ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΠΕΡΓΙΑ 12 ΝΟΕΜΒΡΗ 2015 [a.s.e.seferis@gmail.com]

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ

Η κυβέρνηση πιστή στις δεσμεύσεις της ΕΕ, του Δημοσιονομικού Συμφώνου και του ΟΟΣΑ αναλαμβάνει να υλοποιήσει όλα τα μνημόνια και παγιώνει το καθεστώς της μόνιμης επιτροπείας. Υπέγραψε το μονομερές δικαίωμα στους δανειστές να αυξάνουν τα μέτρα κατά το δοκούν ανά τρίμηνο, ενώ η ίδια δεσμεύεται να θέτει στην έγκριση των «Θεσμών» κάθε ενέργεια της, ώστε να διαπιστώνεται αν συνάδει με την επίτευξη των στόχων τους.

Ο κατάλογος των «προαπαιτούμενων» που ψηφίστηκαν, το τρίτο μνημόνιο, το πόρισμα της «Επιτροπής Σοφών» και ο επερχόμενος νόμος για το ασφαλιστικό, αν επιτρέψουμε να περάσουν, θα ολοκληρώσουν την κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας και θα διαμορφώσουν μια ριζικά διαφορετική κατάσταση, όπου το δικαίωμα στην σύνταξη και την περίθαλψη θα είναι άπιαστο όνειρο για μεγάλα τμήματα εργαζομένων (ιδιαίτερα των νέων), ενώ η σύνταξη θα είναι ένα πενιχρότατο βοήθημα για τα πολύ βαθιά γεράματα.

Η φοροκαταιγίδα ενάντια στους εργαζόμενους, η ραγδαία προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων (λιμάνια, ΟΔΙΕ, αεροδρόμια, ενέργεια κλπ), η επερχόμενη επίθεση για τα κόκκινα δάνεια και την κατοικία, η μόνιμη κινητικότητα και αξιολόγηση στο δημόσιο αλλά και το νέο μισθολόγιο που έρχεται και θα αποτελέσει νέα λαιμητόμο για τις αμοιβές και τους όρους εργασίας είναι τα στοιχεία της επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους.

Το 3ο αντιλαϊκό μνημόνιο διαλύει τη δημόσια εκπαίδευση με την υλοποίηση των αναδιαρθρώσεων ΕΕ- ΟΟΣΑ, αλλά και με εφαρμογή των προηγούμενων νόμων του «νέου σχολείου» και του ν. 4186/2013 του Αρβανιτόπουλου. Οκτώβρης με χιλιάδες κενά, μηδενικούς μόνιμους διορισμούς, μείωση κατά 10% των χρημάτων των σχολικών επιτροπών. Την ίδια ώρα ο υπουργός Παιδείας μιλά για εθελοντισμό, αξιολόγηση και αύξηση ωραρίου και το προσχέδιο του προϋπολογισμού, που ξεκινά το πηγαινέλα για έγκριση στις Βρυξέλλες, προβλέπει μείωση δαπανών για παιδεία. Ο Υπ. Παιδείας έχει το θράσος να εξαγγέλλει διάλογο και κάτω από το μανδύα του διαλόγου επιδιώκει να προωθήσει τα προαποφασισμένα μέτρα.

Η χρονιά ξεκίνησε με ένα μπαράζ δικών απέναντι σε αγωνιστές, ιδιαίτερα αυτών των αγώνων με μαχητικές μορφές από αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων που νίκησαν (ΕΛΜΕ Σάμου, Διοικητικοί ΑΕΙ, αιρετοί Γ΄ Αθήνας, οι οποίοι έχουν μηνυθεί από υποψήφιους διευθυντές μετά από τις κρίσεις των διευθυντών του 2011, κλπ).

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ

Οι εργαζόμενοι, ο λαός και η νεολαία είναι οι μόνοι που μέσα από συντονισμένους μαχητικούς αγώνες, μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία τους, τις συλλογικότητές τους, μπορούν να αναστρέψουν την βάρβαρη αντεργατική πολιτική κυβέρνησης και ΕΕ. Αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει καλή εκδοχή και καλός τρόπος εφαρμογής των Μνημονίων.

Τώρα πρέπει να σηκώσουμε τους αγώνες ενάντια στα μέτρα που ψηφίζονται, ενάντια στα μνημόνια παλιά και νέα, ενάντια στην απόδοση όλου του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων. O δρόμος της εξυπηρέτησης του Χρέους, της ΕΕ και του ΔΝΤ, των Μνημονίων ΔΕΝ είναι μονόδρομος αλλά δρόμος καταστροφής για τους εργαζόμενους και την κοινωνία.

Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει; 

Για την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τους άνεργους, τους συνταξιούχους και τη νεολαία, το κόστος της υποταγής και των μνημονιακών μονόδρομων ισοδυναμεί με την κοινωνική τους εξόντωση και τον πολιτικό τους αφοπλισμό.

Δεν ισχυριστήκαμε ποτέ ότι ο δρόμος της ρήξης και της ανατροπής είναι ανθόσπαρτος. Είναι όμως ολοφάνερο ότι το οικονομικό και κοινωνικό κόστος που θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι είναι απείρως απεχθέστερο και βαρύτερο από το τίμημα του αγώνα, της αντίστασης και της ρήξης με το μνημονιακό αστικό  καθεστώς, με την ΕΕ, το ευρώ, το ΔΝΤ και τις κυβερνήσεις τους.

Αυτός ο δρόμος της αντίστασης και του αγώνα, της ρήξης και της ανατροπής αποτελεί τη μοναδική διέξοδο για τον κόσμο της εργασίας. Αυτή την ευθύνη οφείλουμε να αναλογιστούμε και να αναλάβουμε σήμερα.

Ας απαντήσουμε με μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη συμμετοχή στα συνδικάτο σε μια περίοδο που θέλουν να χτυπήσουν τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και τη συλλογική δράση γενικότερα.

 ΔΕ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Συμμετέχουμε μαζικά και αποφασιστικά στη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ στις 12 ΝΟΕΜΒΡΗ και στο πανεργατικό συλλαλητήριο.

 

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ (ΜΑΗΣ 2015)

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ, 27-5-2015

a.s.e.seferis@gmail.com

Πέντε χρόνια μνημονίου, πέντε χρόνια λιτότητας, πέντε χρόνια καταστροφής, αποτέλεσμα μιας εντεινόμενης και βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. Όλη η εργαζόμενη πλειοψηφία γεύτηκε τις μειώσεις μισθών, την άγρια φορομπηξία και τη διάλυση των απομειναριών του κράτους πρόνοιας. Η εξαφάνιση των δικαιωμάτων -εργασιακών, κοινωνικών και δημοκρατικών- ήρθε να σφραγίσει το πακέτο της επίθεσης που εξελίχθηκε με ρυθμούς ασύλληπτα γρήγορους.

Στον τομέα της εκπαίδευσης είχαμε σφαγιαστικές περικοπές των δημόσιων κονδυλίων, εξαφάνιση της λέξης διορισμοί, συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων, εκτεταμένη εξάπλωση εργασιακών μορφών ελαστικής εργασίας με αιχμή το ΕΣΠΑ, διάλυση των δομών της ειδικής αγωγής. Σε όλα αυτά ήρθε να κουμπώσει η αξιολόγηση με όσα άρχισαν να ξετυλίγονται από το καλοκαίρι του 2014.

Μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια δόθηκαν μάχες, άλλες νικηφόρες κι άλλες με ήττες, μάχες που έδωσαν ελπίδες και ξανακίνησαν τον τροχό, φτάνοντας στα μισά του 2015 και έχοντας στο τιμόνι της κυβέρνησης ένα νέο ιδιότυπο μόρφωμα με επικεφαλής το δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πριν αλέκτωρ φωνήσει τρις η νέα συγκυβέρνηση εγκαταλείπει τις διακηρύξεις για κατάργηση του μνημονίου και διαγραφή του χρέους, όπως βροντοφώναζε τρία χρόνια τώρα. Δηλώνει πίστη και προσήλωση στην Ευρώπη και στο ευρώ ζητώντας έναν έντιμο συμβιβασμό. Έντιμος συμβιβασμός με το Ντράγκι, τον Γιούνκερ και τους άλλους καπιταλιστές είναι σαν να παντρεύεται ο Φάντης με το… ρετσινόλαδο. Σπεύδει δε να αποπληρώσει τις δόσεις των δανείων, δεσμεύοντας τα αποθεματικά των φορέων της γενικής διακυβέρνησης -δήμων, περιφερειών- την ίδια στιγμή που διαπραγματεύεται ένα νέο δανειακό πρόγραμμα ύψους 30-40 δις. Νέο δανειακό πρόγραμμα σημαίνει, φυσικά, νέα μέτρα με ταυτόχρονη συνέχιση και διεύρυνση των παλιών. Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά οι εκπρόσωποι των δανειστών και του εγχώριου κεφαλαίου (το βρώμικο σύστημα των μηντιαρχών – εθνικών εργολάβων και οι πολιτικοί φίλοι τους Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση βλέποντας την «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση να κάνει …ροζ τις δήθεν κόκκινες γραμμές. «Υπογράψτε να τελειώνουμε» λένε και ξαναλένε, «γιατί ο χρόνος τελειώνει».

Είναι πιο φανερό από ποτέ ότι φιλολαϊκή λύση μέσα στη φυλακή της Ε.Ε και του ευρώ δεν υπάρχει. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε μαζικούς διορισμούς, χρηματοδότηση γενναία για τις ανάγκες της δημόσιας εκπαίδευσης, αν δεν απαλλαγούμε από τη θηλιά του χρέους και τις μνημονιακές πολιτικές. Αυτό όμως μπορεί να γίνει μονάχα εφόσον ο λαϊκός παράγοντας έρθει ξανά στο προσκήνιο. Όσο η μεγάλη πλειοψηφία συνεχίζει να αναμένει, να παρακολουθεί από μακριά και να περιορίζεται σε ρόλο πολίτη- ψηφοφόρου, τόσο δίνεται η αίσθηση ανοχής ή και αποδοχής απέναντι στη νέα συγκυβέρνηση. Τόσο απομακρύνεται η πιθανότητα όχι μόνο να μπει φρένο αλλά και να αναστραφεί η κατάσταση.

Η συγκυβέρνηση επέλεξε να διαμορφώσει και να αποπροσανατολίσει το πλαίσιο της συζήτησης για την εκπαίδευση, ξεκινώντας από επουσιώδη ζητήματα όπως τα πρότυπα σχολεία και η θητεία των διευθυντών. Οι δαπάνες για την παιδεία μειώθηκαν από 7,7 δις το 2008 σε 4,8 δις στον προϋπολογισμό του 2015. Τα σχολεία μας μετρούν πάνω από 40.000 λιγότερους εκπαιδευτικούς από το 2010. Έκλεισαν και συγχωνεύτηκαν 1.200 σχολεία σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Καταργήθηκαν 3 τομείς και 50 ειδικότητες στα ΕΠΑΛ, από τα οποία εκδιώχθηκαν τουλάχιστον 20.000 μαθητές. Ο μισθός μειώθηκε έως και 45% στον πρωτοδιόριστο, τα δώρα καταργήθηκαν, επιβλήθηκαν χαράτσια και εισφορές δήθεν αλληλεγγύης.

Ακόμα και τα αναιμικά μέτρα που αναγκάστηκε να πάρει η συγκυβέρνηση (επιστροφή των διαθεσίμων με τη μορφή των προσλήψεων, το πάγωμα της ατομικής αξιολόγησης παρά τη διατήρηση των δομών καθοδήγησης, ελέγχου και προώθησης της, η μετατροπή της τράπεζας θεμάτων σε συμβουλευτικό όργανο) ήταν αποτέλεσμα του αγώνα της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών.

Φυσικά καμία συζήτηση δεν γίνεται για την χρηματοδότηση της εκπαίδευσης και για τις μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις που έχουν επιβληθεί τα τελευταία χρόνια. Ούτε για τη διάλυση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, το κλείσιμο χιλιάδων σχολείων, τα τεράστια κενά. Η εκπαίδευση στο σύνολο της είναι υποταγμένη στις κατευθύνσεις της ΕΕ, του ΟΟΣΑ , της επιχειρηματικότητας, του ανταγωνισμού.

Μπροστά στην 84η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ καλούμε όλους τους μαχόμενους εκπαιδευτικούς να στρέψουν οριστικά τις πλάτες τους απέναντι στις δυνάμεις του παλιού κυβερνητικού συνδικαλισμού, τα δεκανίκια των κομμάτων της ολιγαρχίας και του κεφαλαίου (ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚ/ΔΗΣΥ) αλλά και να απορρίψουν τις δυνάμεις εκείνες που μέχρι χθες σήκωναν ψηλά τη σημαία των αγώνων για την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής και σήμερα, με πρόσχημα την “αριστερή διακυβέρνηση”, επιδιώκουν να μετατρέψουν την Ομοσπονδία και τους Συλλόγους σε ουραγό της κυβερνητικής πολιτικής (Ε.Ρ.Α.), ή τις δυνάμεις που στο όνομα της “ταξικής καθαρότητας” προκρίνουν την μετατροπή των αγώνων σε αγώνες διαμαρτυρίας, αφήνοντας τελικά στο απυρόβλητο την αντιλαϊκή πολιτική και εναποθέτοντας την ικανοποίηση των αιτημάτων σε κάποια μακρινή λαϊκή εξουσία (ΠΑΜΕ).

ΕΝΙΣΧΥΟΥΜΕ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΦΑΡΜΟΣΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ ΤΩΡΑ – Όχι στα ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ –Παύση πληρωμών διαγραφή του χρέους – Να μην πληρωθεί καμία δόση στους ληστές ΕΕ ΔΝΤ ΕΚΤ – ΕΞΩ τώρα από ΕΕ ΚΑΙ ΕΥΡΩ – Κάλυψη τώρα όλων των κενών – Μαζικοί διορισμοί-κατάργηση των αντεργατικών ΕΣΠΑ – Αύξηση των δαπανών σε πρώτη φάση στα 8 δις και σύντομα κάλυψη όλων των αναγκών – Ακώλυτη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη, κατάργηση τώρα της καθήλωσης – Αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, 1400 ευρώ καθαρά, επιστροφή των δώρων – Ίση αμοιβή για ίση εργασία – Επανίδρυση των σχολείων που έκλεισαν –Κατάργηση όλων των δομών του πλαισίου της αξιολόγησης και της τράπεζας θεμάτων – Κατάργηση τώρα της δήθεν εισφοράς αλληλεγγύης – Καμία περικοπή σύνταξης, καμία κατάργηση των «πρόωρων» συνταξιοδοτήσεων.

