ξένιου Δία» και την ανοχή στα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής που δολοφονούν μετανάστες.

Χρησιμοποιώντας το οπλοστάσιο παραπληροφόρησης και διαστροφής της πραγματικότητας που διαθέτουν τα ΜΜΕ της διαπλοκής, επαναλαμβάνουν το γνωστό κίβδηλο επιχείρημα για την αποπληρωμή του χρέους και την με κάθε θυσία παραμονή στο Ευρώ και την ΕΕ. Παρόλα αυτά γνωρίζουν ότι ο «λογαριασμός» δεν βγαίνει. Γι’ αυτό με τον μπαμπούλα της χρεοκοπίας προχωρούν σε νέες οριζόντιες περικοπές στα εισοδήματα και τα δικαιώματα εργαζομένων και συνταξιούχων.

Απέναντι σ’ αυτή την γενικευμένη επίθεση, που ο κόσμος της εκπαίδευσης και το δημόσιο σχολείο δέχεται, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ εξαντλεί την «αγωνιστικότητά» της με την προκήρυξη της 24ωρης απεργίας στις 12/9 χωρίς να δημιουργεί τους πολιτικούς όρους για το ξεδίπλωμα ενός παρατεταμένου αγώνα διάρκειας για την ανατροπή της υπόδουλης κυβέρνησης και των πολιτικών που εξαθλιώνουν την εργαζόμενη πλειοψηφία. Αποστρέφονται την προετοιμασία και την οργάνωση ενός συντονισμένου, γενικού, πολιτικού αγώνα διάρκειας για την νικηφόρα ανατροπή της πολιτικής των δανειακών συμβάσεων, των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ, των μεσοπρόθεσμων εφαρμοστικών μέτρων, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, καθώς και της κυβέρνησης που υλοποιεί αυτές τις πολιτικές.

Αρκούνται σε κινητοποιήσεις «εντός ορίων» με χαρακτηριστικά διαμαρτυρίας και προβάλλουν ένα διεκδικητικό πλαίσιο αναντίστοιχο προς τις ανάγκες και τα συμφέροντα των εκπαιδευτικών. Γι’ αυτό, άλλωστε, συνειδητά αρνήθηκαν στο Δ.Σ. της ΔΟΕ να καλέσουν σε καταλήψεις των περιφερειών στις 11/9. Οι ίδιες παρατάξεις που έβαλαν πλάτη για να περάσει το νέο μισθολόγιο, εμφανίζονται να αγωνιούν για τους νεοδιόριστους των 570 ευρώ. Την ίδια ώρα, όμως, αρνούνται να στηρίξουν την κινητοποίηση των αδιόριστων στο Υπουργείο Παιδείας. Τσιμουδιά για τα παλαμάκια με τα οποία υποδέχθηκαν τα προγράμματα ΕΣΠΑ που ανοίγουν διάπλατα το δρόμο στην ελαστική εργασία των νέων συναδέλφων. Ίχνος ντροπής για τη θέση τους για την αξιολόγηση, που υποθηκεύει τη μονιμοποίηση και δένει χειροπόδαρα όλους τους εκπαιδευτικούς, καθηλώνοντάς τους στους ήδη εξαθλιωμένους μισθούς.

Καταγγέλλουμε και διαχωρίζουμε τις θέσεις μας και τις ευθύνες μας απέναντι στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, τις πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, τους εργοδοτικούς και κυβερνητικούς συνδικαλιστές που χρόνια μας πιπίλιζαν τα μυαλά με το παραμύθι ότι πρέπει να κάνουμε θυσίες για να αυξηθούν τα κέρδη, για ανταγωνιστική οικονομία, γιατί η πίτα που δήθεν θα αυξανόταν θα έφερνε αυξήσεις, θέσεις εργασίας, κοινωνικά δικαιώματα. Που δηλητηρίασαν τις συνειδήσεις με την απάτη του “κοινωνικού διαλόγου”, που καλλιέργησαν και καλλιεργούν τη λογική του μικρότερου κακού. Που μας λένε ότι με τους αγώνες δε γίνεται τίποτα, που καλλιεργούν τη μοιρολατρία, το συμβιβασμό που ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον αγώνα μας και τις κατακτήσεις μας.

Πλέον, είναι φανερό ότι βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι. Να κάνουμε το μεγάλο και αναγκαίο άλμα προς την γενικευμένη, αποφασιστική και βίαιη σύγκρουση με τα τανκς του συστήματος, ή αλλιώτικα η εποχή μας κινδυνεύει να σφραγιστεί από μία ακόμη ήττα, στρατηγικών διαστάσεων, για τους εργαζόμενους και για το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας.

Απέναντι στο δόγμα σοκ των μέτρων των μνημονίων του ΔΝΤ και της ΕΕ οφείλουμε να αναπτύξουμε συγκρουσιακή συλλογική δράση για να διεκδικήσουμε τον πλούτο που παράγουμε με ένα πολιτικό κίνημα που θα αρνείται το χρέος απαιτώντας τη διαγραφή του και την παύση πληρωμών. Μ’ ένα πολιτικό εργατικό κίνημα που θα διεκδικεί ολόκληρη τη ζωή και θα βάλει φραγμό στη βάρβαρη επίθεση που δεχόμαστε. Ένα εργατικό κίνημα που θα επιβάλει τη φορολόγηση του πλούτου, την εθνικοποίηση των τραπεζών, την έξοδο από την ΟΝΕ, το Ευρώ και την ΕΕ.

Η οργάνωση της αντίστασης δεν μπορεί να εξαντληθεί σε μια αιφνιδιαστική εξαγγελία απεργίας μέσω μιας ανακοίνωσης. Απαιτείται τα συνδικάτα να αναπτύξουν κινητικότητα σε όλα τα επίπεδα, πολύμορφες δράσεις που θα κορυφωθούν με Γενική Απεργία, με στόχο τη γενικευμένη πολιτική σύγκρουση με την κυβέρνηση και την επίθεση. Προωθούμε συντονισμένους κλαδικούς αγώνες. Οργανώνουμε δυναμικές μορφές πάλης όπως καταλήψεις, αποκλεισμούς δημοσίων κτιρίων κ.α. Αναπτύσσουμε τη δράση μας με δυναμικές μαζικές μορφές αντίστασης κατά της φορομπηξίας και του ληστρικού φοροεισπρακτικού.

Ζητούμενο σήμερα είναι ο παλλαϊκός – γενικός ξεσηκωμός με αποφασιστικούς αγώνες διαρκείας, με αμεσότητα στην αντίδραση, αλλά και σχέδιο, πρόγραμμα και προοπτική. Εργάτες και άνεργοι, δάσκαλοι, καθηγητές, μαθητές, φοιτητές και γονείς, συνταξιούχοι και αυτοαπασχολούμενοι όλοι στους δρόμους του αγώνα για να υπερασπίσουμε τη ζωή μας και τη ζωή των οικογενειών μας από την επίθεση του κεφαλαίου και των κομμάτων του. Μαζική συμμετοχή στην γενική απεργία της 26ης του Σεπτέμβρη.

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ – ΞΕΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ

ΕΞΩ Η ΤΡΟΙΚΑ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΟΥΣ

  ΕΚΔΗΛΩΣΗ  ΓΙΑ    ΟΛΟΥΣ  ΤΟΥΣ  ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