Συντάκτης: Σύλλογος εκπαιδευτικών Π.Ε. Γ. Σεφέρης

Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους του εργοστασίου της Mercedes Benz στη Βρέμη της Γερμανίας

Τη
Δευτέρα, 12 του Γενάρη, έφτασε στο ΠΑΜΕ η παρακάτω επιστολή από τους εργαζόμενους
του εργοστασίου της Mercedes Benz, στη Βρέμη της Γερμανίας. Το παραθέτουμε
μεταφρασμένο:

«Σύντροφοι,
Σας είχαμε ενημερώσει
για τις 4 απεργίες που κάναμε στο τέλος του 2014 στη Mercedes
Benz, στη Βρέμη της Γερμανίας. Ξανά σας ευχαριστούμε για την
αλληλεγγύη σας.
Τώρα η
διοίκηση έχει στείλει σε 746 εργάτες της βραδινής βάρδιας ένα ξεχωριστό
«χριστουγεννιάτικο δώρο». Απείλησαν να τους δώσουν «προειδοποίηση», που
σημαίνει απόλυση. Ξεκίνησαν ανακρίσεις και ελέγχους ώστε να βρουν
πληροφοριοδότες για υποκινητές. Απείλησαν ιδίως κάποιους αριστερούς
συνδικαλιστές-φυσικά χωρίς επιτυχία.
Έχουμε
δεχτεί σημαντική αλληλεγγύη, αλλά δυστυχώς, είμαστε οι μόνοι εργαζόμενοι στη
Γερμανία που κατέβηκαν σε απεργία ενάντια στην ενοικίαση εργαζομένων. για αυτό
έχουμε απέναντι μας το σύνολο των καπιταλιστών. Επίσης, δυστυχώς, η ηγεσία του
συνδικάτου μας, του IG Metall, δεν
μας στηρίζει με κανέναν τρόπο. Αντίθετα, εναντιώνονται στον αγώνα μας.
Σύντροφοι,
σας ζητάμε επειγόντως την στήριξη σας, γιατί το αποτέλεσμα του αγώνα μας θα
είναι πολύ σημαντικά για το εργατικό κίνημα της Γερμανίας. Στείλτε διαμαρτυρία
σας στο IG Metall, απαιτώντας να μας
στηρίξουν. Επίσης στην διοίκηση της Mercedes Benz. Επίσης
ενημερώστε τους εργάτες (στη χώρα σας) για το τι συμβαίνει εδώ.»

O Σύλλογος
Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Γ. Σεφέρης» προσυπογράφει το ψήφισμα αλληλεγγύης των ομοσπονδιών,
εργατικών κέντρων και συνδικάτων γι αυτό το θέμα. Στηρίζουμε τον δίκαιο αγώνα
σας ενάντια στις τρομοκρατικές απολύσεις που σχεδιάζει η εργοδοσία της Mercedes Benz, για να σταματήσει τις κινητοποιήσεις
σας που υπερασπίζονται το δικαίωμα των εργαζομένων σε δουλειά με πλήρη
δικαιώματα, κόντρα στους σχεδιασμούς για χρησιμοποίηση εταιριών ενοικίασης
εργαζομένων στο εργοστάσιο της Mercedes Benz
της Βρέμης.

Το παράδειγμα της πολυεθνικής Mercedes Benz αποδεικνύει ότι δεν υπάρχουν παράδεισοι για τους εργαζόμενους
στον καπιταλισμό. Στην καρδιά της «ατμομηχανής της ΕΕ» οι αγώνες των εργατών
αντιμετωπίζονται με καταστολή και τρομοκρατία. Οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρα
έχουν να αντιμετωπίσουν το αντεργατικό πλαίσιο της ΕΕ που επιβάλλει τις
εταιρίες ενοικίασης- σκλαβοπάζαρα εργαζομένων για χτυπήσει και να υποσκάψει τα
κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων, τις Συλλογικές τους Συμβάσεις. Ταυτόχρονα
, κόντρα στην εργοδοσία οι εργαζόμενοι έχουν να αντιμετωπίσουν και τις συμβιβασμένες
συνδικαλιστικές ηγεσίες, που τόσα χρόνια καλλιεργούσαν την λογική της «ταξικής
συνεργασίας» και των «κοινωνικών διαλόγων»

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα και
συνδικάτα που υπογράφουν το παρακάτω κείμενο καταγγέλλουν τις τρομοκρατικές
ενέργειες της Mercedes Benz,
απέναντι στον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων του εργοστασίου της Βρέμης.
Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους εργαζόμενους και δίνουμε την υπόσχεση να
στηρίξουμε τον αγώνα σας με κάθε δυνατό τρόπο, όπως κάνατε και εσείς κάθε φορά
στις κινητοποιήσεις και τους αγώνες της εργατικής τάξης της Ελλάδος, στη
μεγαλειώδη 9μηνη απεργία των Χαλυβουργών.

EΚΔΟΣΗ ΕΤΗΣΙΩΝ ΚΑΡΤΩΝ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΩΝ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΟΑΣΑ 2015

Όπως κάθε φορά – τα τελευταία
τέσσερα χρόνια – έτσι και φέτος o Σύλλογός μας «τρέχει» το πρόγραμμα
καρτών απεριόριστων διαδρομών των συγκοινωνιακών μέσων του ΟΑΣΑ, με σημαντική
έκπτωση για τους δημοσίους υπαλλήλους – μέλη των σωματείων.


Φέτος, για την ενιαία και μοναδική κάρτα απεριορίστων διαδρομών, θα
ισχύουν τα εξής :
  • Η ΕΤΗΣΙΑ ΚΑΡΤΑ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΩΝ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ των 320€,
    με έκπτωση 15% θα στοιχίζει 272€.     
  • Η ΕΞΑΜΗΝΙΑΙΑ ΚΑΡΤΑ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΩΝ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ
    των 165€, με έπκτωση 13% θα στοιχίζει 143,55€
Αυτές οι ενιαίες κάρτες απεριορίστων
διαδρομών ισχύουν για όλα τα μέσα αρμοδιότητας του ΟΑΣΑ: Λεωφορεία, Τρόλλεϋ, Τραμ,
Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο, Μετρό (μέχρι Κορωπί), και στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ (στο τμήμα
Προαστιακού Μαγούλας-Πειραιάς-Κορωπί), για τους μήνες που αναγράφονται στα
αντίστοιχα κουπόνια. Δεν ισχύουν στις Λεωφορειακές γραμμές EXPRESS του
αεροδρομίου, στη γραμμή Χ80 και στο Μετρό στο τμήμα Κορωπί –Αεροδρόμιο.
Όλα τα μέλη του Συλλόγου έχουν το δικαίωμα να πάρουν
τη νέα κάρτα με αυτές τις εκπτώσεις.
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ.
Η χορήγηση των καρτών αυτών θα γίνει
μαζικά από το Σύλλογο και όχι ατομικά.
Όσοι συνάδελφοι
θέλουν κάρτα πρέπει να δώσουν έγκαιρα σε κάποιο από τα μέλη του Δ.Σ.
  1. Το
    χρηματικό ποσό της κάρτας που επιθυμούν.
  2. Μια
    φωτογραφία τους.
Μπορούν επίσης να τηλεφωνήσουν στα
τηλέφωνα 6972008336 (Νινέττα Αλτάνη) ή 6944797461 (Ντιάνα Λιάκου) για να
περάσουμε να πάρουμε φωτογραφίες και χρήματα.
Οι κάρτες αυτές θα ισχύουν ακριβώς ένα χρόνο και ένα
εξάμηνο αντίστοιχα.
ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ.
Όλη αυτή η διαδικασία θα πρέπει να έχει τελειώσει έως
και 23/1/2015 για να μπορούν να
κάνουν χρήση της κάρτας οι δικαιούχοι
από την 1/2/2015.

ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Δ.Ε. ΣΤΟ 19o ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ.