 

Τι κάνουμε συγκεκριμένα με την αυτοαξιολόγηση

Πρακτικά βήματα για τη μη εφαρμογή της αξιολόγησης-αυτοαξιολόγησης

 ΑΠΕΡΓΙΑ–ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΞΙΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Σε όλη τη διάρκεια της περσινής χρονιάς δόθηκε ένας μεγάλος αγώνας για την αποτροπή της εφαρμογής της Α.Ε.Ε. η οποία σαφώς συνδέεται με την αξιολόγηση των νόμων 3848, 4024 και του ΠΔ 152. Στον αγώνα αυτό, εκτός όλων των άλλων, αναδείχτηκε ο κυρίαρχος ρόλος του συλλόγου διδασκόντων ως του οργάνου που αποκλειστικά αποφασίζει για τη στάση που ακολουθεί η σχολική μονάδα.

Τα Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και της Ο. Λ. Μ. Ε. έχουν ήδη κηρύξει απεργία – αποχή από κάθε διαδικασία που αφορά την αξιολόγηση και την Α.Ε.Ε. από 2-11-2014 μέχρι και 23-12-2014 και η οποία ανανεώνεται κάθε δίμηνο.

Σύμφωνα με την κοινή ανακοίνωσή ΟΛΜΕ-ΔΟΕ καλούνται όλοι οι εκπαιδευτικοί να απέχουν από όλες τις διαδικασίες Α.Ε.Ε. και αξιολόγησης, να μην δεχθούν να αξιολογήσουν αλλά και να αξιολογηθούν. Δεν διατρέχουν κανένα πειθαρχικό κίνδυνο με το να μην συμμετέχουν στην όποια διαδικασία αξιολόγησης και δεν τίθεται θέμα παρακράτησης χρημάτων αφού εκτελούν πλήρως το εκπαιδευτικό τους έργο και όλα τους τα καθήκοντα ως εκπαιδευτικοί και απέχουν μόνο από τις αξιολογικές διαδικασίες.

Τι σημαίνει απεργία-αποχή;

Aπέχουμε από το συγκεκριμένο κάθε φορά αξιολογικό έργο και όχι από κάθε έργο. Δεν είναι στάση εργασίας. Εκτελούμε όλα τα υπόλοιπα καθήκοντά μας (διδακτικά και διοικητικά) εκτός από αυτά που απορρέουν από τις διαδικασίες της αξιολόγησης και της αυτοαξιολόγησης. Με βάση αυτό καλούμε:

Α. τους/τις Διευθυντές/ντριες και τους/τις προϊστάμενους/ες δημοτ. σχολείων και νηπιαγωγείων:

  • Να δηλώσουν απεργία-αποχή και να μην συμμετέχουν σε καμιά διαδικασία αξιολόγησης.
  • Να μην συμμετέχουν στις διαδικασίες αξιολόγησής τους και να μην καταθέσουν το portfolio (προσωπικό φάκελο) στην πλατφόρμα αξιολόγησης
  • Να μην συμμετέχουν στις δια ζώσεις και εξ αποστάσεως επιμορφώσεις και ενημερώσεις για την αξιολόγηση κι όσοι/ες συμμετείχαν να αποσύρουν τις εργασίες τους.
  • Να μην αξιολογήσουν εκπαιδευτικούς και να μην πιέζουν τους εκπαιδευτικούς του σχολείου τους να συμμετέχουν σε όποια σχετική με την αξιολόγηση διαδικασία.

Β. Οι εκπαιδευτικοί συνολικά:

  • Δεν κάνουμε αίτηση για εθελοντική αξιολόγηση.
  • Δηλώνουμε απεργία-αποχή και δεν παραδίδουμε έκθεση ατομικής αξιολόγησης, δεν δεχόμαστε κανέναν αξιολογητή στην τάξη.
  • Δεν αναρτούμε τίποτα στο Παρατηρητήριο της αξιολόγησης, δε συναινούμε στην ανάρτηση του προγραμματισμού, δε δεχόμαστε την εκπόνηση του σχεδίου δράσης και τη συμμετοχή μας στις σχετικές ομάδες, δε συμβάλλουμε στη διαφοροποίηση του σχολείου μας με οποιονδήποτε τρόπο.

Για τις συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων:

  1. Όταν καλούμαστε σε συνεδρίαση συλλόγου διδασκόντων όπου έχει θέμα σχετικό με την αυτοαξιολόγηση-αξιολόγηση, δηλώνουμε προφορικά τη συμμετοχή μας στην απεργία-αποχή που έχει κηρύξει η ΔΟΕ – ΟΛΜΕ. Η συμμετοχή μας στην απεργία-αποχή αφορά το συγκεκριμένο και μόνο θέμα, της ημερήσιας διάταξης. Αν δηλ. ο σύλλογος διδασκόντων έχει κι άλλα θέματα, συμμετέχουμε σε όλα τα υπόλοιπα και απέχουμε στο θέμα που αφορά την αυτοαξιολόγηση

Όταν η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών της σχολικής μονάδας συμμετέχει στην απεργία-αποχή, δεν υπάρχει απαρτία και ο σύλλογος διδασκόντων δεν προχωρά στην υλοποίηση της όποιας διαδικασίας σχετίζεται με την αυτοαξιολόγηση, ακόμη και αν κάποια μειοψηφία εκπαιδευτικών θέλει να συμμετέχει. Σε αντίθετη περίπτωση ο κάθε συνάδελφος, ανεξαρτήτως του αν η πλειοψηφία συμμετέχει στην αυτοαξιολόγηση, έχει το δικαίωμα να απέχει στο πλαίσιο της συμμετοχής του στην απεργία-αποχή.

Στην περίπτωση που η πλειοψηφία του συλλόγου διδασκόντων συμμετέχει στην απεργία-αποχή

>ο διευθυντής/ντρια του Δημοτικού σχολείου, του Γυμνασίου ή Λυκείου και η/ο προϊσταμένη/ος Νηπιαγωγείου γράφει στο βιβλίο πράξεων του διευθυντή/προϊσταμένης ότι λόγω της συμμετοχής των εκπαιδευτικών στην απεργία-αποχή που έχει κηρύξει η ΔΟΕ με την απόφασή της με Α.Π. 1201/31-10-2013 [ή η Ο. Λ. Μ. Ε. με την απόφασή της με Α.Π. …………………] και με το εξώδικο που απέστειλε προς τα Υπουργεία Παιδείας και Οικονομικών, ο σύλλογος διδασκόντων που καλέστηκε με θέμα την εγκύκλιο «Υλοποίηση της Αξιολόγησης του Εκπαιδευτικού Έργου της σχολικής μονάδας- Διαδικασίες αυτοαξιολόγησης κατά το σχολικό έτος 2014-2015», δεν προχώρησε σε καμιά σχετική διαδικασία.

ή

>συντάσσεται πρακτικό του συλλόγου διδασκόντων στο οποίο αναφέρεται: «Συγκλήθηκε σύλλογος διδασκόντων με θέμα την εγκύκλιο “Υλοποίηση της Αξιολόγησης του Εκπ/κου Έργου της σχολικής μονάδας- Διαδικασίες αυτοαξιολόγησης κατά το σχολικό έτος 2014-2015”. Οι εκπαιδευτικοί (ομόφωνα ή κατά πλειοψηφία) δήλωσαν ότι συμμετέχουν στην απεργία-αποχή που έχει κηρύξει η ΔΟΕ με την απόφασή της με Α.Π. 1201/31-10-2013 [ή η Ο. Λ. Μ. Ε. με την απόφασή της με Α.Π. …………………] και με το εξώδικο που απέστειλε προς τα Υπουργεία Παιδείας και Οικονομικών. Ως εκ τούτου, ουδεμία διαδικασία που αφορά την αυτοαξιολόγηση δεν προχωρά και τίποτα δεν αναρτάται στο Παρατηρητήριο»

Το πρακτικό αυτό, υπογράφεται από όλους αλλά δεν γράφονται τα ονόματα των εκπαιδευτικών που συμμετέχουν στην απεργία-αποχή, εκτός κι αν οι ίδιοι το ζητήσουν.

  1. Οι αποφάσεις του Συλλόγου Διδασκόντων είναι δεσμευτικές για τον/τη διευθυντή/ντρια, προϊστάμενο/η της σχολικής μονάδας να μην αναρτήσει ΤΙΠΟΤΑ στο Παρατηρητήριο. Οτιδήποτε αναρτάται στο Παρατηρητήριο θεωρείται συμμετοχή στην αυτοαξιολόγηση αλλά και αξιολογήσιμο υλικό για τις επερχόμενες 5μελείς Επιτροπές Εξωτερικής Αξιολόγησης. Οποιαδήποτε ανάρτηση που παραβιάζει την απόφαση του συλλόγου διδασκόντων είναι παράνομη (υπενθυμίζουμε και τη σχετική απόφαση του Δ.Σ. της ΔΟΕ). Οι σύλλογοι διδασκόντων δικαιούνται και πρέπει να ελέγχουν την τήρηση των αποφάσεών τους.

Στο Παρατηρητήριο δεν μπορούν να αναρτηθούν ατομικές δράσεις ή απόψεις που δεν έχουν εγκριθεί από το σύλλογο διδασκόντων γιατί η αυτοαξιολόγηση, με βάση την υπάρχουσα νομοθεσία, αποτελεί την κατά πλειοψηφία αποτίμηση της σχολικής μονάδας και όχι ατομική άποψη.

 Οι διευθυντές/τριες και προϊστάμενοι/ες των σχολικών μονάδων δε συγκροτούν ομάδες εργασίας μόνοι τους ούτε ισχύει το περσινό «εντέλλεσθε». Σε οποιαδήποτε περίπτωση καλύπτονται από την απεργία-αποχή που έχουν κηρύξει οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες. 

  1. Στα πλαίσια εφαρμογή της αξιολόγησης, ήδη, Δ/ντές Εκ/σης και σχολικοί σύμβουλοι, καλούν τους Διευθυντές/τριες των σχολικών μονάδων, προϊσταμένους/ες ολιγοθέσιων σχολείων και νηπιαγωγείων σε ενημερωτικές συναντήσεις. Δηλώνουμε απεργία-αποχή και δεν συμμετέχουμε ενώ οι Σύλλογοι Π.Ε.-ΕΛΜΕ με παραστάσεις διαμαρτυρίας των Δ.Σ. και στάσεις εργασίας (ώστε να καλύπτονται και οι υπόλοιποι συνάδελφοι και να συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις) οργανώνουν τη ματαίωση των προαξιολογικών συναντήσεων. 
  1. Σε κάθε κλίση ατομικής αξιολόγησης απαντάμε οργανωμένα, δεν πηγαίνουμε ο/η καθένας/καθεμία ξεχωριστά αλλά όλοι μαζί οι υπό αξιολόγηση δ/ντές και προϊστάμενοι/ες και στα πλαίσια κινητοποίησης όλου του Συλλόγου Π.Ε.-ΕΛΜΕ και δηλώνουν ότι συμμετέχουν στην απεργία-αποχή που έχουν κηρύξει οι ομοσπονδίες 
  1. Οι διευθυντές/ντριες και οι προϊσταμένες/οι δηλώνουν τη συμμετοχή στους στην απεργία – αποχή στο βιβλίο πράξεων διευθυντή – προϊσταμένου ως εξής: «Δε συμμετέχω στις διαδικασίες της αξιολόγησης, υλοποιώντας την με α.π. 1201/31-10-2014 απόφαση του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. την οποία εξωδίκως κοινοποίησε στους κ.κ. Υπουργούς Παιδείας και Οικονομικών.»

 Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Το επόμενο διάστημα θα ενταθούν οι πιέσεις από το διοικητικό μηχανισμό της αξιολόγησης για να αλλάξουν οι αποφάσεις των συλλόγων διδασκόντων και σε πολλές περιπτώσεις για να γίνουν παραβιάσεις στην πλατφόρμα. Το ΥΠΑΙΘ προτρέπει έμμεσα σε εκβιασμούς, θεωρώντας τη συμμετοχή ή όχι της σχολικής μονάδας στην αυτοαξιολόγηση προσόν ή μειονέκτημα για την ατομική αξιολόγηση των στελεχών της εκπαίδευσης! Θα βρεθούν διάφορα πρόθυμα στελέχη εκπαίδευσης που θα προσπαθήσουν με εκβιασμούς, ακόμα και αναρτώντας στην πλατφόρμα της ΑΕΕ, διαφορετικά στοιχεία από αυτά που αποφάσισε ο σύλλογος διδασκόντων για να εξασφαλίσουν καλούς βαθμούς στην αξιολόγησή τους! Κάθε εκβιασμός και παραβίαση των αποφάσεων των Συλλόγων Διδασκόντων από όπου κι αν συμβεί θα καταγγελθεί επώνυμα.

Μπορούμε να μπλοκάρουμε την αυτοαξιολόγηση και την αξιολόγηση. Αυτό έχει γίνει στο υπόλοιπο δημόσιο, όπου ΔΕΝ προχωρά καμία απολύτως διαδικασία αξιολόγησης του προσωπικού ενώ με βάση την ψηφισμένη νομοθεσία θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί από τον Ιούνιο του 2014.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στο σχολείο της αγοράς, ενάντια στην αυτοαξιολόγηση και την αξιολόγηση, που οδηγεί στο κλείσιμο σχολείων και προωθεί τη διαθεσιμότητα-κινητικότητα-απόλυση των εκπαιδευτικών, ενάντια στη δουλεία των ελαστικών-ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, τη συρρίκνωση της δημόσιας εκπαίδευσης, τον εγκλωβισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας στις ανάγκες των επιχειρήσεων και των μετρήσιμων δεικτών που αυτές επιβάλλουν, ενάντια στην κατάρτιση, μαθητεία, φτηνή εργασία για τους μαθητές μας.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ (Οκτώβριος 2014)

Πολιτικό και κοινωνικό «τοπίο στην ομίχλη».