Έχουμε καταγγείλει επανειλημμένα την
πολιτική της Ε.Ε. και των Ελληνικών Κυβερνήσεων για την Ειδική Αγωγή. Μια
πολιτική που φορτώνει τα βάρη της όποιας φροντίδας για τα ειδικά παιδιά στις
πλάτες των γονιών τους και των εκπαιδευτικών, απαλλάσσοντας ταυτόχρονα το
κράτος από κάθε σχετική φροντίδα και παραδίδοντας την Ειδική Αγωγή στους
χορηγούς και την  επιχειρηματική
δραστηριότητα. Έχουμε πολλές φορές καταγγείλει το σχετικό νόμο της Ειδικής Αγωγής.
Δυστυχώς όσοι διατυπώσαμε αυτές τις απόψεις … δικαιωθήκαμε πλήρως απ΄ τις
εξελίξεις και απ΄ τη σημερινή κατάσταση στα σχολεία μας, (και) στα θέματα της
Ειδικής Αγωγής. 
· Τα
ειδικά σχολεία συρρικνώνονται.
· Η
ειδική αγωγή αντιμετωπίζεται σαν … «φιλανθρωπία», χωρίς διορισμούς δασκάλων
της ΕΑ και χωρίς τμήματα ένταξης και παράλληλη στήριξη στα σχολεία.
· Το
ΚΕΔΔΥ γνωματεύει αδιακρίτως … «ένταξη» στα γενικά σχολεία, ανεξάρτητα απ΄ το
είδος και τη βαρύτητα του περιστατικού.
· Το
“3 παιδιά λιγότερα στο τμήμα, για κάθε παιδί με γνωμάτευση” δεν εφαρμόζεται.
· Τα
27άρια τμήματα (που περιέχουν μέσα και δυο τρία παιδιά με γνωματεύσεις ΚΕΔΔΥ),
γίνονται ανυπόφορα κι εξοντώνουν δασκάλους και μαθητές.
· “Παράλληλη στήριξη” στην ουσία δεν υπάρχει ή την πληρώνουν οι γονείς.
Έρχεται συνήθως τον Δεκέμβρη και αντιστοιχεί ένας εκπαιδευτικός για κάθε τρία ή
και τέσσερα παιδιά (σε αντίθεση και με τη νομοθεσία και με τις προτάσεις του
ΚΕΔΔΥ).
· Κι
όλα αυτά οδηγούν σε διαρκείς αντιπαραθέσεις 
γονιών με γονείς και γονιών με εκπαιδευτικούς.
Έτσι έγινε και στο 19ο
Δημοτικό Σχολείο της Νέας Ιωνίας.
–  Η
αντιπαράθεση ανάμεσα στους γονείς των παιδιών της τάξης με τους γονείς του
«ειδικού» παιδιού, οδήγησε σε μηνύσεις και ΕΔΕ, στις οποίες βάλλεται κι η
διευθύντρια του σχολείου, λες κι είναι ευθύνη δική της ή του σχολείου, η
πολιτική του υπουργείου για την Ειδική Αγωγή ή για την καθυστέρηση της
τοποθέτησης στην παράλληλη στήριξη.
– Κι
η διοίκηση (σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος) που έχει πλήρη την ευθύνη (αφού είναι
εκπρόσωπος και εντολοδόχος της κυβέρνησης) για όλο το πρόβλημα, παριστάνει τον
«κριτή» κι οργανώνει Ε.Δ.Ε.
– Κι
ετοιμάζεται έτσι να ξεφορτωθεί και να μεταφέρει οπουδήποτε αλλού τις δικές της
εγκληματικές ευθύνες, από την εφαρμογή της ανάλγητης αντιεκπαιδευτικής
κυβερνητικής πολιτικής.
– Ταυτόχρονα  όμως επιδιώκει να κρατηθεί απ΄ όλες τις πλευρές
μια ένοχη σιωπή. Δε μιλά κανείς απ΄ όσους ξέρουν.  Δεν είναι γνωστό ούτε καν σε βάρος ποιου
γίνεται η Ε.Δ.Ε.  «Ομερτά» συνενόχων.
Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών
Π.Ε. «Γ. Σεφέρης». 
1. Καλεί τη διοίκηση να σταματήσει αμέσως τώρα την Ε.Δ.Ε.
2. Καλεί το μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου μας, Ντίνο Βρυώνη, που διενεργεί ως
διευθυντής-υπεύθυνος την ΕΔΕ, να παραιτηθεί τώρα απ΄ την Ε.Δ.Ε.
3. Να παρθούν όλα τα μέτρα για
την ομαλή λειτουργία των τάξεων που έχουν μέσα παιδιά με ειδικά προβλήματα και
ανάγκες
· 3
μαθητές λιγότεροι στο τμήμα, για κάθε ένα παιδί με διάγνωση,
· Παράλληλη
στήριξη στην ώρα της, για όλα τα παιδιά που έχουν γνωμάτευση
· Ένας
εκπαιδευτικός για κάθε παιδί από αυτά,
·  20
μαθητές στην τάξη, 15 στα νηπιαγωγεία και στην Α΄ και Β΄ τάξη.
·  Διορισμούς
δασκάλων και νηπιαγωγών της Ειδικής Αγωγής άμεσα για την κάλυψη όλων των
πραγματικών αναγκών.
·  Κι
αυτά, όχι μόνο για το 19ο Δ. Σχ. Νέας Ιωνίας, αλλά για όλα τα
σχολεία που υπάρχει σχετικό πρόβλημα. (1ο Μεταμόρφωσης, 6ο
Ν. Ιωνίας, 7ο Ν. Ιωνίας, 2ο Ηρακλείου και σχεδόν σ΄ όλα
τα σχολεία του Συλλόγου). Το 19ο είναι απλώς μια σοβαρή υπενθύμιση
του προβλήματος.
Tο Δ.Σ. του Συλλόγου θα επισκεφτεί το σχολείο την Παρασκευή
16/1/2015, στις 9,40 π.μ. και θα έρθει σε επαφή με το Σύλλογο Διδασκόντων και
με το Σύλλογο Γονέων του συγκεκριμένου 
σχολείου.
Θέλουμε
να επισημάνουμε σε κάθε συνάδελφο και σε κάθε σύλλογο διδασκόντων, ότι η
εμπειρία αυτή απ΄ το 19ο , δείχνει ότι το να καταγγέλουμε συνεχώς
την κυβερνητική πολιτική, τον τρόπο που αυτή περνά στα σχολεία (υποχρηματοδότηση,
κενά, ελλείψεις, περιεχόμενο, βιβλία, κλπ), να απαιτούμε λύσεις, να διεκδικούμε
μαζί με τους γονείς …  δεν είναι απλώς
μια δυνατότητα που έχουμε, αλλά είναι απόλυτη ανάγκη, ακόμα και για την ίδια
την προστασία μας. Η αποσιώπηση των προβλημάτων που γεννά η κυβερνητική πολιτική
απ΄ τους γονείς και την κοινωνία, το μόνο που κάνει είναι να μας εκθέτει στα
μάτια τους και να μας καθιστά συνυπεύθυνους. 
ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ:
– Να καταργηθεί  ο Ν.4115/2013  της σφαγής της Δημόσιας Δωρεάν Ε.Α. και όλοι
οι προηγούμενοι που κινούνταν στην ίδια κατεύθυνση.
– Καθιέρωση της Ε.Α. ως υποχρεωτικής και αποκλειστικά Δημόσιας και Δωρεάν,
με αποκλειστική ευθύνη του Υπουργείου Παιδείας, από την ηλικία των 3 χρόνων, με
λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων, ώστε οι οικογένειες των ΑμΕΑ και των παιδιών
με Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες να μη χρειάζεται να καταβάλουν ούτε € για τη
διάγνωση, αξιολόγηση, συμβουλευτική και 
αντιμετώπιση των προβλημάτων των παιδιών τους.
– Να χρηματοδοτηθεί γενναία ο ευαίσθητος αυτός χώρος και να δημιουργηθούν
όλες οι αναγκαίες υποδομές, ώστε όλα τα παιδιά με Ειδικές Ανάγκες να φοιτούν
στη Δημόσια Ε.Α. και εκπαίδευση.
– Να μονιμοποιηθούν τώρα όλοι οι συμβασιούχοι στο χώρο της Ε.Α.
(εκπαιδευτικοί, ειδικό εκπαιδευτικό και βοηθητικό προσωπικό) και να γίνουν όλοι
οι αναγκαίοι μόνιμοι διορισμοί.
– Να αλλάξει τώρα με Προεδρικό Διάταγμα η διάταξη του Ν.3699/2008 όπου οι
διδακτορικοί/μεταπτυχιακοί τίτλοι σπουδών προηγούνται του βασικού τίτλου
σπουδών στην Ειδική Αγωγή και της προϋπηρεσίας.
– Τα χρήματα του ΕΣΠΑ για την Ε.Α. να δοθούν για να ενισχυθούν τα Ειδικά
Σχολεία και όχι για να κλείσουν.

Δημοτικά σχολεία : Επτά “αγκάθια” για μαθητές και δασκάλους.

Επτά «αγκάθια» ταλαιπωρούν μαθητές και εκπαιδευτικούς
στα δημοτικά σχολεία της χώρας, με τα κυριότερα να εντοπίζονται στον μεγάλο
όγκο της διδακτέας ύλης, στη δυσκολία κατανόησης του περιεχομένου των σχολικών
εγχειριδίων, στον υπερβολικό φόρτο εργασιών για το σπίτι αλλά και στην ελλιπή
επιμόρφωση των δασκάλων.
Ο όγκος της μελέτης και των εργασιών που παίρνουν για το σπίτι οι μαθητές του
δημοτικού είναι στα περισσότερα γνωστικά αντικείμενα μεγάλος

Τα Μαθηματικά της Ε΄ τάξης, η Ιστορία της ΣΤ΄ και τα
Μαθηματικά της Β΄ δημοτικού, φαίνεται πως παρουσιάζουν τις μεγαλύτερες
δυσκολίες σε μία σειρά θεμάτων, από τον όγκο της ύλης έως και την κατανόησή
της.
Στην έρευνα που πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής
Πολιτικής σε 322 σχολικούς συμβούλους της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης για όλα τα
γνωστικά αντικείμενα αποτυπώνονται οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην
καθημερινότητά τους χιλιάδες μαθητές όλων των τάξεων.
Δύσκολες έννοιες σε μία σειρά μαθημάτων όλων των
τάξεων, γνωστικά αντικείμενα στα οποία αυξάνονται υπερβολικά οι απαιτήσεις σε
σχέση με την προηγούμενη τάξη, είναι δύο από τις «πληγές» στο δημοτικό σχολείο
που κάνουν τη ζωή δύσκολη σε πολλούς μαθητές.
Επτά αγκάθια για μαθητές και δασκάλους

Οι δυσκολίες δεν σταματούν βέβαια κατά τη διάρκεια της
παράδοσης των μαθημάτων, αλλά συνεχίζονται και στο σπίτι, καθώς, όπως φαίνεται
από τα αποτελέσματα της έρευνας, σε αρκετά γνωστικά αντικείμενα, οι μαθητές
παίρνουν από το σχολείο υπερβολικό φόρτο εργασιών.

Οι ερωτώμενοι σχολικοί σύμβουλοι στην πλειονότητά τους
θεωρούν ότι τα Μαθηματικά της Ε΄ Δημοτικού, η Ιστορία της ΣΤ΄ Δημοτικού και τα
Μαθηματικά της Β΄ Δημοτικού παρουσιάζουν τις μεγαλύτερες δυσκολίες όσον αφορά:
Επτά αγκάθια για μαθητές και δασκάλους
    Τον όγκο του διδακτικού
περιεχομένου σε σχέση με τον πραγματικό διδακτικό χρόνο.
    Τις δυσκολίες που συναντούν οι εκπαιδευτικοί στη διδασκαλία
του διδακτικού περιεχομένου τους.
    Τη συμβολή της οργάνωσης των περιεχομένων τους στη
διδασκαλία.
    Τις έννοιες που περιέχουν όσον αφορά στην κατανόησή τους από
πλευράς των μαθητών.
    Την ανεπάρκεια του προγραμματισμένου διδακτικού χρόνου.
    Την υπερβολική αύξηση των απαιτήσεων του γνωστικού
αντικειμένου και του αντίστοιχου βιβλίου σε σχέση με την προηγούμενη τάξη.
    Κατά παρόμοιο τρόπο οι ερωτώμενοι στην πλειονότητά τους
θεωρούν ότι απαιτείται περαιτέρω επιμόρφωση των εκπαιδευτικών στη μεθοδολογία
των διδακτικών εγχειριδίων των Μαθηματικών της Ε΄ Δημοτικού, των Φυσικών
Επιστημών (Φυσικά) της Ε΄ και της ΣΤ΄ Δημοτικού και των Μαθηματικών της Β΄
Δημοτικού και της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού.
Επίσης η πλειονότητα των σχολικών συμβούλων θεωρεί ότι
είναι υπερβολικός ο φόρτος των εργασιών που ανατίθενται στο σπίτι, για τα
Μαθηματικά της Ε΄ Δημοτικού, τα Μαθηματικά της ΣΤ΄ Δημοτικού, τα Μαθηματικά της
Β΄ Δημοτικού και την Ιστορία της ΣΤ΄ Δημοτικού.
Οι ερωτώμενοι στο μικρότερο ποσοστό τους φαίνεται ότι
εντοπίζουν δυσκολίες ως προς το σύνολο των ανωτέρων ζητημάτων για τα γνωστικά
αντικείμενα της Μελέτης Περιβάλλοντος, της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής και
των Θρησκευτικών για όλες τις τάξεις.
Ωστόσο, ως προς το ερώτημα σχετικά με τον βαθμό στον
οποίο θεωρούν ότι το διδακτικό περιεχόμενο των γνωστικών αντικειμένων στο
Δημοτικό βοηθά αφενός στην ανάπτυξη των ικανοτήτων και αφετέρου στη σύνδεση της
μάθησης με πραγματικές καταστάσεις της καθημερινής ζωής το υψηλότερο αποτέλεσμα
(σκορ) συγκεντρώνουν το διδακτικό περιεχόμενο της Μελέτης Περιβάλλοντος και των
Φυσικών Επιστημών για το πρώτο και δεύτερο ερώτημα καθώς επίσης και της
Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής κυρίως για το δεύτερο ερώτημα.
ΤΑ ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
«Βουνό» τα Μαθηματικά Β’ και Ε’ τάξης και η Ιστορία της ΣΤ’
«Μπαστούνια» φαίνεται πως βρίσκουν τα Μαθηματικά της
Β΄ και Ε΄ δημοτικού, σύμφωνα με τους σχολικούς συμβούλους που συμμετείχαν στην
έρευνα, οι μαθητές, καθώς αυξάνονται υπερβολικά οι απαιτήσεις σε σχέση με το
επίπεδο της προηγούμενης τάξης. Πάνω από 8 στους 10 ερωτηθέντες απάντησαν πως
υπάρχει τεράστια διαφορά για την Ε΄ τάξη, ενώ το ποσοστό πέφτει στο 69,47% για
τη Β΄ τάξη.
Ο όγκος της μελέτης και των εργασιών που παίρνουν για
το σπίτι είναι στα περισσότερα γνωστικά αντικείμενα μεγάλος. Αυτή άλλωστε είναι
ίσως και η βασικότερη αιτία των επικειμένων αλλαγών που ανακοίνωσε προχθές ο
υπουργός Παιδείας Ανδρέας Λοβέρδος.
Ο στόχος του υπουργείου Παιδείας είναι λιγότερες
πληροφορίες και περισσότερη γνώση. Εξορθολογισμός της ύλης, εισαγωγή μίας ώρας
μελέτης στο ημερήσιο πρόγραμμα, ώστε οι μαθητές και οι μαθήτριες να έχουν κάθε
μέρα να προετοιμαστούν για λιγότερα μαθήματα.
Αυτή τη στιγμή, βέβαια, η εικόνα στο δημοτικό είναι
εντελώς διαφορετική. Υπερβολικό φόρτο εργασίας για το σπίτι διαπιστώνουν οι
σχολικοί σύμβουλοι για τα Μαθηματικά της Β΄, Ε΄ και Στ΄, για την Ιστορία Στ΄,
για τη Γλώσσα Ε΄ και Στ΄ κ.λπ.
Πρόβλημα όμως αντιμετωπίζουν και οι εκπαιδευτικοί με
τη διδασκαλία ορισμένων μαθημάτων. Σχεδόν 9 στους 10 ερωτηθέντες τόνισαν ότι
στα Μαθηματικά της Ε΄ δημοτικού συναντούν δυσκολίες στη διδασκαλία, ενώ το
αντίστοιχο ποσοστό για τη Β΄ τάξη φτάνει το 80%. Δύο στους τρεις εκπαιδευτικούς
δυσκολεύονται με την Ιστορία της Στ΄ τάξης.
Τα μικρότερα προβλήματα πάντως εντοπίζονται στα
Θρησκευτικά, στην Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή και στη Μελέτη. Πάνω από τους
μισούς σχολικούς συμβούλους υποστήριξαν ότι για εννέα σχολικά εγχειρίδια δεν
επαρκεί ο προγραμματισμένος χρόνος. Πρόκειται για τα γνωστικά αντικείμενα των Μαθηματικών,
της Ιστορίας, της Φυσικής και της Γλώσσας.

Δημοτικά σχολεία: Μείωση μαθημάτων, έλευση προγραμμάτων.

Οι χτεσινές
εξαγγελίες του υπουργού Παιδείας, Α. Λοβέρδου – που έγιναν κατά τη διάρκεια
συνάντησης με το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας (ΕΣΥΠ) – για τις επερχόμενες
αναδιαρθρώσεις στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, επιβεβαιώνουν ότι και η Πρωτοβάθμια
Εκπαίδευση – όπως και όλες οι εκπαιδευτικές βαθμίδες – αποτελεί πεδίο
επιτάχυνσης της προσαρμογής της στις κεντρικές κατευθύνσεις της ΕΕ και του
ΟΟΣΑ.

Συγκεκριμένα,
ο υπουργός Παιδείας προπαγανδίζοντας τη χαρά των αγορών στο πλαίσιο μιας
«δημόσιας εκπαίδευσης που θα προσφέρει στον μαθητή τις ικανότητες – κλειδιά του
21ου αιώνα – δημιουργικότητα, συνεργατικότητα, εξεύρεση λύσεων, σύνθεση
πληροφοριών, παραγωγή καινοτομιών», ανακοίνωσε τη «δυνατότητα διαμόρφωσης
μέρους του ωρολογίου προγράμματος από τη σχολική μονάδα (ποσοστό περίπου 10%)
με βάση τις ανάγκες, τις δυνατότητες, τη σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού, τις
ιδιαίτερες συνθήκες λειτουργίας της». Βασικό στοιχείο των αναδιαρθρώσεων
στο Δημοτικό δεν θα είναι η εύηχη διακήρυξη περί μείωσης της ύλης, αλλά η
μείωση των ωρών διδασκαλίας υποχρεωτικών μαθημάτων του σχολείου σε όφελος
διαφόρων προγραμμάτων που θα διαφοροποιούνται από σχολείο σε σχολείο. Θα υποχωρούν
τα μαθήματα και το χώρο τους θα καταλαμβάνουν τα προγράμματα.
Είπε σχετικά
στην εισήγησή του ο υπουργός: «Για παράδειγμα, η μία από τις τέσσερις ώρες
μαθήματος της Φυσικής Αγωγής (Α’ – Δ’ τάξη) μπορεί να διατεθεί για τις βασικές
δράσεις του προγράμματος “Κοινωνικό Σχολείο” (π.χ. διατροφή, κανόνες
υγιεινής, προστασία από μολυσματικές ασθένειες, αντιμετώπιση ξενοφοβίας και
ρατσισμού). Επίσης, στην ώρα του μαθήματος “Μελέτη Περιβάλλοντος” (Α’
– Δ’ τάξη) ο εκπαιδευτικός μπορεί να επιλέξει μία από τις δράσεις του
“Κοινωνικού Σχολείου”, π.χ. “Προαγωγή της υγείας και πρόληψη
μολυσματικών ασθενειών”».
Στην
πραγματικότητα αυτό που επιδιώκει η κυβέρνηση – το οποίο αποτελεί σταθερά στόχο
των ευρωενωσιακών ντιρεκτίβων – είναι η διαφοροποίηση του προγράμματος ενός σχολείου,
θέτοντας διαφορετικούς μορφωτικούς στόχους, χαμηλώνοντας σκόπιμα τον πήχη
γνώσης στα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων, δημιουργώντας σχολεία πολλών ταχυτήτων,
οδηγώντας στην ταξική κατηγοριοποίηση σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών.
Ακόμη, ο
υπουργός Παιδείας εξήγγειλε σε μια προοπτική:
  • Πιστοποίηση
    της Αγγλικής (επίπεδο Α2) στην τελευταία τάξη του Δημοτικού Σχολείου, μέσω
    του κρατικού πιστοποιητικού γλωσσομάθειας και της χρήσης Η/Υ μέσω του
    κρατικού πιστοποιητικού πληροφορικής στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου.
  • Αξιολόγηση
    ανά τακτά διαστήματα σε κάθε σχολική μονάδα.
  • Εφαρμογή
    προγραμμάτων εγγραμματισμού των μαθητών που υστερούν.
  • Ενότητα
    όμορων σχολικών μονάδων για την εφαρμογή προγραμμάτων διασχολικής
    επιμόρφωσης, τη δημιουργία Ομίλων και Κοινωνικού Φροντιστηρίου, την
    οργανική τοποθέτηση σ’ ένα σχολείο των εκπαιδευτικών ειδικότητας που
    τοποθετήθηκαν στα Δημοτικά Σχολεία.
  • Ενίσχυση
    της αυτονομίας της σχολικής μονάδας. Οργανική σύνδεση νηπιαγωγείου –
    δημοτικού.
Για την
«τράπεζα θεμάτων»
Στάχτη στα
μάτια μαθητών και γονιών επιχειρεί να ρίξει προεκλογικά η κυβέρνηση με
παρεμβάσεις στην «τράπεζα θεμάτων». Συγκεκριμένα, ο υπουργός Παιδείας
ανακοίνωσε χτες τη διακοπή τροφοδότησης της «Τράπεζας Θεμάτων» για το τρέχον
σχολικό έτος από 21 Γενάρη και τον περιορισμό του αριθμού των θεμάτων ανά
μάθημα, για την Α’ και Β’ Λυκείου.
Πρόκειται για
παρεμβάσεις που δεν απαντούν βέβαια στην ανάγκη κατάργησης της «τράπεζας
θεμάτων» και διεξαγωγής ενδοσχολικών εξετάσεων με ευθύνη του σχολείου, το οποίο
είναι και το αίτημα γονιών, μαθητών, εκπαιδευτικών, αλλά ο υπουργός το θεωρεί
«καταστροφικό» για την εκπαιδευτική διαδικασία. Με στόχο λοιπόν να παραμείνει
με λιγότερες αντιδράσεις το μέτρο που – μαζί με άλλες ρυθμίσεις του «νέου»
λυκείου – έστειλε μετεξεταστέους χιλιάδες μαθητές, το υπουργείο εξαγγέλλει
μείωση των αναρτημένων θεμάτων στην «τράπεζα».