Θαρρείς ότι η εικόνα της απόλυτης καταστροφής από το βομβαρδισμένο και μισογκρεμισμένο σχολείο της Γάζας με το διάτρητο από σφαίρες μαυροπίνακα αποτελεί τη σημειολογική απεικόνιση της σημερινής κατάστασης στο Δημόσιο Σχολείο, παράλληλα με τις δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας: Την επόμενη σχολική χρονιά κανείς δεν ξέρει πώς θα λειτουργήσουν τα σχολεία.

Ανεργία, απολύσεις, φοροληστεία, νέες επιθέσεις στα κοινωνικά δικαιώματα της Υγείας και της Παιδείας, κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, καταβαράθρωση των μισθών και συντάξεις πείνας αποζητούν το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης προς όφελος της πλουτοκρατίας, μέσω των πολιτικών επιταγών κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ βυθίζοντας την κοινωνική πλειοψηφία στην ανεργία, την απόλυτη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Η προσπάθεια κατάργησης δικαιωμάτων και ελευθεριών, η ποινικοποίηση των αγώνων, οι συμπεριφορές ολοκληρωτικού αυταρχισμού στο δημόσιο βίο της χώρας και η ανεκτική έως νομιμοποιημένη δράση των φασιστικών ναζιστικών οργανώσεων, είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα της ραγδαίας διαδικασίας εκφασισμού των φιλελεύθερων κοινοβουλευτικών δημοκρατιών.

Και το Σχολείο;

Ένα κέντρο διερχομένων, εκπαιδευτικών περιπλανώμενων και σαστισμένων που τρέχουν αλλόφρονες να συμπληρώσουν κενά για να «λειτουργήσει» στοιχειωδώς το υπό διάλυση αγαθό της Δημόσιας Παιδείας. Μαθητές στοιβαγμένοι σε υπερπληθωρικές τάξεις αγωνίζονται ασυνείδητα αλλά πεισματικά να κρατήσουν το δικαίωμα στην ευτυχισμένη αθωότητα της παιδικής ηλικίας.

Το σχολείο των παγωμένων αιθουσών, των υποκριτικών δράσεων ωραιοποίησης του αποκρουστικού προσώπου της ημιμάθειας και της προετοιμασίας των αυριανών αναλώσιμων απασχολούμενων, του αποκλεισμού των λειτουργικά και κοινωνικά ευπαθών, της παραγωγής του «υλικού» που θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα και τις ανάγκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Το σχολείο της φτώχειας και της μιζέριας για τους πολλούς και δευτεροκλασάτους.

Τα διαδοχικά κύματα προσλήψεων αναπληρωτών που καταλήγουν σε «αεράκι» επιχειρούν να νομιμοποιήσουν τη «μονιμοποίηση της αδιοριστίας» και να καλλιεργήσουν την κουλτούρα της κινητικότητας και της ελαστικής εργασίας στη συνείδηση των εκπαιδευτικών και της κοινωνίας. Ταυτόχρονα λειτουργούν διαλυτικά στη συνοχή του σώματος του συλλόγου διδασκόντων αλλά και στην παιδαγωγική σημασία του σταθερού προσώπου στην παιδαγωγική σχέση μαθητή –εκπαιδευτικού. Όλα στον αέρα λοιπόν για να προτάσσεται η λογική του «εγώ» στη θέση του επικίνδυνου «εμείς».

Το φάντασμα της «Αξιολόγησης» δίνει σάρκα και οστά στο Φόβο. Πώς;

  • Προσανατολίζοντας την εστίαση της εκπαιδευτικής πολιτικής από τις υποχρεώσεις του κράτους, από την ευθύνη του στην παροχή ενός δημόσιου αγαθού στην ευθύνη των εκπαιδευτικών για την ποιότητα της εκπαίδευσης που δέχονται οι μαθητές.
  • Δημιουργώντας εκ των προτέρων ποσοστώσεις και οδηγώντας σε απολύσεις.
  • Νομιμοποιώντας τη διαρκή περικοπή μισθών με άμεση σύνδεση τους με τον αξιολογικό βαθμό, σε συνδυασμό με την καθιέρωση ατομικού μισθολογίου.
  • Στοχεύοντας στη δημιουργία κλίματος ανταγωνισμού και διάρρηξης των συλλογικών σχέσεων στα σχολεία.
  • Παγιώνοντας το κλίμα φόβου απέναντι στον αξιολογητή σύμβουλο – διευθυντή – προϊστάμενο ώστε αυτό να γίνει καταθλιπτικά παντοδύναμο.

Η Στεριά Είναι Μπροστά Μας…

Ένα ολόκληρο χρόνο, το εκπαιδευτικό κίνημα δίνει καθημερινές μάχες ακυρώνοντας στην πράξη τις προσπάθειες εφαρμογής της αξιολόγησης. Οι δεκάδες χιλιάδες υπογραφές της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών ενάντια στην «Αυτοαξιολόγηση – Αξιολόγηση», τα εκατοντάδες αρνητικά πρακτικά των συλλόγων διδασκόντων, η ακύρωση των σεμιναρίων των στελεχών στα ανθρώπινα οδοφράγματα του Υπουργείου, η στάση των διευθυντών που αρνήθηκαν «να συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις» το αποδεικνύουν.

Η πεισματική αντίσταση της ζωντανής εκπαίδευσης τροφοδότησε την ενέργεια και τις αντιδράσεις των εργαζομένων σε όλο τον υπόλοιπο Δημόσιο Τομέα με αποτέλεσμα την καθολική άρνηση συμμετοχής τους στις διαδικασίες της αξιολόγησης στη διάρκεια του φετινού καλοκαιριού. Ακόμα, οι καθαρίστριες του Υπουργείου των Οικονομικών αναδείχθηκαν σε σύμβολο αντίστασης μιας αποδεκατισμένης κοινωνίας, οι εργαζόμενοι της Cosco στο λιμάνι του Πειραιά υποχρέωσαν σε άτακτη υποχώρηση κυβέρνηση και εταιρία και απέσπασαν συγκεκριμένες κατακτήσεις, μισθολογικές αυξήσεις και συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Γι’ αυτό που μας αξίζει και που ονειρευόμαστε και όχι για μια πραγματικότητα εντός των συνόρων του δικού τους «ρεαλισμού».

Μιλάμε για τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών, τις μορφωτικές και κοινωνικές ανάγκες των παιδιών, τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Πολιτικά αποτελεσματικό και επικίνδυνο είναι εκείνο το κίνημα που σταθερά διεκδικεί όλο τον πλούτο που έχει παράγει ο κόσμος της εργασίας. Διεκδικεί τη ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εργαζομένων, με τον αγώνα ενάντια στην ανεργία για μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, με αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, με ακώλυτη βαθμολογική – μισθολογική εξέλιξη, με αποκατάσταση των μισθολογικών απωλειών και λιγότερο χρόνο αλλά και χρόνια εργασίας, με 15% για την Παιδεία, με τους απαραίτητους μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών.

Σ’ αυτή τη συγκυρία γίνεται ακόμη πιο έντονη η ανάγκη παρουσίας ενός συνδικάτου αποφασισμένου να ξεκινήσει ανένδοτο αγώνα για την ανατροπή της αντιλαϊκής-αντιεκπαιδευτικής πολιτικής. Για να συμβεί αυτό πρέπει εμείς οι εκπαιδευτικοί της τάξης να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να αγωνιστούμε για την αλλαγή του γενικού προσανατολισμού του συνδικαλιστικού κινήματος και της Δ.Ο.Ε.

Το εκπαιδευτικό κίνημα μπορεί και οφείλει να συμβάλλει στη δημιουργία  ενός πλατιού, ενωτικού, κοινωνικοπολιτικού και αγωνιστικού μετώπου που θα παλέψει για την ανατροπή της κυβέρνησης, την απαλλαγή από τους πάτρωνες της αντεργατικής – αντιεκπαιδευτικής πολιτικής των ΕΕ και ΔΝΤ, οργανώνοντας μαζικό συντονισμένο αγώνα, μέσα από τις Γεν. Συνελεύσεις των Συλλόγων και των σωματείων, στην εκπαίδευση, στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, σε όλη τη δοκιμαζόμενη κοινωνία.

Διεκδικούμε:

  • 20 μαθητές ανά τμήμα, 15 στα τμήματα των νηπιαγωγείων
  • Ελευθερία και δημοκρατία στο σχολείο
  • Όχι στην αξιολόγηση – χειραγώγηση. Κανένας εκπαιδευτικός αξιολογητής, καμία συμμετοχή στην αξιολόγηση
  • Γενναία χρηματοδότηση στο σχολείο αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό.
  • Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού  

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ (Μάρτιος 2014)

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ[1]

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ – ΔΕ ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΜΕ ΤΙΣ «ΟΜΑΔΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ»

«Μη δίνετε σημασία στο τι λένε, προσέξτε καλύτερα τι εννοούν»

Στην έκθεση ΟΟΣΑ[2] για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, η οποία παραγγέλθηκε το 2011 από το υπουργείο Παιδείας και είναι η βάση για τις αλλαγές που υλοποιούνται, «η αυτοαξιολόγηση πρέπει να οργανωθεί με τρόπο ώστε να είναι συγκρίσιμη μεταξύ σχολικών μονάδων και ώστε να μπορεί να επικυρώνεται και να συμπληρώνεται από εξωτερική αξιολόγηση» (σελ. 67).

Η αξιολόγηση και η αυτοαξιολόγηση αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο μέσα από αποφάσεις και τοποθετήσεις της κυβέρνησης και των στελεχών της:

  • Δηλώσεις του υπ. Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κ. Μητσοτάκη: «Δεν μπορεί στην ίδια υπηρεσία να είναι όλοι άριστοι. Η αξιολόγηση είναι σύγκριση, μέτρηση και κατάταξη. Θα υπάρχουν ποσοστώσεις».
  • Νόμος για την αξιολόγηση στο δημόσιο: καθορίζει ότι το 25% (ανώτερο) μιας υπηρεσίας μπορεί να βαθμολογηθεί με άριστα ενώ πρέπει οπωσδήποτε ένα 15% να βαθμολογηθεί με κάτω της βάσης.
  • Το ενιαίο μισθολόγιο καθορίζει ποσόστωση για την αλλαγή βαθμού. Από τον βαθμό Στ στον Ε μπορούν θεωρητικά να περάσουν όλοι, από τον Ε στο Δ οι 9 στους 10, από τον Δ στον Γ οι 7 στους 10, από τον Γ στον Β οι 4 και από τον Β στον Α μόνο οι διευθυντές εκπαίδευσης και οι σχολικοί σύμβουλοι.
  • Όμως, ακόμα και η αλλαγή βαθμού έχει απαγορευτεί από το μνημόνιο που ψηφίστηκε το 2011 και την ερμηνευτική εγκύκλιο[3] του 2012. Εκεί αναφέρεται καθαρά ότι απαγορεύονται οι αυξήσεις και η ωριμάνσεις στο δημόσιο τομέα μέχρι η ανεργία να πέσει κάτω από το 10% (!!!). Η ανεργία που βρίσκεται στο 27,7% και με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούν αυξάνεται ραγδαία.
  • Την ίδια στιγμή στο δημόσιο ξετυλίγεται το σχέδιο μεσαιωνικής μετατροπής των εργασιακών σχέσεων και των μισθών. Απολύονται π.χ. οι σχολικοί φύλακες και στη θέση τους προσλαμβάνονται «ωφελούμενοι» (δε θεωρούνται εργαζόμενοι) με 427 ως 490 ευρώ, για 5 μήνες, χωρίς δικαίωμα ταμείου ανεργίας μετά, χωρίς δικαίωμα αδειών, επιδομάτων κ.λπ., χωρίς να είναι συντάξιμα… Το σχέδιο περιλαμβάνει 250.000 τέτοιες προσλήψεις. Πόσους/πόσες και από εμάς σχεδιάζουν να μας αντικαταστήσουν/μετατρέψουν σε «ωφελούμενους» ; Οι διαθεσιμότητες και οι απολύσεις στο δημόσιο οδηγούν κατευθείαν στις ελαστικές θέσεις εργασίας ή την ανεργία!
  • Η αυτοαξιολόγηση είναι ο μηχανισμός για να καταστραφούν «εθελοντικά» τα όποια δικαιώματα και του λαού στο κοινωνικό αγαθό της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών στην εργασία. Η αυτοαξιολόγηση καθιστά τη σχολική μονάδα και τους εμπλεκόμενους σε αυτή (εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές) υπόλογους για όλες τις ανεπάρκειες, παραλήψεις και αντιεκπαιδευτικές πολιτικές του κράτους και των κυβερνήσεων. Ζητούν από τους εκπαιδευτικούς του σχολείου να βρουν τρόπο αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων!!! Ανάλογα με την τους δείκτες της αυτοαξιολόγησης, τα σχολεία θα κατατάσσονται και θα βαθμολογούνται!!!
  • Η εξέλιξη των εκπαιδευτικών πρέπει να συνδέεται με ευρύτερους στόχους της εξέλιξης του σχολείου και του συστήματος, και με την αξιολόγηση, τις πρακτικές ανατροφοδότησης και την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας. ( ΟΟΣΑ σελ. 36 )
  • Σύνδεση της ανάπτυξης προγραμμάτων επαγγελματικής εξέλιξης των σχολείων με τα αποτελέσματα του πιλοτικού προγράμματος αυτοαξιολόγησης  ( ΟΟΣΑ σελ.43)
  • Ωστόσο, πρέπει   να φροντίσουν, ώστε η αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων να μην σχεδιαστεί και να μην ερμηνεύεται απλώς ως μια γραφειοκρατική υποχρέωση ρουτίνας. Γι’  αυτό   το  λόγο, η αυτοαξιολόγηση πρέπει να οργανωθεί, με τρόπο ώστε να είναι συγκρίσιμη μεταξύ σχολικών μονάδων και ώστε να μπορεί να επικυρώνεται και να συμπληρώνεται από εξωτερική αξιολόγηση.  (ΟΟΣΑ σελ.66)
  • Πιο συγκεκριμένα, το Υπουργείο πρέπει: να οργανώσει την αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων, έτσι ώστε τα αποτελέσματα να είναι συγκρίσιμα μεταξύ σχολικών μονάδων και να επικυρώνονται και να συμπληρώνονται από εξωτερική αξιολόγηση (ΟΟΣΑ σελ.74)

Έτσι, όταν π.χ. το σχολείο δεν έχει ολοήμερο γιατί το κράτος δε διόρισε εκπαιδευτικούς, καλείται η σχολική κοινότητα να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό, για να μη φύγουν οι μαθητές και πάνε στο διπλανό σχολείο που έχει ολοήμερο. Κυβέρνηση και υπουργείο ελπίζουν ότι με το φόβο της απώλειας οργανικών θέσεων και των απολύσεων, η σχολική μονάδα εύκολα θα «αποδεχτεί» να καλύψει την κρατική πολιτική. Κυβέρνηση και υπουργείο θεωρούν ότι με το φόβο και την υποταγή, θα δεχτούμε να συμβάλλουμε στην υποβάθμιση του κοινωνικού αγαθού της εκπαίδευσης, θα συμβάλλουμε για τη μετατροπή της σε εμπόρευμα που προσφέρεται με άξονα το κέρδος, σε όσους έχουν να πληρώσουν.