Άδεια άσκησης εκλογικού δικαιώματος. Τι ισχύει για εκπαιδευτικούς

Κατά τη
διενέργεια των βουλευτικών ή αυτοδιοικητικών εκλογών, ισχύουν τα εξής:

1. Όσοι
εκπαιδευτικοί μετακινούνται σε απόσταση 200-400 χιλιομέτρων λαμβάνουν άδεια
μιας (1) εργάσιμης ημέρας.
2. Όσοι
μετακινούνται σε απόσταση 401 χιλιομέτρων και πάνω λαμβάνουν άδεια δύο (2)
εργασίμων ημερών, εφόσον κινούνται εξ ολοκλήρου οδικώς με βάση την υπεύθυνη
δήλωσή τους.
3. Όσοι
μετακινούνται σε νησιά ή από νησιά, για τα οποία δεν υπάρχει οδική πρόσβαση, ο
αριθμός των ημερών άδειας που λαμβάνουν, εξετάζεται κατά περίπτωση από τον
αρμόδιο Διευθυντή της Εκπαίδευσης, ανάλογα με την απόσταση και τις ειδικές
συνθήκες μετακίνησης, χωρίς ωστόσο στις περιπτώσεις αυτές, η άδεια να ξεπερνά
τις τρεις (3) εργάσιμες ημέρες.
Για τους
εκπαιδευτικούς που υπηρετούν σε σχολικές μονάδες, οι οποίες ορίζονται εκλογικά
τμήματα και παραμένουν κλειστές την Παρασκευή και τη Δευτέρα, οι ημέρες αυτές
θεωρούνται ως μέρος της άδειας. Επομένως, στους εκπαιδευτικούς που εμπίπτουν
στην περίπτωση 3, είναι δυνατό να χορηγείται μόνο μία (1) μέρα άδεια, είτε την
Πέμπτη πριν από τις εκλογές, είτε την Τρίτη μετά τις εκλογές.
Επισημαίνουμε
ότι, σε κάθε περίπτωση διενέργειας εκλογών εκδίδεται εγκύκλιος σχετικά με τις
διευκολύνσεις των εκπαιδευτικών για την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ (Άρθρο της Θ. Δριμάλα) : Μια πρώτη προσέγγιση για τις προωθούμενες αλλαγές στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση

Σταθερά στη
ρότα της ίδιας αντιδραστικής εκπαιδευτικής πολιτικής

Το υπουργείο
Παιδείας, μετά τις αναδιαρθρώσεις στα ΑΕΙ, που έδεσαν στην κυριολεξία τα
πανεπιστήμια με τις επιχειρήσεις, και τις μεγάλες αλλαγές στη Δευτεροβάθμια
Εκπαίδευση (ΔΕ) με το «νέο» Λύκειο και την Τράπεζα «Θυμάτων», όπως πετυχημένα
την ονομάζουν οι μαθητές στις κινητοποιήσεις τους, καταπιάνεται πλέον με την
Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση (ΠΕ).
Δεν είναι
πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Μπορεί να μην έχει ψηφιστεί εδώ και χρόνια
«νόμος – πλαίσιο» για το Νηπιαγωγείο και το Δημοτικό, ωστόσο μέσα από
εγκυκλίους, αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα σπουδών, στα ωρολόγια
προγράμματα, στα σχολικά βιβλία, η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση – όπως και όλες οι
βαθμίδες – βρίσκεται συνεχώς σε έλεγχο και τροποποιήσεις με ζητούμενο: Να
επιταχυνθεί η τάση διαφοροποίησης στα σχολεία, να προσαρμοστεί η ΠΕ πιο
αποτελεσματικά στις κεντρικές κατευθύνσεις που προκύπτουν από τα ντοκουμέντα
της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του ΟΟΣΑ, κ.ά.
Εκπαιδευτικοί
και γονείς έχουν ήδη πείρα
Ο υπουργός
Παιδείας στην εισήγησή του στο ΕΣΥΠ στις 28/11/2014 ήταν εντελώς σαφής: «Εμείς
σήμερα στρέφουμε το ενδιαφέρον μας στην πραγματική μαθητική ζωή, όπως αυτή
ξεκινά από το Νηπιαγωγείο και συνεχίζεται στο Δημοτικό. Η ένταξη της
Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στις προτεραιότητες της εκπαιδευτικής πολιτικής
ανταποκρίνεται… στις προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ενωσης για έγκαιρες
εκπαιδευτικές παρεμβάσεις»…
Αλλωστε, και
η τελευταία μεταρρύθμιση στο Δημοτικό σχολείο (2006 – 2007), αυτή που αφορά
στην εισαγωγή νέων σχολικών βιβλίων και αναλυτικών προγραμμάτων, πάταγε –
σύμφωνα με τις διακηρύξεις των κυβερνώντων – στις κατευθύνσεις της ΕΕ. Και έχει
σημασία να τονίσουμε το εξής:
Εκείνες οι
αλλαγές αφορούσαν και αφορούν το κεντρικό πρόβλημα της μεθόδου απόκτησης της
γνώσης, της γενικότερης νοητικής συγκρότησης και υποδομής του παιδιού. Ηδη
υπάρχει πλούσια πείρα από εκπαιδευτικούς και γονείς. Δραματική επιδείνωση του
μορφωτικού επιπέδου των μαθητών, της δυνατότητας απόκτησης μιας ορθολογικής
εικόνας του κόσμου, της φύσης και της κοινωνίας.
Το πρόβλημα
δεν ήταν και δεν είναι οι πειραματισμοί στην Εκπαίδευση. Αυτοί είναι αναγκαίοι
και καλοδεχούμενοι, όταν γίνονται με επιστημονικά και παιδαγωγικά κριτήρια. Το
βασικό πρόβλημα είναι ότι στόχος… είναι να δημιουργηθεί στο παιδί μια
υποκειμενική εικόνα του κόσμου. Οπως επίσης στόχος είναι η έμφαση στην
επικοινωνιακή χρήση της γλώσσας, γι’ αυτό αφαίρεσαν – σε σχέση ακόμα και με το
πρόσφατο παρελθόν – πλήθος γλωσσικών κειμένων με αισθητική αξία και
διαπαιδαγωγητική δύναμη.
Γι’ αυτό
λέμε: Εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές έχουν δίκιο να ανησυχούν. Η πείρα, αλλά
και τα πρώτα δείγματα γραφής που έδωσε το υπουργείο Παιδείας, δείχνουν ότι
δρομολογούνται βαθιές αλλαγές στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό, που καθορίζουν
σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα πορεία του παιδιού. Αλλωστε, οι αλλαγές αυτές
συνδέονται και με την εφαρμογή του λεγόμενου «κοινωνικού σχολείου» και των
δράσεών του, που βρίσκονται σε εξέλιξη (θέμα όμως που απαιτεί ξεχωριστή
αρθρογραφία και θα επανέλθουμε).
Ενισχύουν το
σχολείο των δεξιοτήτων
Ηδη από το
2010, στο κείμενο του υπουργείου Παιδείας για το «νέο σχολείο», γινόταν κριτική
στα προγράμματα σπουδών που είχαν μπει στα σχολεία 3 – 4 χρόνια πριν:
«Τα
Προγράμματα Σπουδών που εφαρμόζονται σήμερα, παρά το γεγονός ότι περιγράφουν
την υιοθέτηση σύγχρονων αρχών, δεν έχουν στην πράξη επιφέρει αλλαγές στο
σχολείο».
Ηταν πρόβλημα
για το αστικό κράτος, λοιπόν, ότι οι αναδιαρθρώσεις δεν είχαν επιταχυνθεί στο
βαθμό που ήθελε το κεφάλαιο. Με βάση αυτή την εκτίμηση, δρομολογήθηκε το 2011 η
εισαγωγή νέων πιλοτικών αναλυτικών προγραμμάτων σε Νηπιαγωγείο, Δημοτικό και
Γυμνάσιο, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη γενικευμένη εφαρμογή τους.
Σήμερα, με
βάση τις εξαγγελίες του υπουργού Παιδείας, οι πιθανές αλλαγές σε Νηπιαγωγείο
και Δημοτικό, τα νέα σχολικά βιβλία, θα έχουν ως βάση εκείνα τα πιλοτικά
προγράμματα σπουδών.
Και για να μη
θεωρηθεί ότι κάνουμε υποθέσεις, ας δούμε πώς, μέσα από την ίδια την εισήγηση
του υπ. Παιδείας, μπαίνει το ζήτημα.
Ως προς τη
μεθοδολογία, ενισχύει την ήδη υπάρχουσα διαθεματική προσέγγιση, μέθοδο που στην
ηλικία αυτή, που το παιδί δεν έχει αφομοιώσει τα διάφορα επιστημονικά
αντικείμενα (Γλώσσα, Μαθηματικά, Ιστορία, Φυσική…), το οδηγεί σε μια εικόνα
του κόσμου (φύσης και κοινωνίας) που είναι ασύνδετη, χωρίς να μπορεί να κάνει
την αναγκαία γι’ αυτή την ηλικία γενίκευση από το μέρος στο όλο.
Αναγγέλλει τη
γενίκευση του θεσμού των Ολοήμερων Δημοτικών Σχολείων με Ενιαίο Αναμορφωμένο
Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα (ΕΑΕΠ), του «νέου» τύπου Δημοτικού σχολείου (στοχεύουν
και στο αντίστοιχο Νηπιαγωγείο), που, χωρίς την εξασφάλιση των αναγκαίων
παιδαγωγικών προϋποθέσεων και υλικών υποδομών, εξαναγκάζει τα παιδιά από 6 ετών
έως 12, δηλαδή από την πρώτη έως την έκτη τάξη, να διδάσκονται πληθώρα
αντικειμένων σε ένα συνεχές 7ωρο! Το παιδί διδάσκεται ξένη γλώσσα από την Α’
Δημοτικού (προτείνεται και από το νηπιαγωγείο!), όταν ακόμα δεν έχει αφομοιώσει
τη μητρική του, γι’ αυτό και υπάρχουν δικαιολογημένες ενστάσεις από τους
επιστήμονες. Διδάσκεται η χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή (Η/Υ) από την Α’
Δημοτικού, παρά το ότι ειδικοί επιστήμονες τονίζουν ότι το παιδί στην ηλικία
αυτή δεν πρέπει να ξοδεύει χρόνο μπροστά στον υπολογιστή. Να σημειώσουμε ότι το
αναλυτικό πρόγραμμα του νηπιαγωγείου του 2011 επίσης προβλέπει συστηματική
ενασχόληση του νηπίου με τον Η/Υ! Και όλα αυτά, ενώ οι ανάγκες του παιδιού στην
ηλικία αυτή είναι άλλες: Κίνηση, ψυχαγωγία, κ.ά.
Ενα τέτοιο
σχολείο, διευρυμένο με τέτοιους όρους, που γεμίζει το πρόγραμμά του με ό,τι
ειδικότητα είναι διαθέσιμη, δεν μπορεί να δώσει θετική απάντηση στην ανάγκη για
ένα σχολείο διευρυμένης λειτουργίας, που θα ολοκληρώνει τη μορφωτική και
διαπαιδαγωγητική του αποστολή με ενιαίο πρόγραμμα. Και το λέμε αυτό γιατί η
ίδια η πείρα δείχνει ότι στα σχολεία αυτά ενισχύεται η διάσπαση του ενιαίου
χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αφού πέρα από το βασικό κορμό των μαθημάτων, που
γίνονται σκόρπια στο διάστημα 8.15 π.μ. έως 14.00, κάθε σχολείο έχει ήδη το
δικό του πρόγραμμα ανάλογα με τις ειδικότητες που του παρέχονται! Ετσι, έχουμε
τμήματα αυτών των σχολείων που το παιδί διδάσκεται Μαθηματικά την 5η ή και την
7η ώρα, που είναι κατάκοπο, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να κάνει δύο φορές τη μέρα το
ίδιο μάθημα, τη στιγμή που το διπλανό σχολείο δεν το διδάσκεται καν!
Ο υπουργός
Παιδείας, με την εισήγησή του στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας (ΕΣΥΠ), ανακοινώνει
ότι στοχεύει στη «δημιουργία των προϋποθέσεων της κατανόησης του φαινομένου της
Ευρωπαϊκής Ενωσης»! Καθένας μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει τούτο. Αν έως τώρα,
τα δημόσια σχολεία κατακλύζονταν από ευρωπαϊκά προγράμματα, αυτό θα γενικευτεί,
ώστε να κατανοήσουν τα παιδιά «το φαινόμενο της ΕΕ» από την πλευρά φυσικά της
ΕΕ! Δηλαδή, η παραχάραξη της Ιστορίας, η αποθέωση της ΕΕ, η εξιλέωσή της από
την εμπλοκή της στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τη φτώχεια στην οποία έχει
καταδικάσει τους λαούς, θα είναι συνήθης διαδικασία.
Στην ίδια
εισήγηση μιλάει για εξορθολογισμό της διδακτέας ύλης, αναγνωρίζοντας ότι τα
τελευταία χρόνια είχε κατέβει η δυσκολία προς τα κάτω, άρα «η αναδιάταξη της
ύλης ορίζεται από την ανάγκη μεταφοράς δύσκολων διδακτικών αντικειμένων από
μικρότερες σε μεγαλύτερες τάξεις». Εχει βάση αυτός ο ισχυρισμός; Χρειάζεται
πράγματι αναδιάταξη και εξορθολογισμός της ύλης;
Κανείς δεν
φαίνεται να διαφωνεί με αυτό. Το ζήτημα είναι η κατεύθυνση της αλλαγής, δεν
είναι απλά πόσες σελίδες ή πόσα κεφάλαια θα βγουν. Για παράδειγμα, οι αλλαγές
στα αναλυτικά προγράμματα δικαιολογούνται και ως απάντηση στο φορτωμένο
πρόγραμμα του μαθητή. Ποιος δε θυμάται, άραγε, το σύνθημα «η τσάντα στο
σχολείο» της Διαμαντοπούλου, που κι αυτό ακόμα δεν έγινε;
Η μείωση της
διδακτέας ύλης, όπως γίνεται σήμερα, στην πραγματικότητα εντάσσεται στη λογική
της παροχής χρηστικών πληροφοριών και στην αφαίρεση κάθε διαχρονικού –
δοκιμασμένου από την παιδαγωγική πράξη – επιστημονικού στοιχείου για την
αλήθεια και την πραγματικότητα.
Η μείωση της
ύλης δεν είναι προοδευτικό μέτρο από μόνη της. Για παράδειγμα, στο ζήτημα της
Γλώσσας, σήμερα γίνεται μέσα από την αφαίρεση του δημιουργικού στοιχείου των
γλωσσικών μαθημάτων, τη διδασκαλία της μητρικής με όρους επικοινωνίας
(διδάσκεται ως ξένη γλώσσα), χωρίς κανόνες και Γραμματική, που είναι και το
απαραίτητο σημείο αναφοράς για την εκμάθηση και την αφομοίωση του γλωσσικού
πλούτου της ελληνικής γλώσσας.
Αν θέλουμε,
λοιπόν, να γίνει αναδιάταξη της ύλης με κριτήριο τις σύγχρονες μορφωτικές
απαιτήσεις και δυνατότητες, τότε χρειάζεται συνολική αλλαγή κατεύθυνσης.
Η προσοχή
πρέπει λοιπόν να στραφεί αλλού. Πραγματικός εξορθολογισμός της ύλης πρέπει να
γίνει λαμβάνοντας υπόψη τις ψυχικές και διανοητικές ικανότητες και ανάγκες των
παιδιών κάθε ηλικίας. Χρειάζεται, επίσης, τα βιβλία και τα αναλυτικά
προγράμματα να επικεντρωθούν στα πιο ουσιαστικά και ανθεκτικά στο χρόνο
στοιχεία της γνώσης, στις αρχές και τους νόμους που διέπουν την εξέλιξη της
φύσης και της κοινωνίας. Απαιτείται ενιαίο πρόγραμμα και ενιαίο σχολείο και όχι
διαφοροποιημένο πρόγραμμα και σχολείο.
Το
διαφοροποιημένο σχολείο δεν είναι λύση στο πρόβλημα της ποιότητας του σχολείου
Αυτόν ακριβώς
τον ενιαίο χαρακτήρα του σχολείου είναι που εχθρεύεται διαχρονικά κάθε
παραλλαγή της αστικής εκπαιδευτικής πολιτικής, αλλά και οι διάφορες
μικροαστικές θεωρίες (στο όνομα της ελευθερίας).
Ο υπουργός
Παιδείας, όταν κάνει λόγο για μείωση, αναδιάταξη και προσαρμογή της ύλης, λέει
ξεκάθαρα τι εννοεί: Κάθε σχολείο θα διαφοροποιεί το πρόγραμμά του (ωρολόγιο,
αναλυτικό, κ.τ.λ.) ανάλογα με «τις ανάγκες (;), τις δυνατότητες, τις ιδιαίτερες
συνθήκες του»!
«Και πού
είναι το πρόβλημα;», μπορεί να ρωτήσει κάποιος καλοπροαίρετα. Οταν μιλάμε για
διαφοροποίηση του προγράμματος ενός σχολείου, δεν εννοούμε την προσπάθεια του