Κυβέρνηση και υπ. Παιδείας στην προσπάθειά τους να υλοποιήσουν  άμεσα  τις  επιταγές των εντολοδόχων τους Ο.Ο.Σ.Α-Δ.Ν.Τ-Ε.Ε, βάζουν στόχο:

  • Τη δημιουργία του απαραίτητου  εκείνου αποθέματος  εκπαιδευτικών  σε κινητικότητα – διαθεσιμότητα-απόλυση  ώστε να καλυφθεί,  στο χώρο της Παιδείας, ο «στόχος» των χιλιάδων απολύσεων που θα γίνουν συνολικά στο Δημόσιο.
  • Την προώθηση του «νέου» σχολείου της αγοράς, που θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, που οι γονείς θα βάζουν βαθιά το χέρι στη τσέπη κι οι μαθητές θα μαθαίνουν μόνο όσα και ό,τι έχουν ανάγκη οι επιχειρήσεις[4] .
  • Τη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών με ταυτόχρονη μισθολογική-βαθμολογική καθήλωση.
  • Να προωθηθεί η μετακύληση των ευθυνών και των δαπανών του σχολείου κατευθείαν στους «πελάτες»- γονείς λόγω της συνεχιζόμενης υποχρηματοδότησης της εκπαίδευσης.
  • Να επιβληθεί στα στελέχη εκπαίδευσης και ειδικότερα στους διευθυντές, η ευθύνη αναζήτησης για χρηματικών πηγών, με εισφορές από γονείς, δωρεές, ευεργέτες, φιλανθρωπίες κλπ.
  • Να πλήξουν δραστικά, συρρικνώνοντας και χειραγωγώντας την παιδαγωγική και διδακτική αυτονομία των εκπαιδευτικών, μέσω της διευρυνόμενης τυποποίησης και ομοιομορφίας των διδακτικών τους πρακτικών, μέσω των πολλαπλών και αλλεπάλληλων διαδικασιών αξιολόγησης και απόδοσης λόγου αλλά και του πολύπλευρου πολιτικοϊδεολογικού ελέγχου της διδακτικής πράξης από το κράτος και τους μηχανισμούς της αγοράς.
  • Να αποπροσανατολίσουν από τα πραγματικά προβλήματα της εκπαίδευσης φορτώνοντας στους εκπαιδευτικούς την ευθύνη για τις δυσλειτουργίες του Δημόσιου Σχολείου.
  • Να αποδομήσουν το δωρεάν, δημόσιο και καθολικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, εντείνοντας τις ταξικές ανισότητες και κατηγοριοποιώντας σχολεία, μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Με το νέο αξιολογικό πλαίσιο αθωώνεται η καταστροφική πολιτική της ΕΕ, του ΔΝΤ, της κυβέρνησης και του κεφαλαίου, στην εκπαίδευση και ενοχοποιείται ο εκπαιδευτικός και το δημόσιο σχολείο, για όλα τα εκπαιδευτικά και κοινωνικά δεινά. Την ίδια στιγμή, που οδηγούν στην εξαθλίωση ένα ολόκληρο λαό, επιθυμούν να αξιολογήσουν τα σχολεία για τη σχολική διαρροή και την εγκατάλειψη της μόρφωσης από τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα.

ΑΝΥΠΑΚΟΗ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ!

Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα στην προώθηση της πολιτικής της:

  • Τα σεμινάρια των διευθυντών ακυρώνονται το ένα μετά το άλλο σε ολόκληρη τη χώρα εξαιτίας των μαζικών κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών.
  • Το success story δεν προχωρά και χρειάζεται άλλα 12,5 δις για να πληρώσει τα τοκοχρεολύσια του Μαΐου. Η συζήτηση για νέο δανεισμό και νέα μέτρα έχει φουντώσει.
  • 22 Μάρτη λήγουν οι διαθεσιμότητες και είναι κρίσιμο αν θα μετατραπούν σε απολύσεις ή θα υποχρεωθεί να κάνει πίσω έστω και προσωρινά.
  • Η κυβέρνηση μόνο σταθερή και δυνατή δεν είναι! Η πολιτική που ακολουθούν είναι απονομιμοποιημένη στη συνείδηση του λαού.

Να βγούμε ΤΩΡΑ στο προσκήνιο για να αλλάξει ο «φόβος» στρατόπεδο!

Να αρνηθούμε τις εντολές τους, να μπλοκάρουμε τα σχέδια τους, να τους υποχρεώσουμε σε αναδίπλωση!

  • Κοινό μέτωπο ΔΟΕ – ΟΛΜΕ, κοινή στάση – δράσεις Συλλόγων Π.Ε. – ΕΛΜΕ
  • Οι σύλλογοι διδασκόντων να πάρουμε αποφάσεις και με πρακτικό να αρνηθούμε τη συμμετοχή μας στην «αυτοαξιολόγηση» της σχολικής μονάδας.
  • Κανείς εκπαιδευτικός να μη συμμετέχει σε «ομάδες εργασίας», να μη δημιουργηθεί καμία ομάδα σε κανένα σχολείο. Κανένας εκπαιδευτικός δεν είναι υποχρεωμένος να θέσει υποψηφιότητα στο σύλλογο διδασκόντων του Δημοτικού ή του Νηπιαγωγείου για συμμετοχή στις «ομάδες εργασίας».
  • Οι σχολικοί σύμβουλοι και οι διευθυντές/ντριες των σχολείων να μη συμπράξουν στην προετοιμασία και στην υλοποίηση της αυτοαξιολόγησης.
  • Δεν έχουν θέση στο σύλλογο τα στελέχη που προωθούν και εφαρμόζουν την αυτοαξιολόγηση – αξιολόγηση.

[1] http://aee.iep.edu.gr/

[2] http://www.alfavita.gr/sites/default/files/attachments/oosa_paradoteo.pdf

[3] ν.4046/2012, Άρθρο 4: «Από 14-2-2012 και μέχρι το ποσοστό της ανεργίας να διαμορφωθεί σε ποσοστό κάτω του 10%, αναστέλλεται η ισχύς διατάξεων νόμων, κανονιστικών πράξεων, Συλλογικών Συμβάσεων ή διαιτητικών Αποφάσεων, οι οποίες προβλέπουν αυξήσεις μισθών ή ημερομισθίων, περιλαμβανομένων και εκείνων περί υπηρεσιακών ωριμάνσεων.»

[4] http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=COM:2012:0669:FIN:EL:PDF

Ανασχεδιασμός της εκπαίδευσης, Στρασβούργο, Νοέμβριος 2012

Προγράμματα και διδακτική πράξη (Δεκέμβριος 2013)

Παιδαγωγικός Όμιλος – Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις Π.Ε.

Προγράμματα και διδακτική πράξη: ο σώζων εαυτόν σωθήτω ή μια νέα παιδαγωγική της αντίστασης ;

Μεγάλη αναστάτωση και κινητικότητα παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες στα σχολεία όλης της επικράτειας. Μικρά πηγαδάκια στους διαδρόμους και τις γωνίες, μικροί και μεγάλοι εκβιασμοί πίσω από κλειστές πόρτες, συμψηφισμοί και ταλαντεύσεις, καυγάδες στις συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων. Το θέμα : λήγει η προθεσμία για την υποβολή εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Μέσα σε όλη αυτή την αναταραχή, η έννοια project αποκτά νέο περιεχόμενο και σημασία.

Ας ξεκινήσουμε όμως από δυο βασικές παραδοχές μήπως μπορέσουμε να συννενοηθούμε :

Παραδοχή πρώτη : το δημόσιο σχολείο υπάρχει και λειτουργεί για να ικανοποιεί τις (παιδαγωγικές και άλλες) ανάγκες των μαθητών του.

Παραδοχή δεύτερη : Τι είναι τελικά αυτό το project ; Ας δούμε. Project (σχέδιο εργασίας) : «αποτελεί έναν τρόπο ομαδικής διδασκαλίας όπου το περιεχόμενό της σχεδιάζεται, διαμορφώνεται και υλοποιείται με τη συνεργασία όλων» (Frey). Ή, όπως ορίζεται από νεότερους, ένα πλέγμα διδακτικών διαδικασιών που έχουν ως αφόρμηση βιωματικές καταστάσεις. Είναι δηλαδή ανάγκες, προβλήματα και απορίες του παιδιού, που πηγάζουν από την καθημερινή ζωή καθώς και από τις εμπειρίες και τις ανησυχίες που του δημιουργούνται μέσα στον κοινωνικό περίγυρο όπου ζει και ενσωματώνεται.

(Ας μας επιτραπεί εδώ και ένα σχόλιο : ο παιδαγωγικός προοδευτισμός, δεν περιορίζεται σε «διδακτικές τεχνικές», σε μια τεχνολογία καλύτερης μάθησης. Ιστορικά η μέθοδος project εντάσσονταν σε μια συνολική κοινωνική προοπτική και συγκεκριμένα σε ένα φιλελεύθερο προοδευτισμό – σήμερα ποια είναι επομένως η κοινωνική προοπτική; Ψιλά γράμματα ; Δεν νομίζουμε. Από εμάς δεν περνούν απαρατήρητες οι λανθασμένες προσλήψεις και χρήσεις όρων της προοδευτικής εκπαίδευσης (π.χ. μαθητοκεντρισμός, μέθοδος project, κοινωνική αποτελεσματικότητα, προγράμματα Νέου σχολείου κ.ά.) που χρησιμοποιούνται κατ’ ευφημισμόν από ποικίλους φορείς «καινοτομίας», αλλά και από θεωρητικούς, εκπαιδευτικούς, συμβούλους κλπ. για να δικαιολογήσουν τις συντηρητικού προσανατολισμού παρεμβάσεις/θέσεις τους  στο χώρο της εκπαίδευσης. Όπως δεν περνά απαρατήρητη η μετατόπιση της κυρίαρχης παιδαγωγικής από την ψευδεπίγραφη επίκληση του project στα διδακτικά σενάρια.)

Ερώτημα : έχει τη δυνατότητα ο εκπαιδευτικός μέσα στο σημερινό καπιταλιστικό σχολείο και μάλιστα την περίοδο της κρίσης και της επελαύνουσας αξιολόγησης/απόλυσης να εργάζεται με βάση τις δυο παραπάνω παραδοχές ; Πολύ περισσότερο, έχει δικαίωμα, να τολμά να παρεμβαίνει μετασχηματιστικά στο δικό του  εκπαιδευτικό έργο και να  οργανώνει συγκροτημένα  εναλλακτικές  ριζοσπαστικές προτάσεις ;

Απαντούμε : Η πρώτη παραδοχή αποτελεί τη μοναδική δυνατή αφετηρία για τον εκπαιδευτικό. Διαφυλάσσει το ρόλο του, την κοινωνική, επιστημονική και επαγγελματική του υπόσταση, την κοινωνική του χρησιμότητα και επομένως τη δυνατότητα να επικοινωνεί με τους γονείς και με την εργαζόμενη πλειοψηφία από την ίδια όχθη υλικών συμφερόντων, να οικοδομεί κοινωνικές συμμαχίες, να οργανώνει κοινωνικούς αγώνες.

Επιπλέον, η διαφύλαξη αυτής της παραδοχής, του δίνει τη δυνατότητα να εργαστεί, συλλογικά πρωτίστως αλλά και ατομικά, μέσα και έξω από τις σχολικές αίθουσες για μια παιδαγωγική της αντίστασης, της κριτικής σκέψης, της χειραφέτησης. Στην κατεύθυνση αυτή, χρήσιμη είναι και η μέθοδος project με την προϋπόθεση ότι τηρείται η δεύτερη παραδοχή. Επίσης, απαραίτητη προϋπόθεση (ανάμεσα σε άλλες) είναι ότι ο εκπαιδευτικός θα διαφυλάξει το έργο του και το έργο των μαθητών του μακριά από τις μετρήσεις και καταχωρήσεις των δεικτών αξιολόγησης, ότι η εργασία της σχολικής του τάξης και της σχολικής του κοινότητας δεν θα ρίχνουν νερό στο μύλο αποδόμησης του δημόσιου σχολείου και εξαθλίωσης/απόλυσης των εκπαιδευτικών. Δηλαδή ότι θα αρνηθεί να τοποθετήσει τις διδακτικές πρακτικές του επάνω στη ζυγαριά της αξιολόγησης, πολύ περισσότερο, να τις αναπροσαρμόσει και να τις μεταβάλλει με μοναδικό κριτήριο την αξιολόγηση, δηλαδή να προσανατολίσει τη διδασκαλία του ενάντια στις ανάγκες των μαθητών του !