εκπαιδευτικού να σκύψει στις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε μαθητή. Αυτό γίνεται σε
γενικές γραμμές από τους δασκάλους (όσο τους επιτρέπουν οι συνθήκες μέσα στη
σχολική τάξη) και σωστά γίνεται. Το πρόβλημα γεννιέται, όταν, στο όνομα της
διαφοροποίησης, θέτεις διαφορετικούς μορφωτικούς στόχους, χαμηλώνεις τον πήχη
για τα παιδιά που ξεκινούν από διαφορετικές, άνισες κοινωνικές, πολιτιστικές
αφετηρίες και τελικά περιορίζεις το μέλλον του παιδιού στον ταξικό ορίζοντα που
του προσδιόρισε η ταξική κοινωνία. Και δεν είναι μόνο η καπιταλιστική κρίση που
φέρνει αυτό το πρόβλημα στην επιφάνεια, με τα χιλιάδες παιδιά που ζουν χωρίς
φαΐ, χωρίς ρεύμα και θέρμανση και με ζητούμενο την καθημερινή επιβίωση. Το
πρόβλημα είναι διαχρονικό, γιατί έχει ταξική βάση. Αρα, όταν προσαρμόζεις το
πρόγραμμα στις ανάγκες του παιδιού (αλήθεια, ποιος προσδιορίζει αυτές τις
ανάγκες, αν όχι ο ταξικός του ορίζοντας;) με μια λογική του στιλ «δεν πρέπει να
πιέζουμε τα παιδιά και να τους θέτουμε αυξημένες απαιτήσεις», τελικά οδηγείς –
και από αυτό το δρόμο – στην ταξική κατηγοριοποίηση σχολείων, εκπαιδευτικών και
μαθητών, δηλαδή στα σχολεία πολλών ταχυτήτων.
Για ένα
τέτοιο σχολείο απαιτείται και ένας νέος ρόλος στον εκπαιδευτικό. Γι’ αυτό η
εισήγηση δίνει έμφαση στη δυνατότητα του «καινοτόμου» εκπαιδευτικού να ορίζει
«το τι (περιεχόμενο) και το πώς (μέθοδο) της εκπαιδευτικής πράξης», δηλαδή να
αλλάζει και να προσαρμόζει το περιεχόμενο της διδασκαλίας του, ώστε, με βάση τα
παραπάνω, να μαθαίνουν τα παιδιά με βάση την τάξη τους και το επίπεδο της
οικογένειάς τους. Καλείται, δηλαδή, ο εκπαιδευτικός «να αναλάβει την ευθύνη της
εκπαιδευτικής διαδικασίας, σεβόμενος ένα πλαίσιο αρχών που ορίζουν τα
νομοθετικά κείμενα», δηλαδή να εφαρμόσει το «νέο» «κοινωνικό» σχολείο, να
συμβάλει στη διαφοροποίηση – κατηγοριοποίηση των σχολείων, των εκπαιδευτικών
και των μαθητών, άρα και του ίδιου, και γι’ αυτό θα λογοδοτεί, θα κρίνεται, θα
«αξιολογείται». Τον θέλουν συμμέτοχο στο έγκλημα δηλαδή!
Χωρίς να θέλουμε
να ανοίξουμε παραπέρα αυτό το θέμα, χρειάζεται να κάνουμε μια υπενθύμιση.
Πραγματικά καινοτόμοι παιδαγωγοί, που έμειναν στην Ιστορία αλλά και άφησαν
ανεξίτηλα το στίγμα τους στις ψυχές των μαθητών, ήταν αυτοί που επιδίωξαν να
ξεκολλήσουν τους «φτωχοδιάβολους» μαθητές τους από μια προδιαγεγραμμένη πορεία,
να τους κάνουν μορφωμένους ανθρώπους με το άλφα κεφαλαίο.
Το ταξικά
διαφοροποιημένο σχολείο φέρνει και νέο τρόπο αξιολόγησης του μαθητή. Αυτή δε θα
γίνεται με βάση το τι πρέπει να μάθει το παιδί ανάλογα με την ηλικία του και τη
σχολική τάξη αλλά το τι «μπορεί να μάθει» το παιδί. Αυτή η επιφανειακά
προοδευτική αντίληψη, στην ουσία της φέρνει ακόμα μεγαλύτερη ταξικότητα.
Χαμηλώνει τους μορφωτικούς στόχους ενώ ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στο να
θεωρηθεί η κατάκτηση της γνώσης ως ατομική υπόθεση του κάθε παιδιού!
Διαμορφώνεται
η αντίστοιχη δομή για την παραπέρα διαφοροποίηση των σχολείων
Μέσα από την
εισήγηση του υπ. Παιδείας:
Ξεκαθαρίζεται
η δυνατότητα της σχολικής μονάδας να διαμορφώνει το πρόγραμμά της. Ετσι, θα
δίνεται η «δυνατότητα μερικής διαμόρφωσης των προγραμμάτων από τη σχολική
μονάδα, με βάση τις ανάγκες, τις δυνατότητες, τις ιδιαίτερες συνθήκες του κάθε
σχολείου (Ειδικής Αγωγής, Νησιωτικά, Ορεινά)». Δηλαδή, εδώ ο υπουργός
αναγνωρίζει ότι τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών στα ορεινά χωριά ή στα
αποκλεισμένα από τις συγκοινωνίες νησιά, θα μαθαίνουν όσα επιτρέπουν οι
συνθήκες αυτές, δηλαδή ελάχιστα! Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι η σχολική μονάδα θα
καθορίζει «τις ώρες που είναι αναγκαίες, το εύρος ή τη δυσκολία των
προγραμμάτων σπουδών …με βάση τις ιδιαιτερότητες που έχει, όπως η σύνθεση του
μαθητικού πληθυσμού (Ρομά, παιδιά μεταναστών, παιδιά από οικογένειες ανέργων ή
με χαμηλά εισοδήματα)». Δηλαδή, μας λέει ότι ένα σχολείο με Ρομά θα τους
μαθαίνει λίγα, τα παιδιά ανέργων δε χρειάζονται και πολλά (εδώ δεν τους δίνουμε
φαΐ, μόρφωση θα τους δώσουμε;), ενώ τα παιδιά από οικογένειες χαμηλών
εισοδημάτων θα μαθαίνουν τα ανάλογα! Αντί, δηλαδή, να παρθούν μέτρα στήριξης
της οικογένειας (συγκοινωνία, δουλειά ή τουλάχιστον επίδομα ανεργίας), για να
μπορεί και το παιδί να ανταποκριθεί στην εκπαιδευτική διαδικασία, αντί γι’
αυτό, θα προσαρμόζεται το σχολικό πρόγραμμα στο χαμηλό επίπεδο διαβίωσής του,
για να τελειώνουμε με τη μόρφωση αυτών των παιδιών, που δε χρειάζονται και
πολλά.
Με βάση τις
εξαγγελίες του υπουργείου «αναβαθμίζεται» η Ευέλικτη Ζώνη, ώστε να περάσουν και
σ’ αυτή δράσεις του «κοινωνικού» σχολείου αλλά και διάφορα άλλα προγράμματα
«για την αειφορία», «σύνδεσης του σχολείου με την τοπική κοινωνία» (βλέπε
δήμους, επιχειρήσεις…), ανάδειξης της «τοπικής ιστορίας – πολιτισμού –
οικονομίας». Ο κατακερματισμός του σχολείου σε προγράμματα και ζώνες, όπως στα
ΕΑΕΠ που προαναφέραμε και όχι μόνο.
Το «νέο»
σχολείο θέλει και την ανάλογη αλλαγή στη διοίκηση τόσο της σχολικής μονάδας όσο
και σε επίπεδο Περιφέρειας και Διεύθυνσης. Ετσι, θα παρέχεται «ενίσχυση της
αυτονομίας, του σχεδιασμού σε όλα τα επίπεδα, του προγραμματισμού, της
αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και της λογοδοσίας. Ισχυροποίηση των
Περιφερειακών Διευθύνσεων με αποκέντρωση, “καθετοποίηση”, και
αντιστοίχιση υπηρεσιών με κέντρο διαχείρισης προσωπικού την Περιφέρεια
Εκπαίδευσης». Στην ουσία, η σχολική μονάδα θα είναι «αυτόνομη», με ευθύνη στα
οικονομικά και το πρόγραμμά της, και η Περιφερειακή Διεύθυνση θα λειτουργεί ως
μικρό υπουργείο Παιδείας, με ευθύνη στο πρόγραμμα, στο σφαγείο της
«αξιολόγησης», στον καλύτερο δυνατό «εξορθολογισμό» του προσωπικού, στη λογική
φυσικά της κινητικότητας, που έχει ήδη ξεκινήσει και επεκτείνεται.
Εκπαιδευτικοί «μόνιμοι» και συμβασιούχοι αεί περιφερόμενοι!
Τα διάφορα
ευρωπαϊκά προγράμματα, για «περιορισμό της Σχολικής Διαρροής (Early School
Leaving) στην οποία δίνει έμφαση η ΕΕ», που αφορούν «πρώτιστα το Νηπιαγωγείο
και το Δημοτικό Σχολείο», θα χρησιμοποιούνται όχι για να ενισχύουν τα παιδιά
των ευπαθών ομάδων (λαϊκών οικογενειών, ανέργων, ορεινών περιοχών, παιδιών με
ειδικές ανάγκες…) αλλά για «μετασχηματισμό προγραμμάτων σύμφωνα με τις
ανάγκες – δεξιότητες των παιδιών, ώστε να μην αποθαρρύνονται από τις δυσκολίες σκληρών
προγραμμάτων σπουδών και εγκαταλείπουν το σχολείο». Δηλαδή, επιβεβαιώνει το
υπουργείο Παιδείας ότι και μέσω των προγραμμάτων θα προσαρμόζουν το αναλυτικό
πρόγραμμα του σχολείου στο επίπεδο των παιδιών που προέρχονται από τα λαϊκά
στρώματα, για αναπαραγωγή φτηνού εργατικού δυναμικού.
Η σύνδεση του
σχολείου με την τοπική κοινωνία διαπνέει και τα δύο κείμενα (εγκύκλιο για το
«κοινωνικό» σχολείο και εισήγηση του υπουργού Παιδείας στο ΕΣΥΠ 28/11/2014).
Στο σχολείο και στη διαδικασία της μάθησης παρεμβαίνουν όλοι οι εμπλεκόμενοι
φορείς, «οι κοινωνικοί εταίροι (βλέπε επιχειρήσεις), οι φορείς της τοπικής
αυτοδιοίκησης, οι γονείς και οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων». Ολοι αυτοί θα
είναι και συνδιαμορφωτές του σχολικού προγράμματος, άρα και φορείς της αυτονομίας
και διαφοροποίησης των σχολείων.
Ποιος μίλησε
λοιπόν για μόρφωση;
Προωθούν ένα
σχολείο προσανατολισμένο στις δεξιότητες, με λιγότερα επιστημονικά αντικείμενα
(μαθήματα) και περισσότερα προγράμματα, που θα δίνουν στο παιδί σκόρπιες
πληροφορίες και γνώσεις, αλλά δε θα το βοηθάνε να αποκτήσει κριτική σκέψη και
στέρεη γνώση. Ενα σχολείο που θα κατεβάσει τον πήχη των απαιτήσεων στις λαϊκές
αλλά και δυσπρόσιτες περιοχές (βλέπε εισήγηση υπ. Παιδείας στο ΕΣΥΠ
28.11.2014), ώστε το παιδί να μαθαίνει μόνο όσα είναι απαραίτητα για το
συγκεκριμένο επίπεδο διαβίωσής του. Ενα σχολείο που ο εκπαιδευτικός –
διαμεσολαβητής θα ωθείται να τρέχει από πρόγραμμα σε πρόγραμμα και να βάζει σε
δεύτερη μοίρα τα βασικά μαθήματα (Γλώσσα, Μαθηματικά, Ιστορία, Φυσική,
Γυμναστική, Αισθητική Αγωγή…). Αντικειμενικά, η διαδικασία αυτή θα οδηγήσει
σε απολύσεις εκπαιδευτικών, όπως έγινε και στα ΕΠΑΛ, όταν κατάργησαν
ειδικότητες. Ο φτωχός γονιός δε θα μπορεί να καλύψει τα μεγάλα κενά στην
εκπαίδευση και επαγγελματική αποκατάσταση του παιδιού του.
Αρα προωθούν
ένα σχολείο ακόμα πιο ταξικό, που θα χτυπήσει τα μορφωτικά δικαιώματα των
παιδιών των λαϊκών οικογενειών, τα εργασιακά των εκπαιδευτικών, θα κάνει τους
γονείς ακόμα καλύτερους πελάτες και τα παιδιά αυριανούς φτηνούς εργαζόμενους.
Συμπερασματικά
μπορούμε να πούμε ότι το «νέο» «κοινωνικό» και «αυτόνομο σε ό,τι αφορά τον
προγραμματισμό και τη διαμόρφωση μέρους του ωρολογίου προγράμματος» σχολείο, θα
είναι ένα σχολείο αντίστοιχο με τις οικονομικές και κοινωνικοταξικές συνθήκες
της περιοχής του, άρα διαφορετικό από το διπλανό του, ένα σχολείο που θα
αναπαράγει τις ταξικές ανισότητες και τελικά θα εξασφαλίζει φτηνό εργατικό
δυναμικό στις επιχειρήσεις.
Ο
εκπαιδευτικός – διαμεσολαβητής καλείται να συμβάλλει στην αναπαραγωγή ενός
εργατικού δυναμικού, που θα εξασφαλίσει την κερδοφορία και την
ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, πολλές από τις οποίες θα μπαινοβγαίνουν και
θα κερδοσκοπούν μέσα στο ίδιο το σχολείο και πολύ περισσότερο θα καθορίζουν
τους όρους και τις προϋποθέσεις με βάση τις οποίες θα γίνεται αυτή η
αναπαραγωγή.
Σχολείο και
εκπαιδευτικός θα «αξιολογούνται» για το κατά πόσο προχώρησαν αυτές τις
αναδιαρθρώσεις στο χώρο τους, γι’ αυτό η αξιολόγηση έχει αντικειμενικά ταξικό
πρόσημο, είναι αντιδραστικό εργαλείο και πρέπει να αποτραπεί.
Το «νέο» αυτό
«κοινωνικό» σχολείο είναι το σχολείο που έχουν σήμερα ανάγκη ΕΕ και
επιχειρήσεις, αλλά βρίσκεται στην αντίπερα όχθη από τις σύγχρονες μορφωτικές
ανάγκες των παιδιών των λαϊκών οικογενειών.
Ο λαός σήμερα
χρειάζεται για τα παιδιά του ενιαία αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Εκπαίδευση
με δίχρονη υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή και 12χρονο σχολείο, που θα
διαπαιδαγωγούν και θα μορφώνουν όλα τα παιδιά, θα τα ετοιμάζουν να διεκδικήσουν
ζωή, μόρφωση και δουλειά με πλήρη δικαιώματα. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να πάρει
θέση σ’ αυτήν την όχθη, για να ανυψώσει την παιδαγωγική και επιστημονική του
υπόσταση και να υπηρετήσει με τον καλύτερο τρόπο τις μορφωτικές ανάγκες των
παιδιών των λαϊκών οικογενειών.
Θεοδώρα
ΔΡΙΜΑΛΑ
Δασκάλα,
μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών και του ΔΣ της ΔΟΕ