Βεβαίως όλα αυτά απαιτούν κόπο, μεράκι, χρόνο, ρίσκο και προσπάθεια. Αλλά ποιος είπε ότι ο δρόμος του αγώνα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα ;

Ας αντιστρέψουμε τώρα τις δυο βασικές παραδοχές (οποιαδήποτε ομοιότης με την πραγματικότητα αλλά και πρόσωπα του άμεσου περίγυρού μας δεν είναι καθόλου τυχαία)

Δημόσιο σχολείο : υπάρχει και λειτουργεί για να υπηρετούν οι μαθητές τις ανάγκες του σχολείου και των εκπαιδευτικών, μεταξύ άλλων και  την ανάγκη τους να διαμορφώσουν ένα επαρκή φάκελο και μια πειστική εικόνα για να υποδεχτούν τον αξιολογητή τους με λιγότερο άγχος.

Project (σχέδιο εργασίας) : αποτελεί έναν τρόπο εργασίας που εμφανίζεται ως ομαδική όπου το περιεχόμενό της σχεδιάζεται από μηχανισμούς έξω από τη δυναμική της τάξης (Υπουργείο, Ε.Ε., επιτροπές, κλπ.) και υλοποιείται με την υποχρεωτική συνεργασία όλων  (ιδιαίτερα των γονέων που στην πραγματικότητα την πραγματοποιούν –ι  κατά κύριο λόγο κατ’ οίκον). Ένα πλέγμα διδακτικών διαδικασιών που έχουν ως αφόρμηση βιωματικές καταστάσεις του εκπαιδευτικού. Είναι δηλαδή ανάγκες και προβλήματα του εκπαιδευτικού, που πηγάζουν από την καθημερινή ζωή καθώς και από τις εμπειρίες και τις ανησυχίες που του δημιουργούνται λόγω του εφιάλτη της διαθεσιμότητας/απόλυσης και της επερχόμενης αξιολόγησης. Επίσης, είναι ανάγκες του διευθυντή του, που πηγάζουν από την καθημερινή ζωή καθώς και από τις εμπειρίες και τις ανησυχίες που του δημιουργούνται λόγω της απαίτησης να εμφανίσει «προγράμματα» και να εμπλουτίσει με αυτά το φάκελό του.

Ερώτημα πρώτο : έχει το δικαίωμα ο εκπαιδευτικός, να χρησιμοποιεί τους μαθητές του και τους γονείς τους, να χρησιμοποιεί ώρες του σχολικού προγράμματος με βασικό και κύριο στόχο να εμπλουτίσει το «βιογραφικό» του με επιπλέον bonus ; Ποια είναι η διαφορά αυτού του εκπαιδευτικού με το γιατρό που έχει προαποφασίσει τη διάγνωση και τη φαρμακευτική αγωγή, ή το χειρουργείο που θα προτείνει πριν καν εξετάσει τον ασθενή του μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τα ιδιοτελή του συμφέροντα, την καριέρα του και τη σχέση του με φαρμακευτικές εταιρείες ; Πως θα χαρακτηρίζατε ένα τέτοιο γιατρό ; Γιατί θα πρέπει να είμαστε επιεικείς με αντίστοιχες πρακτικές στην εκπαίδευση ;

Ερώτημα δεύτερο : και εάν αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να γλιτώσει κανείς από την απόλυση ; Μα ελάτε τώρα !  Οι συνάδελφοι της δευτεροβάθμιας που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα και πτυχία διαθέτουν, πολλοί από αυτούς μεταπτυχιακά και διδακτορικά και προγράμματα έκαναν πολλοί από αυτούς και από ένα τσουβάλι βεβαιώσεις παρακολούθησης σεμιναρίων διέθεταν. Μάταια όμως. Κάποια από τα σχολεία που έκλεισαν συμμετεχείχαν στο πρόγραμμα αυτοαξιολόγησης. Και τι μ’ αυτό; Όταν έρχεται η ώρα της απόλυσης, η προσφορά του κάθε εκπαιδευτικού, οι τίτλοι και τα πτυχία που αντιστοιχούν σε σπουδές δέκα και πλέον ετών, πόσο δε μάλλον οι προσωπικές συλλογές βεβαιώσεων, προγραμμάτων κλπ. δεν συγκινούν τα μαντρόσκυλα της τρόϊκας. Είναι ο κοινωνικός συσχετισμός που μετράει. Επομένως ;

Δηλώνουμε δημοσίως, ότι θα επιδιώξουμε να πείσουμε την πλειοψηφία των συναδέλφων ότι την ανασφάλεια και το φόβο την πολεμάς με τη συλλογική αντίσταση και την επιστημονική αλλά και κοινωνική αναβάθμιση της διδακτικής μας πράξης και υπόστασης. Ότι δεν πρέπει να πριονίσουμε το μοναδικό κλαδί που μας στηρίζει : το δημόσιο σχολείο και την όποια ικανότητά του απέμεινε να ικανοποιεί τις ανάγκες των μαθητών.

Οι συνάδελφοι που δήλωσαν κάποιο πρόγραμμα με κριτήριο ή κίνητρο την αξιολόγηση κάτω από το καθεστώς φόβου, νομιμοποιούνται εργασιακά και δικαιολογούνται πλήρως παιδαγωγικά να δηλώσουν ότι δεν θα το ολοκληρώσουν για πλείστους παιδαγωγικούς και άλλους λόγους. Δεν θα εγγράψουν δηλαδή τις διδακτικές τους επιλογές – όποιες και αν είναι αυτές – στο χάρτη της αξιολόγησης διότι έτσι θα τις υπονομεύσουν και θα διαταράξουν τις σχέσεις με τους μαθητές τους. Επιπλέον, έχουν το καθήκον, να επαναπροσδιορίσουν και να σχεδιάσουν σε άλλη κατεύθυνση τη διδασκαλία τους με κριτήριο τις δυο πρώτες παραδοχές. Γιατί πρωταρχικό κριτήριο και πυξίδα μας είναι οι ανάγκες των μαθητών μας, σπίτι και οχυρό μας, το δημόσιο δωρεάν σχολείο.

www.paremvasis.gr                                                                                 29/11/2013

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ (ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013)

Τα τελευταία χρόνια συντελείται μια άνευ προηγουμένου επίθεση που περιλαμβάνει διάλυση των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα με χιλιάδες απολύσεις, κλείσιμο επιχειρήσεων, απαξίωση και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, εξαΰλωση των προνοιακών δομών (κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων και μετακύληση του κόστους λειτουργίας τους στην κοινωνία), φοροκαταιγίδα στο πενιχρό λαϊκό εισόδημα αλλά και στη λαϊκή κατοικία και ταυτόχρονα επιχειρείται αναδιάταξη του κοινωνικού σκηνικού. Ποτέ ως τα τώρα ο πολιτικός χρόνος δεν ήταν τόσο πυκνός και δεν παρήγαγε τόσα  πολιτικά αποτελέσματα όσα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Η κυβερνητική πλειοψηφία, είτε με πρωτεργάτες την μονοκομματική κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, είτε την «υπεύθυνη» συγκυβέρνηση τεχνοκρατών του Παπαδήμου, είτε την συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, συνεχίζει με άξονα το Μνημόνιο την πολιτική της καταστροφής της χώρας και του λαού. Έχοντας ως πρόσχημα το δημόσιο χρέος και την πάση θυσία παραμονή της χώρας στη ζώνη του Ευρώ, επιχειρεί κατ’ επιταγή των Τρόικα, ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ να εφαρμόσει πολιτική ξεθεμελιώματος της κοινωνίας και των όποιων κατακτήσεων έχουν απομείνει, προκειμένου να πετύχουν την αναδιάρθρωση των παραγωγικών δυνάμεων σε συνθήκες σφοδρής οικονομικής κρίσης.

Για να τα επιτύχει όλα αυτά δε διστάζει να εφαρμόσει ιδεολογική τρομοκρατία. Έτσι προσπάθησε να αντιμετωπίσει τη λαϊκή αντίδραση με την ενθάρρυνση της ναζιστικής και δήθεν αντισυστημικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Στόχος τους να ανακόψουν τη μετατόπιση της λαϊκής οργής προς τα αριστερά. Σε αυτά τα πλαίσια ενέταξε και τη θεωρία των δύο άκρων για να νομιμοποιήσει και τη βία των φασιστών αλλά και την αυξανόμενη καταστολή. Αυτό που ονομάζεται κράτος έκτακτης ανάγκης στήνεται αργά και μεθοδικά. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα τάγματα των νεοναζί, η πάνδημη αποδοκιμασία και οι μαζικές αντιφασιστικές κινητοποιήσεις που συνετέλεσαν στην αποκάλυψη της δράσης της Χ.Α. από τους μέχρι χθες θαυμαστές τους, επιχειρούνται να γίνουν η κολυμπήθρα που θα ξεπλυθούν ως εγγυητές της ομαλότητας το πολιτικό προσωπικό των δανειστών.

 

ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ασφαλώς και η εκπαίδευση δε γινόταν να τη γλιτώσει. Μαζί με τον τομέα της υγείας έχει προσφέρει πολύ αίμα στο βωμό της εξυπηρέτησης του χρέους. Το μενού περιελάμβανε συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολικών μονάδων αρχικά για να ακολουθήσουν οι καλοκαιρινές διαθεσιμότητες -διάβαζε απολύσεις- ειδικοτήτων από την τεχνική εκπαίδευση. Ύστερα, στις αρχές του Σεπτέμβρη, το Υ.ΠΑΙ.Θ. με μία πρωτοφανή παραγωγή εγκυκλίων εμφάνισε πλεονάσματα προσωπικού και μετακίνησε κατά βούληση προσωπικό εντός διευθύνσεων, ψαλιδίζοντας το ολοήμερο, την ένταξη των παιδιών με ειδικές ανάγκες και τις υποστηρικτικές δομές του δημόσιου σχολείου. Εφαρμόζει ακόμη το καθεστώς των τμημάτων με 27 ή με 28 παιδιά ακόμη κι όταν υπάρχουν διαθέσιμες τάξεις.

Δεν έμεινε όμως μόνο εδώ. Φρόντισε να μετακινήσει όλους σχεδόν τους συναδέλφους που βρίσκονται στη διάθεση εντός Περιφέρειας Αττικής σε κενά που δεν … υπήρχαν πολλές φορές,  παρακάμπτοντας ακόμη και τα υπηρεσιακά συμβούλια. Έτσι τα στελέχη -διευθυντές, προϊστάμενοι διευθύνσεων και περιφερειακοί διευθυντές-  εκτελούσαν τις υπουργικές εντολές ακόμη και από τηλεφώνου. Το αξιοζήλευτο έργο τους δε σταματάει εδώ. Έβαλαν μπροστά το διαβόητο ΕΣΠΑ και προσλαμβάνουν προσωρινό προσωπικό στα ολοήμερα και τις υποστηρικτικές δομές, βαφτίζοντάς τες πιλοτικές. Από τη μία μετακινούν και προετοιμάζουν την επόμενη φουρνιά των διαθεσίμων ως βορά στον μπαμπούλα της τρόικα και από την άλλη με πρόσχημα το πάρτι του ΕΣΠΑ ανοίγουν το δρόμο για τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, της μόνιμης και σταθερής δουλειάς, στο δημόσιο σχολείο. Φτάσαμε στον Οκτώβρη και τα σχολεία δεν ξέρουμε αν και πότε θα λειτουργήσουν στοιχειωδώς… Το αδιανόητο και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της σταθερής εργασίας είναι ήδη παρελθόν. Τα νηπιαγωγεία εξακολουθούν να μη δέχονται τα προνήπια και να λειτουργούν με τμήματα των 25 παιδιών.

 

ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΝΕΙ ΑΠΡΑΚΤΟ ΜΠΡΟΣ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ

Όσο κι αν ηχεί παράδοξο η ομοσπονδία αδιαφορεί ή στην καλύτερη περίπτωση μένει αδρανής με την δικαιολογία της απροθυμίας του κόσμου. Στις συνεδριάσεις τους λένε και επαναλαμβάνουν ότι δεν μπορούν να κινητοποιήσουν τον κόσμο αφού ο ίδιος δε θέλει. Είναι αλήθεια ότι οι καταστάσεις είναι εξαιρετικά δυσμενείς όμως ο ρόλος του συνδικάτου δεν είναι να διαπιστώνει αλλά να αναδεικνύει τα προβλήματα, να διεκδικεί τη λύση τους, να συγκρούεται με τις κυρίαρχες λογικές της ηττοπάθειας, του συμβιβασμού και της αδιαφορίας. Η σημερινή πλειοψηφία των ΔΑΚΕ- ΠΑΣΚΕ συντονισμένα πλέον σα μία ενιαία παράταξη έχει απόλυτα ευθυγραμμιστεί με την κυβερνητική λογική. Καλύπτεται πίσω από την πρακτική της ΑΔΕΔΥ για απεργίες μεμονωμένες και ασυντόνιστες απλά για να… βγάλει την υποχρέωση. Η κορυφή του προεδρείου έχει έναν ακόμη λόγο να παραμένει σε απραξία. Η τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση του Άρειου Πάγου για την περίπτωση του προέδρου της ομοσπονδίας αφενός εκθέτει την ομοσπονδία στα μάτια της κοινωνίας κι αφετέρου κρατά την ηγεσία της αιχμάλωτη ώστε να μην μπορεί σοβαρά να διεκδικήσει κάτι. Τι μπορεί ένας καταδικασμένος πρόεδρος να κάνει απέναντι μάλιστα στους πολιτικούς του φίλους; Εκτός των άλλων η πλειοψηφία έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να μην μπει ο κλάδος αρωγός πλάι στους καθηγητές στην πρόσφατη απεργία.