ΕΦΗΜ. ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ : Το παντεσπάνι μιας… πεινασμένης εκπαίδευσης!

Στο σημερινό
πλαίσιο των περικοπών οι διακηρύξεις για το νέο ψηφιακό σχολείο, με τους
διαδραστικούς πίνακες και τους υπολογιστές σε κάθε θρανίο, δεν μπορούν να
γιατρέψουν τις ασθένειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος

Με πρόσφατο
έγγραφό του με θέμα «Αξιοποίηση του ψηφιακού εξοπλισμού κατά την εκπαιδευτική
διαδικασία σε σχολικές μονάδες», το υπουργείο Παιδείας καλεί τους εκπαιδευτικούς
να αξιοποιήσουν τον ψηφιακό εξοπλισμό και τον διαδραστικό πίνακα για τη
διδασκαλία συγκεκριμένων γνωστικών αντικειμένων.
Μάλιστα
επισημαίνει ότι «η εισαγωγή των ΤΠΕ στην εκπαίδευση επιφέρει σημαντικές αλλαγές
όχι μόνο στα μέσα διδασκαλίας αλλά και στη διδακτική-μαθησιακή διαδικασία»
καθώς «συμβάλλει στην ανάπτυξη κριτικής σκέψης των μαθητών, στην αλλαγή της
διδακτικής πρακτικής, της διαδικασίας της μάθησης και επικοινωνίας και
εξασφαλίζει την παροχή ίσων ευκαιριών σε όλους τους μαθητές».
Τα τελευταία
χρόνια έχει ενταθεί και στη χώρα μας η συζήτηση για τον ρόλο των νέων
τεχνολογιών στην εκπαίδευση και την ευρεία χρήση που αυτή πρέπει να έχει στην
εκπαιδευτική διαδικασία. Εφαρμόζονται προγράμματα επιμόρφωσης των
εκπαιδευτικών, έχουν εισαχθεί οι υπολογιστές στο αναλυτικό πρόγραμμα της
σχολικής εκπαίδευσης.
Παράλληλα,
ήδη έχει πέσει η πρόταση για τηλε-εκπαίδευση για τα παιδιά των απομακρυσμένων
περιοχών (μέχρι να φτάσει ο εκπαιδευτικός), ενώ η πρώην υπουργός Παιδείας
μιλούσε για τη δυνατότητα που έχει το κάθε παιδί να έχει την ύλη του σχολείου
«στην ταμπλέτα».
Στην Ελλάδα η
όποια εισαγωγή στα σχολεία των υπολογιστών και των διαδραστικών πινάκων έχει
γράψει τη δική της ιστορία (Επιχειρησιακό Πρόγραμμα – Πράξη «Ανάπτυξη Ψηφιακού
Εκπαιδευτικού Υλικού – Ψηφιακή Βάση Γνώσεων – Υποδομές για ένα Ψηφιακό Σχολείο
– Ψηφιακό Υλικό για τα Σχολεία»).
Είναι
χαρακτηριστικό ότι συνδέθηκε σε κάθε περίπτωση με τις «πληρωμένες οδηγίες» των
λεγόμενων Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης (ΚΠΣ), με τα ΕΠΕΑΕΚ και το ΕΣΠΑ, με έναν
σχεδιασμό που πριμοδοτούνταν από την ανάγκη να απορροφηθούν κονδύλια τα οποία,
με τη μαζική αγορά υπολογιστών και διαδραστικών πινάκων, επέστρεφαν
κανονικότατα σε συγκεκριμένες εταιρείες νέων τεχνολογιών.
Οι υποσχέσεις
Μπορεί
κάποιος να θυμηθεί την προσφορά δεκάδων χιλιάδων υπολογιστών στους μαθητές του
Γυμνασίου οι οποίοι δεν εντάχθηκαν στη συντριπτική τους πλειονότητα στη
λειτουργία της τάξης και στη μαθησιακή διαδικασία καθώς δεν προβλέφτηκε κανενός
είδους υποστηρικτική υποδομή μέσα στα σχολεία.
Παράλληλα η
όποια εισαγωγή στα σχολεία των υπολογιστών και των διαδραστικών πινάκων
συνοδεύτηκε από μια καταιγίδα διακηρύξεων και υποσχετικών, όπως για την
«Ψηφιακή λειτουργία του “νέου” σχολείου» και την «αναβάθμιση των σχολικών
υποδομών και δικτύων που θα περιλαμβάνουν διαδραστικούς πίνακες και δίκτυα
υπολογιστών σε κάθε σχολείο» και σειρά άλλων τεχνολογικών μέσων στην
εκπαίδευση.
Η εισαγωγή
των νέων τεχνολογιών προβάλλεται από το υπουργείο Παιδείας ως φάρμακο που θα
γιατρέψει τις ασθένειες του εκπαιδευτικού συστήματος. Και ενώ παρατηρείται, σε
επίπεδο διακηρύξεων κυρίως, πρόοδος και σπουδή για την εισαγωγή των νέων
τεχνολογιών στα σχολεία, σοβαρά χρονίζοντα προβλήματα της εκπαίδευσης
παραμένουν άλυτα.
Δεν
υποτιμούμε τη δυνατότητα διάδρασης με ψηφιακό υλικό και πολυμέσα σε ένα
περιβάλλον εκπαίδευσης με πολλά άτομα καθώς και τη δυνατότητα ανάπτυξης των
εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων στον διαδραστικό πίνακα, δραστηριοτήτων που
περιλαμβάνουν διαμόρφωση κειμένου και εικόνων, δημιουργία, εκτύπωση και
αποθήκευση σημειώσεων για διαμοιρασμό στους μαθητές, έντυπα ή ηλεκτρονικά σε
κοινό αποθηκευτικό χώρο στον υπολογιστή ή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Δεν
υποτιμούμε τη δυνατότητα προβολής ιστοσελίδων και βίντεο από το Διαδίκτυο, τη
χρήση του για προβολές καθώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί, για παράδειγμα, για να
δείξει στους μαθητές πώς θα χρησιμοποιήσουν μια εφαρμογή -επίδειξη ενός
εκπαιδευτικού λογισμικού-, για να παρουσιαστεί η δουλειά ενός μαθητή σε όλη την
τάξη, να δείξει βίντεο που εξηγούν δύσκολες έννοιες, για να βοηθήσει οπτικούς
μαθητές ή μαθητές με ειδικές ανάγκες, για να δημιουργήσει σημειώσεις, σχήματα,
χάρτες και να τα αποθηκεύσει για μελλοντική χρήση.
Ωστόσο
γνωρίζουμε καλά πως ο διαδραστικός πίνακας και ο υπολογιστής δεν έχουν τη
μαγική ιδιότητα να εξαφανίσουν, προς όφελος εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων,
τα υπαρκτά προβλήματα της σχολικής εκπαίδευσης, δεν μπορούν από μόνοι τους να
γεφυρώσουν τα «χάσματα» στην εκπαιδευτική διαδικασία.
Πέρα από το
γεγονός ότι μόνο συμπληρωματικά μπορούν να βοηθήσουν, είναι φανερό ότι στο σημερινό
πλαίσιο των περικοπών οι διακηρύξεις για το νέο ψηφιακό σχολείο, με τους
διαδραστικούς πίνακες και τους υπολογιστές σε κάθε θρανίο μοιάζουν σαν το
παντεσπάνι μιας… πεινασμένης σχολικής εκπαίδευσης.
Πειραματισμοί
Είναι σίγουρα
εντελώς παραπλανητικό να παρουσιάζονται οι νέες τεχνολογίες σαν πανάκεια του
δημόσιου σχολείου, σαν το μαγικό φάρμακο που θα λύσει τα χρόνια προβλήματα. Τα
πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Επειτα από χρόνια πειραματισμών στις ΗΠΑ και
στην Ευρώπη με τους υπολογιστές σε διάφορους τομείς της εκπαίδευσης, δεν έχει
βρεθεί ακόμη απάντηση στο κεντρικό ερώτημα: «Οι υπολογιστές είναι πράγματι
αποτελεσματικοί στην εκπαίδευση;»
Τα στοιχεία
από πολυάριθμες μελέτες πάνω στο αν οι υπολογιστές βελτιώνουν την ουσιαστική
μαθησιακή διαδικασία είναι εκκρεμή.
Μια μεγάλη
έρευνα που πραγματοποιήθηκε από την καθηγήτρια Anne Mangen του νορβηγικού
Πανεπιστημίου Στάβανγκερ, σε συνεργασία με τον νευροφυσιολόγο Jean-Luc Velay
του Πανεπιστημίου της Μασσαλίας, έδειξε ότι η γραφή με το χέρι ενδυναμώνει τη
διαδικασία της μάθησης, σε αντίθεση με τη χρήση του πληκτρολογίου που τη
διαταράσσει.
Η ερευνήτρια
εξήγησε ότι στη διαδικασία της ανάγνωσης και της γραφής εμπλέκονται μια σειρά
αισθήσεις. Οταν γράφουμε με το χέρι, ο εγκέφαλός μας ανατροφοδοτείται από τις
κινήσεις, αλλά και από την επαφή με το στυλό και το χαρτί. Αυτή η
ανατροφοδότηση είναι σημαντικά διαφορετική από εκείνη που γίνεται όταν
αγγίζουμε και χρησιμοποιούμε το πληκτρολόγιο.
Το ίδιο
συμβαίνει και με όσους διαβάζουν από ένα βιβλίο, αντί από μια οθόνη, σύμφωνα με
την ίδια έρευνα, η οποία έρχεται να αναδείξει τη σημασία των παραδοσιακών
μεθόδων μάθησης, που τείνουν να εκλείψουν στη σύγχρονη κοινωνία λόγω των
τεχνολογικών εξελίξεων.
Είναι
ξεκάθαρο. Η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας επιβάλλει πρώτα απ’ όλα
να πλουτίσει το περιεχόμενο της μόρφωσης. Η χρήση των τεχνολογιών σήμερα
έρχεται στο πλαίσιο μιας συνολικής υποβάθμισης.

Συνωστισμός μαθητών, υποχρεωτικές μετακινήσεις και χαμένες ώρες

Mε κενά σε
εκπαιδευτικούς φεύγει το πρώτο τρίμηνο της σχολικής χρονιάς στα σχολεία της
Περιφέρειας Θεσσαλονίκης, αφού χάνονται χιλιάδες διδακτικές ώρες. «Γι’ ακόμα
μια φορά, οι διαβεβαιώσεις της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, μέσω του αρμόδιου
υπουργείου Παιδείας, στην αρχή της σχολικής χρονιάς, για εύρυθμη λειτουργία των
σχολείων, διαψεύδονται», τονίζουν οι βουλευτές του ΚΚΕ Θεοδ. Κωνσταντινίδης
και Ελ. Γερασιμίδου σε σχετική Ερώτηση που κατέθεσαν, πριν μερικές
μέρες, στη Βουλή.