Η παράταξη του ΠΑΜΕ ακολουθεί τακτική αγώνων χαμηλής έντασης. Αντιδρούσε εντονότατα στην προοπτική μιας απεργίας διαρκείας στη δευτεροβάθμια επικαλούμενο έλλειψη ετοιμότητας του κινήματος αντιπροτείνοντας απεργίες 48ωρες. Εξακολουθεί να βλέπει πίσω από την πρόταση για πενθήμερες απεργίες τυχοδιώκτες και κολαούζους του… ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι παλεύουν για εκλογική ενίσχυση της αντιπολίτευσης. Επαναφέρει τη λογική των όρων και προϋποθέσεων του Μαΐου για να δικαιολογήσει την απροθυμία του να εκπληρώσει το ρόλο της ιστορικής του πρωτοπορίας. Προτιμά να οργανώνει αγώνες άνευρους και απομαζικοποιημένους για αυτοεπιβεβαίωση. Σκορπά απογοήτευση και λύπη η στάση τους αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Έφτασε να μιλά για μη μαζικές συνελεύσεις που υπερψήφισαν στη δευτεροβάθμια τις πενθήμερες και για απεργίες …δίχως απεργούς.

 

ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ

Αυτό που γίνεται κατανοητό είναι η ανάγκη οικοδόμησης μιας μαχητικής πρότασης ανατροπής της κυβερνητικής πολιτικής και της αγωνιστικής συμπόρευσης με όλους τους κλάδους του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα. Η συγκρότηση μιας συμμαχίας στην εκπαίδευση για ένα σχολείο δωρεάν, δημόσιο, σύγχρονο, με παιδαγωγική ελευθερία, στηριγμένο στο σύλλογο διδασκόντων που θα είναι το κυρίαρχο όργανο.

  • Γενναία αύξηση των δαπανών σε παιδεία, υγεία και κοινωνική ασφάλιση και ταυτόχρονα πάγωμα και δραστική μείωση των στρατιωτικών δαπανών.
  • Κανένα παιδί και κανένας εκπαιδευτικός δεν περισσεύει από το σχολείο!

Απαγόρευση των απολύσεων σε δημόσιο κι ιδιωτικό τομέα/αύξηση του ταμείου ανεργίας για όλο το χρονικό διάστημα ανεργίας/Καμιά διαθεσιμότητα – υποχρεωτική μετάταξη – απόλυση, υποχρεωτική μετάθεση/Κατάργηση του νόμου για τις μετατάξεις  και του ΠΔ για τις υποχρεωτικές μετακινήσεις (μεταθέσεις και αποσπάσεις).

  • Κατάργηση του νέου μισθολογίου και όλου του αυταρχικού/τρομοκρατικού πλέγματος (αξιολόγηση, διαθεσιμότητα, αυτοδίκαιη αργία κ.λπ.)/ Απόσυρση του ΠΔ για την αξιολόγηση και του νόμου 4142/13 για τη Αρχή Διασφάλισης  Ποιότητας.
  • Κατάργηση του νομοθετικού πλαισίου για το πειθαρχικό δίκαιο (4074/2012) και του 4093/2012 που περιλαμβάνει την αυτοδίκαιη αργία
  • Καμία συγχώνευση-κατάργηση σχολείων/νοσοκομείων, καμία μείωση της οργανικότητας των σχολείων/ Τμήματα ολιγομελή 15 για την πρώτη τάξη και το νηπιαγωγείο και 20 για τις υπόλοιπες τάξεις /Ενιαίο 12χρονο σχολείο, υποχρεωτικό, δημόσιο και δωρεάν, ποιοτικά αναβαθμισμένο για όλα τα παιδιά. Ουσιαστική στήριξη της τεχνικής εκπαίδευσης κατά τη μεταβατική περίοδο/ Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την αντιδραστική «αναδιάρθρωση» της εκπαίδευσης, γενικής και τεχνικής. Όχι στο σχολείο της αγοράς (όχι στον εξεταστικό μαραθώνιο, στη μαθητεία, στην ιδιωτικοποίηση και στην πρόωρη κατάρτιση μετά το γυμνάσιο).

ΤΙΠΟΤΑ ΟΜΩΣ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΕΙ ΤΟ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩ. ΜΟΝΟ ΜΕ ΜΙΑ ΓΕΝΝΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΔΥΝΑΣΤΗ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΕΙ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΔΥΣΤΥΧΙΑ, ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΟΠΗ.

Aνακοίνωση για την έναρξη σχολείων (Σεπτέμβρης 2013)

ΜΑΣ ΧΑΛΑΝΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ.ΑΣ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΥΠΝΟ!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΑΚΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 11/9, 7ΜΜ ΣΤΟ 1Ο-8Ο Δ.Σ. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ!

Αυτοί που ξεθεμελιώνουν εργατικά – κοινωνικά δικαιώματα και αγαθά, ξεπουλούν δημόσιο πλούτο, ετοιμάζουν την Ελλάδα των Ε.Ο.Ζ. και «σκοτώνουν» τη νεολαία, που έχουν καταδικάσει εκατομμύρια εργαζόμενους και νεολαία στην ανεργία και τη μετανάστευση, που βυθίζουν την πληροφόρηση στο μαύρο σκοτάδι του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» και στέλνουν στο απόσπασμα την ανάπηρη δημοκρατία τους, προετοιμάζουν ιμπεριαλιστικούς πολέμους (όπως στη Συρία) για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης προς όφελός τους και το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής…

Αυτοί που θέλουν ένα στα λόγια Δημόσιο, υπεραντιδραστικά αναδιοργανωμένο μέσω χιλιάδων διαθεσιμοτήτων – απολύσεων, όχι για να παρέχει δημόσια – δωρεάν υγεία, παιδεία, ασφάλιση κι άλλα αγαθά, αλλά για να υποτάσσεται στο κεφάλαιο και την αγορά…

Αυτοί που το καλοκαίρι απέλυσαν, για πρώτη φορά τα τελευταία 40 χρόνια, 7.000 δημοσίους υπαλλήλους, ανάμεσά τους 2.500 μόνιμους εκπαιδευτικούς, καταργώντας με μια κοντυλιά ολόκληρες ειδικότητες…

Αυτοί που ως μαθητευόμενοι μάγοι της δημοσιονομικής προσαρμογής κρατούν σε ομηρεία τη δημόσια εκπαίδευση επιδιώκοντας ένα φτηνό σχολείο, προθάλαμο του μορφωτικού αποκλεισμού των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων…

Αυτοί που περικόπτουν τα πάντα. Μισθούς, ασφάλιση-περίθαλψη, σύνταξη και εφάπαξ. Που συγχωνεύουν τα πάντα, σχολεία, νοσοκομεία, την ίδια μας την ζωή. Που επιτίθενται σε ό,τι έφτιαξε ο εργαζόμενος με τους κόπους μιας ζωής, σπίτι, περιουσία, το μέλλον των παιδιών του…

Αυτοί που υποθηκεύουν στους τοκογλύφους του κεφαλαίου όλο το δημόσιο πλούτο αυτού του τόπου μέσω του ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας …

Αυτοί που  μας συκοφαντούν ασύστολα, μας χαρακτηρίζουν επίορκους τεμπέληδες, ψυχασθενείς, μας στέλνουν στα πειθαρχικά. Κάνουν τα πάντα για να πάρουν τη δόση, όχι για τους μισθούς (αυτοί άλλωστε επιδόματα πρόνοιας έγιναν, για όσους συνεχίζουν να δουλεύουν), αλλά  για να ξεχρεώνουν τους τραπεζίτες, τα χρέη, τα κέρδη του Ρέστη, του Μπόμπολα και των άλλων κηφήνων και κροίσων της χώρας και της «ευρωπαϊκής οικογένειας»…

Αυτό το φθινόπωρο θα μας βρουν απέναντί τους σε μια γενικευμένη σύγκρουση ανατροπής! Θα μας βρουν στους δρόμους, σε πανεργατικό-παλλαϊκό ξεσηκωμό με ανυποχώρητους αγώνες, με απεργία διαρκείας, καταλήψεις, διαδηλώσεις μέχρι την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής τους.

Γιατί υπάρχει η δυνατότητα να γίνει πράξη ο πανεργατικός ξεσηκωμός, με στόχο την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ, την πτώση της κυβέρνησης και κάθε επίδοξου διαχειριστή της.

Γιατί χιλιάδες εκπαιδευτικοί, μέσα στο κατακαλόκαιρο, κινητοποιήθηκαν και κοινώνησαν το μήνυμα του αγώνα με τον κόσμο της εργασίας και της ανεργίας, έδωσαν θερινά μαθήματα αγώνα, προκάλεσαν μια νέα ανταρσία!

Γιατί χιλιάδες εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, στα νοσοκομεία, στα πανεπιστήμια, βρέθηκαν στους ίδιους δρόμους του αγώνα και ετοιμάζονται αποφασιστικά για μαχητική συμπόρευση,  για τον «καυτό Σεπτέμβρη» και το «χτίσιμο» τώρα μιας συντονισμένης απεργιακής κινητοποίησης που θα ανοίξει το κρίσιμο ρήγμα για την ανατροπή.

 

Οι εκπαιδευτικοί της Π.Ε. να πάρουμε τη θέση που μας αντιστοιχεί σ’ αυτή τη μάχη.

 

Με απεργία διαρκείας. Την πραγματοποίηση γενικών συνελεύσεων έως τις 9 Σεπτέμβρη, ολομέλεια προέδρων στις 10 Σεπτέμβρη και την κήρυξη πενθήμερης απεργιακής κινητοποίησης, που θα συνοδεύεται από συλλαλητήρια και πολύμορφες δράσεις, από Δευτέρα 16/9 και με Γ.Σ. για την εκτίμηση της απεργιακής πορείας και τη συνέχισή της.

Με εκλογή απεργιακών επιτροπών από τις Γενικές Συνελεύσεις και κεντρικής απεργιακής επιτροπής, για την οργάνωση της υλοποίησης των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων.

Με δημιουργία απεργιακού ταμείου.

Με συντονισμό του αγώνα μας με ολόκληρο το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα, με μαθητές, γονείς εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και σχεδιασμό της κοινής δράσης.

Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια και δικαιολογίες για μια στάση ανοχής και αναμονής απέναντι στην κυβέρνηση και την κυβερνητική πολιτική ή πολύ περισσότερο αυταπάτες ότι υπάρχει περίπτωση να διασωθεί οτιδήποτε και οποιοσδήποτε αν δεν προχωρήσουμε σε  σύγκρουση τώρα.

Γι’ αυτό λέμε σήμερα που υπάρχουν οι δυνατότητες να απαντήσουμε και να μετατρέψουμε το θυμό και την απελπισία σε ανυποχώρητο αγώνα. Για να τους σταματήσουμε εμείς, γιατί δε θα σταματήσουν μόνοι τους την καταστροφική πολιτική τους.

Μας κήρυξαν τον πόλεμο!!!!!

Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να βαδίσουμε γιατί  ξέρουμε ότι στη επετηρίδα των απολύσεων περιμένουν κι άλλοι. Δεν έχει νόημα να στοιχηματίζουμε  ποιοι, πότε, πώς;  Οι κυβερνώντες είναι έτοιμοι για όλα. Όπως ομολόγησε ο υπουργός απολύσεων Κ. Μητσοτάκης το «καθεστώς κινητικότητας-διαθεσιμότητας ήρθε για να μείνει». Ακόμα είμαστε στο πρώτο κύμα διαθεσιμοτήτων που βρίσκεται σε εξέλιξη και αφορά 15.000. Έπεται και το δεύτερο κύμα που αφορά 25.000 μέχρι τον Δεκέμβρη. Και το 2014 έχουμε συνέχεια! Αυτά είναι τα συμφωνημένα νούμερα με την Τρόικα που η εμπειρία δείχνει ότι θα πάνε προς τα πάνω, και αργά ή γρήγορα η επετηρίδα των απολύσεων θα φτάσει και στους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας. Δεν θα τραγουδάμε τότε «να δούμε ποιος- ποιος θα φαγωθεί». Δεν μας αρμόζει ο κοινωνικός κανιβαλισμός που μας ωθούν! Τώρα θα δώσουμε τη μάχη, μαζί με τους καθηγητές, τους άλλους αγωνιζόμενους δημοσίους υπαλλήλους, τους ανέργους και τους εξαθλιωμένους από την ασυδοσία των εργοδοτών και του κράτους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, όχι για να διαμαρτυρηθούμε ή να βγάλουμε συμπεράσματα, αλλά για να ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!!!!! Για να πάρουμε τη ζωή μας πίσω!!!

Να αγωνιστούμε για:

Εκπαίδευση και μορφωτική διαδικασία, με βάση τις μορφωτικές δυνατότητες της εποχής μας. Να μην ψηφιστεί το νέο αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο.

Όχι στην εμπορευματοποίηση παιδείας, υγείας, πρόνοιας.

Αυξήσεις στους μισθούς τώρα. Να πληρωνόμαστε για να ζούμε αξιοπρεπώς από τη δουλειά μας.

Δε χρωστάμε, δεν έχουμε, δεν πληρώνουμε φόρους και χαράτσια.

Σταθερή, μόνιμη, αξιοπρεπή εργασία για όλους, ενάντια στην ανεργία και τις απολύσεις.

Δωρεάν, δημόσια, κοινωνικά αγαθά: υγεία, παιδεία, ασφάλιση, συγκοινωνίες, ρεύμα και νερό.

Ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία, για να σκεφτόμαστε, να ζούμε και να αποφασίζουμε εμείς για τις τύχες μας.

Διαγραφή του χρέους, κατάργηση των μνημονίων  και των δανειακών συμβάσεων. Να πάρουμε πίσω αυτά που μας κλέψανε.

Με αυτοπεποίθηση, προετοιμασία, κοινωνικές συμμαχίες, αιτήματα που θα μας συνδέουν με τους άλλους εργαζόμενους και θα δίνουν προοπτική ενός άλλου σχολείου, φιλοδοξούμε να πετύχουμε μια διακλαδική απεργία που με πανεργατική λογική και δικτύωση, θα συγκλονίσει τη χώρα και  με σύνθημα : ή τα τοκοχρεολύσια, τα κέρδη και το νόμισμα τους ή το Ψωμί η Παιδεία και η Ελευθερία του λαού, θα νικήσει.

Απεργία Καθηγητών (Μάιος 2013)

Οργή για το ξεπούλημα της απεργίας

Δεν άνθισαν ματαίως τόσα θαύματα

Μια σπίθα φάνηκε να τρεμοπαίζει μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί της Β/θμιας, κόντρα στην επιστράτευση και την σιγή νεκροταφείου που θέλησε να επιβάλει η τρικομματική κυβέρνηση,  αποφάσισαν σε μαζικές Γενικές Συνελεύσεις ΑΠΕΡΓΙΑ!!!

Το μήνυμα ήταν τόσο ισχυρό, που για μια στιγμή θόλωσε το προσωπείο της «ισχυρής» κυβέρνησης που τα συστημικά ΜΜΕ κατασκευάζουν. Καθώς ο κόσμος της μαχόμενης εκπαίδευσης άνοιξε τον αγωνιστικό βηματισμό του, το ρολόι της μνημονιακής κυβέρνησης άρχισε να μετράει αντίστροφα. Και αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο. Έβαζε ξανά στο προσκήνιο τον λαϊκό παράγοντα, που μετά τις εκλογές του Ιουνίου κατάφεραν να τον εκτονώσουν, να τον απομονώσουν, να του στερήσουν τη δυνατότητα να διαμορφώνει δυναμικά τις πολιτικές εξελίξεις.  

Γι’ αυτό  όλες οι δυνάμεις του πολιτικού και κοινωνικού κατεστημένου- πριν και μετά την κήρυξη της απεργίας των καθηγητών –  ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να την συντρίψουν: ο πρωθυπουργός και ο υπουργός παιδείας, οι χρυσοπληρωμένοι δημοσιογράφοι των Μ.Μ.Ε., οι γραφειοκράτες των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ σε ΑΔΕΔΥ-ΔΟΕ- ΟΛΜΕ , το ΠΑΜΕ που κατήγγειλε την ΟΛΜΕ, ο κυβερνητικός βουλευτής που λίγες ώρες πριν την επιστράτευση καμάρωνε στην τηλεόραση, που η παράταξή του δεν στηρίζει την απεργία στις εξετάσεις, ο μετριοπαθής εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης που ζητούσε από τους εκπαιδευτικούς πριν βγουν στην απεργία να έχουν με το μέρος τους όλη τη κοινωνία.

Όλα συγκλίνουν σε ένα κοινό σημείο: στους καθηγητές δεν έπρεπε μόνο να απαγορευτεί να κάνουν απεργία, έπρεπε πάση θυσία να μην την αποφασίσουν κιόλας! Όταν ο τρόμος της επιστράτευσης αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αρκετός, ανέλαβε δράση η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.

ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ – ως τελευταίο ανάχωμα του αστικού κράτους-  στην γενική συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ συνασπίστηκαν για να ανατρέψουν την  απόφαση της βάσης των εκπαιδευτικών. Από κοινού πρότειναν τη διεξαγωγή διπλής ψηφοφορίας: Στην μια οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ ψήφιζαν υπέρ ή κατά της απεργίας και στην άλλη αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις για την υλοποίησή της!!! Με το διαδικαστικό πραξικόπημα της διπλής ψηφοφορίας έστρωσαν το χαλί για το ξεπούλημα του αγώνα.  Πρόδωσαν τη βούληση των χιλιάδων συναδέλφων της βάσης που στις μαζικές Γ.Σ. των ΕΛΜΕ –με το χαρτί της επιστράτευσης στο χέρι- ψήφισαν συντριπτικά υπέρ της απεργίας βάζοντας ταυτόχρονα τους πολιτικούς όρους για το ξεδίπλωμα μιας συνολικής σύγκρουσης του κόσμου της εργασίας με την κυβέρνηση.

Ο κρατικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός

Η στάση των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ δεν εκπλήσσει, δεν είναι λίγες οι φορές που τις είδαμε να ξεπουλάνε τους αγώνες σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ. Ποτέ δεν πίστεψαν στην αναγκαιότητα αυτού του απεργιακού αγώνα. Στριμωγμένοι στα σχοινιά από την κυβέρνηση και τους κομματικούς καθοδηγητές τους, προσπάθησαν να διαχειριστούν και να εκτονώσουν την οργή των καθηγητών απέναντι στις υποχρεωτικές μεταθέσεις και τις απολύσεις. Ακολούθησαν την πρόταση των Παρεμβάσεων Δ.Ε. για απεργία μέσα στις εξετάσεις, γιατί καταλάβαιναν ότι κινδύνευε η ίδια η υπόσταση τους. Ήλπιζαν ότι ο επικοινωνιακός χειρισμός της όλης κατάστασης θα ήταν αρκετός για να ξεπεράσουν τον εκλογικό κάβο του συνεδρίου της ΟΛΜΕ. Η βάση δεν τους έκανε τη χάρη, τους εγκλώβισε στην ίδια τη λογική τους και όταν, πέρα από επικοινωνιακά τερτίπια, πολιτικά πια έπρεπε να απαντήσουν, διάλεξαν πλευρά, στοιχήθηκαν πίσω από την κυβέρνηση. Πίσω από τον πρωθυπουργό τους.

Την ίδια στάση κράτησαν ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ και στη ΔΟΕ, όπου στα λόγια μόνο διακήρυτταν την συμπόρευσή τους με τους συναδέλφους καθηγητές, στη πράξη όμως συνέβαλαν με όλα τα μέσα στο να απομονωθεί ο αγώνας τους. Μόνο κάτω από την πίεση των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων Π.Ε. και μετά την αποκαλυπτική καταγγελία της στάσης τους στη συνεδρίαση του Δ.Σ (Δευτέρας 13/5) αναγκάστηκαν να συρθούν- την Τετάρτη το μεσημέρι πια- πίσω από τα δεδομένα που επέβαλε η μαζική υπερψήφιση από τους καθηγητές της εισήγησης της ΟΛΜΕ για απεργία.  Να μην ξεχνάμε, ότι μόνο οι Παρεμβάσεις Π.Ε. ήδη από την Παρασκευή 10 Μαΐου και πριν από την οριστική εισήγηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ για απεργία στις εξετάσεις, πρόταξαν ως  αναγκαιότητα για απεργιακή συμπόρευση της ΔΟΕ με τους συναδέλφους της β/θμιας. Οι δυνάμεις των Παρεμβάσεων Π.Ε. ήταν οι μόνες που – ξεπερνώντας την τραγική καθυστέρηση της ΔΟΕ- κατάφεραν στους συλλόγους που παρεμβαίνουν να παρθούν αποφάσεις στάσεων εργασίας για την Παρασκευή 17/5 ως άμεση και έμπρακτη συμπόρευση με τον αγώνα των καθηγητών.

Τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας αποδεικνύουν περίτρανα ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτε από τον κομματικό- κυβερνητικό συνδικαλισμό, που θυσιάζει τις ανάγκες, τα δικαιώματα και τους αγώνες τους στην ποδιά του κυβερνητικών και κομματικών σχεδιασμών. Προβάλει ξεκάθαρα πλέον η ανάγκη οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να έλθουν στο προσκήνιο και με τη δική τους ενεργή συμμετοχή και δράση, να αποκαθηλώσουν το γραφειοκρατικό, κυβερνητικό, κομματικό συνδικαλισμό.

Η αριστερά της «ευθύνης»

Το άδειασμα της απεργίας από τους συνδικαλιστές της ΣΥΝΕΚ είναι σε ευθεία στοίχιση με την κεντρική πολιτική του κομματικού της φορέα (ΣΥΡΙΖΑ), που όλο αυτό το διάστημα ποτέ δεν βγήκε να δηλώσει ξεκάθαρα τη στήριξή του στην απεργία. Πάντα με μισόλογα, μια στο καρφί και μια στο πέταλο, πότε στήριζε τα δίκαια αιτήματα των εκπαιδευτικών και πότε τους ζητούσε να μην έχουν απέναντί τους την κοινωνία. Πολύ περισσότερο, όταν με την επιστράτευση των καθηγητών από την κυβέρνηση, μπήκε επιτακτικά ζήτημα δημοκρατικής εκτροπής ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε να στρατευθεί σε έναν αγώνα για το σπάσιμο της επιστράτευσης με όρους μαζικού κινήματος. Η απόσυρση των συνδικαλιστών της ΣΥΝΕΚ από μια απεργία που αποφασίστηκε μέσα από μαζικές Γ.Σ. είναι κεντρική πολιτική επιλογή του κομματικού τους φορέα και αυτό είναι οδυνηρά αποκαλυπτικό . Η λογική του «ώριμου φρούτου», η μετατροπή της κατάληψης της εξουσίας σε αυτοσκοπό, η προσαρμογή στα συντηρητικά αντανακλαστικά της εν δυνάμει εκλογικής σου πελατείας, η εγκόλπωση του αστικού λόγου κάτω από το βάρος της πίεσης των συστημικών ΜΜΕ, πολύ απέχει από τις παραδόσεις  της αριστεράς και του εργατικού κινήματος.

Αναστολή της ταξικής σύγκρουσης λόγω εξετάσεων

Το «ταξικό» ΠΑΜΕ δεν ψήφισε απεργία στις εξετάσεις, έκανε ότι μπορούσε για να μην γίνει και τώρα καταγγέλλει τους υπόλοιπους …γιατί δεν την πραγματοποίησαν! Πολέμησε με κάθε τρόπο την απεργία και τώρα επιχαίρει πάνω στα ερείπια της ίδια του της πολιτικής. Ψευδολογεί ενάντια στις Παρεμβάσεις και στους εκπροσώπους της για να κρύψει της πομπές του. Ποιον ξεγελά; Ούτε τα μέλη του.

  • Τους είδαμε νωρίς – νωρίς να παίρνουν θέσεις στα τηλεοπτικά πάνελ και να συκοφαντούν την απεργία με τα ίδια επιχειρήματα της κυβέρνησης, των πρετεντέρηδων και των πρωτοσαλτέων (Σοφιανός στο MEGA). Και εισέπραξαν γι’ αυτό τους επαίνους και τα εύσημα ολόκληρου του μηντιακού κατεστημένου.
  • Τους είδαμε, όταν η κυβέρνηση επιστράτευσε τους καθηγητές, να συμμαχούν στην ΑΔΕΔΥ με τις ΠΑΣΚ- ΔΑΚΕ και να κηρύσσουν το απεργιακό φιάσκο της Τρίτης 14/5 και της Πέμπτης 16/5 εξυπηρετώντας έτσι το στόχο της γραφειοκρατίας να μην προκηρυχθεί γενική απεργία την Παρασκευή 17/5, πρώτη μέρα των εξετάσεων και να μπει η ΟΛΜΕ σε συνδικαλιστική απομόνωση. Φρόντισαν μάλιστα να διαχωριστεί η ψηφοφορία των προτάσεων, ώστε στο τέλος της διαδικασίας – ως πονηροί πολιτευτές – να ψηφίσουν εκ του ασφαλούς απεργία και την Παρασκευή και να έχουν «τα χέρια τους καθαρά» !
  • Τους είδαμε, όταν ένα επιστρατευμένο συνδικάτο καλούσε σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα, κάτω από τα γραφεία του, να καλούν το λαό σε δική τους ξεχωριστή συγκέντρωση, στην Ομόνοια, μην τυχόν και μολυνθούν από τη μεταδοτική ασθένεια της απεργίας στις εξετάσεις.
  • Τους είδαμε στο Δ.Σ. της ΔΟΕ να κάνουν το μαύρο άσπρο για να μας πείσουν ότι πρότειναν απεργία μέσα στις εξετάσεις την ίδια ώρα που ούτε μισό σωματείο τους δεν έβαλε έστω και στάση εργασίας για την Παρασκευή 17/5.
  • Είδαμε την ΚΝΕ να κυκλοφορεί προκήρυξη στα σχολεία και να καλεί τους μαθητές να μην αποπροσανατολίζονται και να αφοσιωθούν στα διαβάσματά τους.
  • Είδαμε τον εκπρόσωπό τους στην ΑΔΕΔΥ με προβοκατόρικο τρόπο να διακόπτει το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ για να το αποτρέψει να πάρει απόφαση για απεργία στις εξετάσεις.
  • Τους είδαμε στις Γ.Σ. των ΕΛΜΕ να  κάνουν διαφωτιστικά μαθήματα ανάλυσης του καπιταλισμού, ταξικής πολιτικής και οργάνωσης των αγώνων με όρους και προϋποθέσεις (την ίδια ορολογία χρησιμοποίησαν ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ ΣΥΝΕΚ για την αναστολή της απεργίας) λες και αναφέρονται σε ομάδες ποδοσφαίρου και όχι σε εργαζόμενους που απειλούνται με υποχρεωτική μετακίνηση και απόλυση.

Μαζεύονται πολλά, συνάδελφοι του ΠΑΜΕ, τόσα που δεν μπορούν να κρυφτούν, πίσω από ψέματα και λασπολογίες. Τελικά η πρόταση που υλοποιήθηκε είναι η πρόταση του ΠΑΜΕ με μια διαφορά …τριών ωρών : το ΠΑΜΕ στην αρχική του πρόταση εισηγήθηκε μια 48ωρη απεργία 14-15 Μάη. Τελικά έγινε μια 24ωρη στις 14/5 και μια στάση εργασίας στις 16/5, επομένως ο «αγώνας» πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο ! Αλλά ποιους αγώνες στη εκπαίδευση στήριξε το ΠΑΜΕ τα τελευταία χρόνια; Τα ίδια δεν έκαναν και το 2006 στην απεργία της ΔΟΕ;

Όσα ψέματα και αν πουν η αλήθεια δεν κρύβεται οι Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις της Β/θμιας, αποτέλεσαν την ατμομηχανή της απεργίας, επέλεξαν από την αρχή το δρόμο της σύγκρουσης και τον υπηρέτησαν με όλες τις δυνάμεις και τις αδυναμίες τους και με όσες δυνατότητες μπόρεσαν να ξεδιπλώσουν στο ευρύτερο εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα. Επέμειναν μέχρι τέλους στην πραγματοποίηση, θέτοντας ως κεντρικό ζήτημα ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ.  Γι’ αυτό είναι οι Παρεμβάσεις που καταγγέλλονται σήμερα από την ΠΑΣΚ Π.Ε. ότι «…η πρόταση των Παρεμβάσεων στο έκτακτο Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. (Δευτέρα 13/5/2013) ήταν να εξαγγείλει άμεσα η Δ.Ο.Ε. 24ωρη απεργία για τις 17 Μάη και στη συνέχεια πραγματοποίηση Γ.Σ. για απεργία διαρκείας της Δ.Ο.Ε.»