Το ΚΚΕ
επισημαίνει ότι οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης προσπαθούν «να καλύπτουν έντεχνα το
πρόβλημα με την αντιπαιδαγωγική πρακτική της αύξησης των μαθητών ανά τάξη, τις
συμπτύξεις τμημάτων, ακόμα και με καταργήσεις ολοήμερων τμημάτων ή φορτώνοντας
επιπλέον απλήρωτες διδακτικές ώρες στις πλάτες εκπαιδευτικών. Επιπλέον, για την
κάλυψη των κενών πραγματοποιούνται υποχρεωτικές μετακινήσεις εκπαιδευτικών. Οι
συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι δραματικές για τους μαθητές, την
εκπαιδευτική διαδικασία και τις εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα των
εκπαιδευτικών», τονίζουν και αναφέρονται στο χαρακτηριστικό παράδειγμα του
Δημοτικού Σχολείου στον Χορτιάτη. Εκεί φοιτούν 380 μαθητές και είναι 18τάξιο.
Ομως, στο σχολείο έχουν τοποθετηθεί 19 δάσκαλοι, καθώς υπάρχει ανάγκη ένας
δάσκαλος, ο οποίος έχει αναλάβει και το ολοήμερο σχολείο, να κάνει μαθήματα
κατ’ οίκον σε ασθενή μαθητή με λευχαιμία, που αδυνατεί να πηγαίνει στο σχολείο.
Ομως, εξαιτίας των κενών που υπάρχουν στα σχολεία της Δυτικής Θεσσαλονίκης, η
Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Ανατολικής Θεσσαλονίκης υποχρεώνει, προς το παρόν
προφορικά, το δάσκαλο να επιστρέψει στην αίθουσα, προκειμένου συνάδελφός του να
πάρει απόσπαση σε σχολείο της Δυτικής Θεσσαλονίκης.
Ηδη, γονείς
και μαθητές του σχολείου προβαίνουν σε διαμαρτυρίες στους αρμοδίους, για την
παραπάνω κατάσταση.
«Η
συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και ΕΕ στερούν από τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών το
δικαίωμα στη μόρφωση, καταδικάζουν στην ανεργία και την εργασιακή ομηρία τους
εκπαιδευτικούς, στο όνομα της δημοσιονομικής πολιτικής. Η μόνη ρεαλιστική λύση
είναι η άμεση πλήρωση όλων των κενών με μόνιμους μαζικούς διορισμούς, με άμεση
μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών χωρίς όρους και προϋποθέσεις», τονίζουν οι
βουλευτές του ΚΚΕ, ζητώντας κάλυψη των κενών με μόνιμους διορισμούς, ανάκληση
των μετακινήσεων και συνέχιση των μαθημάτων κατ’ οίκον για το μαθητή που δεν
μπορεί να πάει στο σχολείο.

Έκθεση της Κομισιόν: Βαθμό κάτω από τη βάση παίρνει το εκπαιδευτικό σύστημα. ΕΚΘΕΣΗ-ΣΟΚ ΤΗΣ ΚΟΜΙΣΙΟΝ: ΔΕΝ ΠΕΡΝΑ ΤΑ ΤΕΣΤ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ Η ΕΛΛΑΔΑ

Βαθμό κάτω από τη βάση παίρνει το εκπαιδευτικό σύστημα

«Mετεξεταστέο» μένει το ελληνικό εκπαιδευτικό
σύστημα στα ευρωπαϊκά τεστ αξιολόγησης.  

«Πιάνει» μόνο έναν από τους έξι στόχους
που έχει θέσει η E.E. με ορίζοντα υλοποίησης το 2020, ενώ στους υπόλοιπους
βαθμολογείται «κάτω από τη βάση». Iδιαίτερα απογοητευτική είναι η εικόνα που
παρουσιάζει η χώρα μας σε κρίσιμους δείκτες, όπως είναι η επιτυχής μετάβαση των
αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην αγορά εργασίας, η μείωση των ποσοστών
αποτυχίας των 15χρονων μαθητών σε βασικές δεξιότητες και η αύξηση της
συμμετοχής των ενηλίκων στη διά βίου εκπαίδευση.
Eιδικότερα,
η έκθεση της Eυρωπαϊκής Eπιτροπής για την αξιολόγηση της προόδου του
στρατηγικού πλαισίου «Eκπαίδευση και κατάρτιση 2020», που παρουσιάζει σήμερα η
«H», κάνει λόγο για σοβαρά προβλήματα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος
όσον αφορά την ποιότητα και την αποτελεσματικότητά του και ζητά να ληφθούν
συγκεκριμένα μέτρα, δίνοντας έμφαση στην εφαρμογή της αξιολόγησης. Oι συστάσεις
που γίνονται προς τη χώρα μας προβλέπουν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:
Βαθμό κάτω από τη βάση παίρνει το εκπαιδευτικό σύστημα
• Tον
εκσυγχρονισμό της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με στόχο να
ενισχυθεί η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και να μειωθούν τα υψηλά ποσοστά
αποτυχίας των μαθητών.
• Την
εφαρμογή συστήματος αξιολόγησης στους εκπαιδευτικούς των δύο πρώτων βαθμίδων
και την αύξηση της οικονομικής και οργανωτικής αυτονομίας των σχολικών μονάδων.
• Tην
εξοικονόμηση πόρων λόγω χαμηλής κρατικής χρηματοδότησης, με μέτρα όπως είναι ο
«εξορθολογισμός» των σχολικών μονάδων, ανοίγοντας «παράθυρο» για νέες
συγχωνεύσεις και καταργήσεις, η αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα και η
μείωση των λειτουργικών δαπανών των σχολείων.
• Tην
ενίσχυση της ελκυστικότητας της επαγγελματικής εκπαίδευσης, όπου φοιτά το 33,1%
των μαθητών έναντι 50,4% στην Eυρώπη, αλλά και τη σύνδεσή της με την αγορά
εργασίας.
• Tην
προσαρμογή της ανώτατης εκπαίδευσης με τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας με
στόχο να μειωθούν τα ποσοστά ανεργίας των νέων πτυχιούχων.
Aναλυτικά,
όσον αφορά τις επιδόσεις της Eλλάδας στους έξι στόχους που έχει θέσει η Eυρώπη
για την εκπαίδευση προκύπτουν τα ακόλουθα:
1 Πρόωρη
«διαρροή» νέων από την εκπαίδευση – κατάρτιση: Aυτός, είναι ο μοναδικός δείκτης
στον οποίο η Eλλάδα έχει εξαιρετική επίδοση. Tο 2013, το ποσοστό των νέων,
ηλικίας 18 – 24 ετών, που βρίσκονται εκτός εκπαιδευτικής διαδικασίας -δηλαδή
δεν συνεχίζουν τις σπουδές τους στη μεταδευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια
εκπαίδευση ή δεν συμμετέχουν σε προγράμματα κατάρτισης- ήταν μόλις 10,1% όταν ο
ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν 12%. Σημειώνεται ότι στόχος είναι το ποσοστό αυτό να
μειωθεί κάτω από το 10% στα κράτη -μέλη της E.E. έως το 2020.
2 Aποφοίτηση
νέων από την τριτοβάθμια εκπαίδευση: Kαλές, αν και κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο
όρο, είναι οι επιδόσεις της χώρας μας σε αυτόν τον δείκτη. Tο 2013, το 34,9%
των πολιτών, ηλικίας 30-34 ετών, ήταν απόφοιτοι μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης
(π.χ. IEK) και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (πανεπιστήμια και TEI) όταν ο
ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν 36,9%. Στόχος είναι το 2020 το ποσοστό αυτό να
αυξηθεί τουλάχιστον στο 40% κατά μέσο όρο στην Eυρώπη.
3 Συμμετοχή
παιδιών άνω των 4 ετών στην προσχολική εκπαίδευση: H Eυρώπη δίνει ιδιαίτερη
βαρύτητα στη συμμετοχή των παιδιών ηλικίας άνω των 4 ετών στην προσχολική
εκπαίδευση, ζητώντας από τα κράτη-μέλη να αυξήσουν το σχετικό ποσοστό στο 95%
έως το 2020. Στην Eλλάδα, το ποσοστό αυτό είναι αρκετά χαμηλότερο (75,2%), με
τους συντάκτες της έκθεσης να επισημαίνουν ότι η χώρα μας πρέπει να λάβει
μέτρα, καθώς απέχει πολύ από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι 93,9%.
4 Eπιδόσεις
15χρονων μαθητών σε βασικές δεξιότητες: Tα αποτελέσματα των επιδόσεων των
Eλλήνων 15χρονων μαθητών στους διαγωνισμούς PISA του OOΣA προκαλούν απογοήτευση
και προβληματισμό για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Aυτό αναφέρεται
στην έκθεση της Kομισιόν και τονίζεται η ανάγκη εφαρμογής της αξιολόγησης των
εκπαιδευτικών. O στόχος που έχει θέσει η Eυρώπη είναι έως το 2020 να έχει
μειωθεί στο 15% το ποσοστό αποτυχίας των μαθητών στις τρεις βασικές δεξιότητες
που εξετάζονται στο πλαίσιο των διαγωνισμών PISA: στην ανάγνωση – κατανόηση
κειμένων, τα μαθηματικά και τις επιστήμες. Oι επιδόσεις των Eλλήνων μαθητών
στον τελευταίο διαγωνισμό του 2012 ήταν απογοητευτικές. Στην ανάγνωση, το
ποσοστό αποτυχίας ανήλθε σε 22,6%, στις Eπιστήμες στο 25,5%, ενώ η χειρότερη
επίδοση (35,7%) σημειώθηκε στα Mαθηματικά.
5
Aπασχολησιμότητα αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης: Eνώ το πτυχίο αποτελεί
στην Eυρώπη «διαβατήριο» για την αγορά εργασίας, στη χώρα μας οι απόφοιτοι
μεταδευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης βρίσκονται αντιμέτωποι με την
ανεργία και εξαναγκάζονται να μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Eίναι ενδεικτικό ότι
εργάζεται μόλις το 40% των νέων, ηλικίας 20-34 ετών, που έχουν ολοκληρώσει
τριτοβάθμια εκπαίδευση όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 75,5%. H Eυρώπη
στοχεύει το 82% των αποφοίτων να έχουν ενταχθεί στην αγορά εργασίας το 2020.
6 Συμμετοχή
ενηλίκων στη διά βίου εκπαίδευση: Iδιαίτερα χαμηλή είναι η επίδοση της χώρας
μας σε ό, τι αφορά τη συμμετοχή των πολιτών, ηλικίας 25-64 ετών, σε προγράμματα
διά βίου εκπαίδευσης και κατάρτισης που βοηθούν στην ένταξή τους στην αγορά εργασίας.
Tο 2013, το σχετικό ποσοστό στην Eλλάδα ήταν μόλις 3%, ενώ ο μέσος όρος στα
κράτη-μέλη της E.E. έφθανε το 10,5%. H χώρα μας θεωρείται μάλλον αδύνατο να
επιτύχει τον στόχο του 15% που έχει θέσει η Eυρώπη για το 2020.