Δυο πράγματα βγαίνουν από όλα τα παραπάνω:

  1. Η απεργία των καθηγητών αναγνωρίστηκε από όλους τους πυλώνες του κατεστημένου σαν μια επικίνδυνη, ανατρεπτική και αποτελεσματική μορφή αγώνα.
  2. Η ρωγμή που άνοιξε στο καθεστώς αποκάλυψε το σύνολο των δυνάμεων που συμπαρατάσσονται για να την κλείσουν: Τα κόμματα της τρικομματικής κυβέρνησης, το «ταξικό» ΠΑΜΕ, τη συστημική πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, τον γραφειοκρατικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό σε ΑΔΕΔΥ – ΔΟΕ – ΟΛΜΕ.

Όμως η πραγματικότητα είναι εδώ: η διάλυση του δημόσιου σχολείου, ο εργασιακός μεσαίωνας, οι απολύσεις, η κατάργηση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η φτώχεια, η ανεργία και η εξαθλίωση διαλύουν το σκηνικό της αισιοδοξίας που καλλιεργεί η κυβέρνηση. Όλα αυτά αποτελούν την μαζική κοινωνική συνθήκη για να εκραγεί το καζάνι. Κάθε μέρα όλο και πιο πολλοί συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να πορεύονται με την αυταπάτη του ατομικού βολέματος. Η εξέγερση πλησιάζει…

Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν θα προετοιμάσουμε από ΤΩΡΑ, πιο ώριμοι και πιο σοφοί την επόμενη αποφασιστική σύγκρουση. Αν οι εκπαιδευτικοί και των δύο βαθμίδων θα συντονιστούν το Σεπτέμβριο σε έναν απεργιακό αγώνα για να ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ σε όλη την εκπαίδευση.

Δεν θα πουν αυτοί την τελευταία λέξη.

Τα μολύβια κάτω.  Ας ξεσηκωθούμε!

Για την κατάργηση οργανικότητας (Απρίλης 2013)

Συγκυβέρνηση και τρόικα βάζουν ξανά την εκπαίδευση στην κλίνη του Προκρούστη!

ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ-ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ,

Η δημόσια εκπαίδευση δέχεται ξανά συντονισμένη επίθεση:

Το πρώτο επεισόδιο εκτυλίχθηκε με το έγγραφο του υπουργείου Παιδείας, όπου, κάνοντας τροϊκανές αλχημείες (διαιρώντας το συνολικό αριθμό των μαθητών κάθε σχολείου με το 25), αλλάζουν την οργανικότητα των σχολείων όλης της χώρας! Μάλιστα, για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία των προθέσεων, το υπουργείο στο έγγραφό του αναφέρει καθαρά ότι όλα αυτά γίνονται «ενόψει της έκδοσης Υπουργικών Αποφάσεων σχολικών μεταβολών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης».

Το δεύτερο επεισόδιο διαδραματίστηκε σε ορισμένα ΜΜΕ  που, επιβεβαιώνοντας τον τίτλο «Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης», ανέλαβαν το ρόλο του συκοφάντη και του προάγγελου απολύσεων στην εκπαίδευση. Με πηχυαίους τίτλους, δένοντας το με την επίσκεψη της Τρόικας και τις πιέσεις για απολύσεις στο δημόσιο, κραύγαζαν για 200.000 εκπαιδευτικούς. Έφτασαν στο σημείο μάλιστα να αναφέρουν για πρώτη φορά σωστά τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων όχι φυσικά από κρίση ειλικρίνειας αλλά για να πείσουν την κοινή γνώμη ότι 200.000 εκπαιδευτικοί (ψευδές νούμερο) σε σύνολο 650.000 δημοσίων υπαλλήλων (μέχρι τώρα μιλούσαν για 1.000.000), είναι πολύ μεγάλος αριθμός!!!

Από την πλευρά μας λοιπόν, έχουμε να παρατηρήσουμε τα παρακάτω:

Α. Για τις νέες οργανικότητες:

  1. Είναι κατανοητό νομίζουμε και στους πιο αδαείς, ότι η διαίρεση του αριθμού των μαθητών με το 25 παράγει τραγέλαφους. Για παράδειγμα, εξαθέσιο δημοτικό σχολείο με 126 μαθητές, δηλαδή με ΜΟ 21 μαθητές ανά τμήμα, θα γίνει πενταθέσιο! Δεύτερο παράδειγμα, δωδεκαθέσιο δημοτικό σχολείο με 265 μαθητές, δηλαδή με ΜΟ 22 μαθητές ανά τμήμα, θα γίνει εντεκαθέσιο!
  2. Οι νέες οργανικότητες, έχουν ξανά «οροφή» το 12θέσιο (ο νόμος δεν προβλέπει παραπάνω). Επομένως, δεν παίρνεται καθόλου υπόψη, το γεγονός ότι μια σειρά σχολικές μονάδες, λειτουργούν με 16, 15, 14 και 13 τμήματα και όχι με 12 τμήματα, όπως ίσως νομίζουν ορισμένοι. Δημιουργείται λοιπόν το εύλογο ερώτημα, αν υπάρχει διασφάλιση από οπουδήποτε και από οποιονδήποτε, ότι οι οργανικές θέσεις των σχολείων μας θα συνεχίσουν να είναι όσες και οι λειτουργικές τους ανάγκες και δε θα «ξεπέσουμε» στο γράμμα του νόμου όπου 12θεσιο σημαίνει 12+1 οργανικές! Μια τέτοια προοπτική, θα σημαίνει μεγάλη απώλεια οργανικών θέσεων.
  3. Άλλο ύποπτο χαρακτηριστικό των νέων «λογαριασμών», είναι ότι «ξέχασαν», το ότι πρέπει να υπάρχει εκπαιδευτικός ΚΑΙ για το Ολοήμερο. Αυτή η «παράλειψη» δε μπορεί παρά να μας βάλει σε υποψίες ότι επεξεργάζονται σχέδια όπου το ολοήμερο θα καλύπτεται μέσω της αύξησης ωραρίου που ετοιμάζουν από το Σεπτέμβρη (και η οποία έχει εγγραφεί στον προϋπολογισμό).
  4. Όσον αφορά δε τα Νηπιαγωγεία, όλα τα Νηπιαγωγεία μας τα υπολογίζουν ως διθέσια. Παντού, διαιρούν τον αριθμό μαθητών με το 25, «ξεχνώντας» την ύπαρξη του ολοήμερου!

ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ-ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ,

Αν εφαρμοστούν όλα αυτά τότε οδηγούμαστε κυριολεκτικά σε πογκρόμ:

Σε όλη τη χώρα, πάνω από 10.000 είναι οι οργανικές θέσεις που καταργούνται. Χιλιάδες αναπληρωτές απολύονται οριστικά και χιλιάδες αδιόριστοι αποκλείονται από οποιαδήποτε προοπτική εργασίας στο δημόσιο σχολείο. Όλα τα τμήματα θα γίνουν 25άρια και πάνω. Μεγάλες ανακατατάξεις επέρχονται. Η προοπτική που διαγράφεται είναι αθρόες μετακινήσεις, «πρόγραμμα κινητικότητας» και στην εκπαίδευση, και απολύσεις!

Β. Για τις συκοφαντίες των ΜΜΕ ή αλλιώς για να μη μας λέει ό,τι θέλει το κάθε κανάλι:

151.487 ήταν οι εκπαιδευτικοί Α/ΘΜΙΑΣ ΚΑΙ Β/ΘΜΙΑΣ που εντάχθηκαν στο ενιαίο μισθολόγιο, όπως προκύπτει από απάντηση του υπουργείου Παιδείας, έως το τέλος του γ΄ τριμήνου 2012, 30-9-2012. (Η Φινλανδία με μισό πληθυσμό έχει 100.000 εκπαιδευτικούς).

Ο  αριθμός  των  εκπαιδευτικών  της  Πρωτοβάθμιας  εκπαίδευσης,  που  εντάσσονται  στο  Ενιαίο

Μισθολόγιο  είναι  68.567  Μόνιμοι  Εκπαιδευτικοί,  41  Ιδιωτικού  Δικαίου  Αορίστου  Χρόνου  και  3.503 αναπληρωτές εκπαιδευτικοί. Στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση οι εκπαιδευτικοί που εντάσσονται στο Ενιαίο Μισθολόγιο: μόνιμοι Εκπαιδευτικοί 82.920, εκπαιδευτικοί με σχέση εργασίας Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου 99, αναπληρωτές εκπαιδευτικοί 2.562. Ο αριθμός των διδασκόντων (μέλη ΔΕΠ, ΕΕΔΙΠ, ΕΕΠ) που εντάσσονται στα ειδικά μισθολόγιο ανέρχεται σε 12.500 άτομα.  Το σύνολο των τακτικών υπαλλήλων του υπουργείου Παιδείας που εντάσσονται στο ενιαίο μισθολόγιο είναι 565 άτομα.

Είναι φανερό ότι κάποια ΜΜΕ, βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία, και σαλπίζουν επίθεση ενάντια στην εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς! Αυτοί είναι ικανοί, να διαιρέσουν το μαθητικό πληθυσμό της χώρας με το 25 για να βγάλουν ότι «περισσεύουμε»,  παριστάνοντας ότι «δεν ξέρουν» πως ένα σχολείο για να λειτουργήσει χρειάζεται πολύ περισσότερους εκπαιδευτικούς από τους δασκάλους των τμημάτων του, (για παράδειγμα, ότι ένα ΕΑΕΠ με 13 τμήματα και 320 παιδιά, χρειάζεται τουλάχιστον 27 εκπαιδευτικούς για να λειτουργήσει: 13 δασκάλους, συν ένα για το ολοήμερο, έναν διευθυντή, δύο εκπ/κους φυσικής αγωγής, δύο εκπ/κους αγγλικών, έναν μουσικής, έναν καλλιτεχνικών, έναν θεατρικής αγωγής, έναν πληροφορικής, ένα τμήματος ένταξης, οπωσδήποτε τουλάχιστον έναν παράλληλης στήριξης, έναν γαλλικών ή (και) γερμανικών αλλά και δασκάλους ειδικοτήτων για το ολοήμερο), πως ένα νηπιαγωγείο χρειάζεται επιπλέον νηπιαγωγούς για το Ολοήμερο!.

ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ-ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ,

Η αξιολόγηση παίρνει ΦΕΚ και μαζί της ο τρόμος, η ομηρία, η ρουφιανιά, οι απολύσεις. Η αύξηση ωραρίου παίρνει το δρόμο της, οι εκπαιδευτικοί τον δικό τους, της μετακίνησης «όπου δει» – χωρίς αντίλογο. Οι αναπληρωτές τον δικό τους ανήφορο, της ανεργίας, ενώ λάσπη για τους «τεμπέληδες» κατρακυλά απ’ τον κατήφορο των δελτίων των 8, που μας φέρνει στα πειθαρχικά του Πρετεντέρη, όλους «επίορκους», όλους ενόχους, χωρίς απολογία.

Ζόφος! Όσοι τη γλιτώσουν στο πρώτο κύμα, θα φτύνουν αίμα για 800(;) ευρώ, δουλεύοντας στα ερείπια της δημόσιας εκπαίδευσης που οραματίστηκαν οι επίγονοι της Θάτσερ. Όλα ξεπουλιούνται, όλα τα κοινωνικά αγαθά αγοράζονται, όλα μετριούνται (προπαντός το ελεύθερο φρόνημα), όλοι απολύονται!

  • Καλούμε όλους και όλες την ερχόμενη ΤΡΙΤΗ 16/4/2013, στις 13:00 μ.μ. ΣΕ ΝΕΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Ο Σύλλογός μας προκηρύσσει στάση εργασίας γι’ αυτή την κινητοποίηση τις τρεις τελευταίες ώρες της πρωινής βάρδιας – τρεις πρώτες της απογευματινής. ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19/4/2013 με κινητοποίηση για την ειδική αγωγή ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
  • Καλούμε τη ΔΟΕ να προχωρήσει σε κήρυξη πανελλαδικής απεργιακής κινητοποίησης

και  σε  συγκέντρωση  στο  υπουργείο  Παιδείας  σε  συνεργασία με  την ΟΛΜΕ, την Ομοσπονδία γονέων κλπ. Συντονισμό με τους άλλους κλάδους που προκηρύσσουν απεργίες (πχ. Στην Υγεία προγραμματίστηκε για τις 17-4-2013 για το κλείσιμο 50(!!) Νοσοκομείων).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αγωνιζόμαστε για :

  • Μαζικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών ώστε να καλυφθούν όλα τα κενά.
  • Καμία κατάργηση σχολικής μονάδας-τμήματος-οργανικής θέσης
  • Όχι στην αύξηση του ωραρίου και στις υποχρεωτικές μετακινήσεις.
  • Διεκδικούμε τη θεσμοθέτηση του ανώτατου αριθμού μαθητών ανά τμήμα στους 20 μαθητές για τις τάξεις Γ’, Δ’, Ε’, Στ’ και στους 15 για τις Α’, Β’ δημοτικού και το νηπιαγωγείο.
  • Ενίσχυση των δημόσιων δομών της ειδικής αγωγής. Τμήμα Ένταξης σε κάθε δημοτικό-νηπιαγωγείο.
  • Ενιαίο 12χρονο σχολείο με δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή.

 

ΤΕΛΟΣ  ΤΩΡΑ  ΣΤΗΝ  ΕΠΙΘΕΣΗ  ΕΝΑΝΤΙΟΝ  ΤΩΝ  ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ  ΚΑΙ  ΤΩΝ  ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΑΓΑΘΩΝ.